Dywan "Wielbłąd w rytmicznym pejzażu drzew" (230 x 160 cm)
Dywan "Wielbłąd w rytmicznym pejzażu drzew" (230 x 160 cm)
Szybkie informacje
włókno syntetyczne + filc | rozmiar 230 x 160 cm (dł./szer.) | nadaje się do ogrzewania podłogowego
Szczegółowy opis
Dywan "Wielbłąd w rytmicznym pejzażu drzew" (230 x 160 cm)
To nie przypadek, że "Wielbłąd" Klee jest jednym z jego najważniejszych dzieł. To doskonały przykład oryginalności artysty, który poszedł własną drogą w tętniącej życiem epoce artystycznej. Obraz nie jest alternatywą - jest wszystkim. Jest reprezentacyjny - wielbłąd jest wyraźnie rozpoznawalny. Jest abstrakcyjny w użyciu płaszczyzn kolorów i elementów graficznych kół i linii. Chociaż można je łatwo zrozumieć jako drzewa, są one również zapisem muzycznym, pokazującym kołyszący się chód wielbłąda poprzez (jego) partyturę - obraz, który można zobaczyć i "usłyszeć".
Jedno z najsłynniejszych dzieł Klee zaadaptowane na tuftowany dywan wykonany z wysokiej jakości włókna syntetycznego. Spód wykonany z filcu z taśmą do wiązania dywanów. Wykładzina 100% poliamid, tył i taśma 100% poliester. Nadaje się do ogrzewania podłogowego. Rozmiar 230 x 160 cm (dł./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Paul Klee
Jego koledzy po fachu nazywali go po prostu „wyjątkowym”: Paul Klee (1879–1940) jak mało kto wpłynął na rozumienie sztuki nowoczesnej. Dzięki swoim mozaikowym kompozycjom stworzył zupełnie nowy styl.
Urodzony w 1879 roku w Bernie niemiecko-szwajcarski Klee już wcześnie wykazał się podwójnym talentem: jego umiejętności rysunkowe, ale także gra na skrzypcach zapowiadały zarówno karierę muzyczną, jak i artystyczną. Klee zdecydował się na sztukę i poszedł do Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, gdzie studiował między innymi u Franza von Stucka. Jednak to nie studia akademickie, a długa podróż studyjna z zaprzyjaźnionymi artystami do Włoch pomogła mu rozwinąć własny styl. Jego znakiem rozpoznawczym stały się głębokie, symboliczne przedstawienia pełne dowcipu i humoru. Najczęściej są to tylko małe formaty, często jedynie rysunki, które wręcz oczarowują widza.
W 1906 roku Klee poślubia pianistkę Lily Stumpf i mają syna Felixa. Młoda rodzina prowadzi bardzo ustronne życie w Monachium. Dopiero dzięki rysownikowi Alfredowi Kubinowi Klee poznaje krąg „Błękitnego Jeźdźca”. Szybko zaprzyjaźnia się z Kandinskim i Markiem, z którymi łączy go przekonanie, że twórczość artystyczna ma charakter duchowy.
Podróż do tunezyjskiej stolicy w 1914 roku wraz z przyjaciółmi malarzami Augustem Macke i Louisem Moillietem pomaga Klee odkryć na nowo radość kolorów i prawdziwą twórczą pasję. „Kolor mnie opanował. Nie muszę go szukać. Wiem, że pozostanie ze mną na zawsze. To jest sens szczęśliwej godziny: ja i kolor jesteśmy jednością. Jestem malarzem” – zapisuje w swoim dzienniku. Następnie powstają niezliczone akwarele, dzięki którym rozwija swój własny, niepowtarzalny styl.
Wystawy Blauen Reiter sprawiają, że Klee staje się znany. Kiedy zostaje mianowany „mistrzem” w Bauhausie, jest już uznanym artystą. Nazistowska kampania przeciwko „sztuce zdegenerowanej” sprawia, że Klee musi opuścić Niemcy w 1933 roku i ponownie osiedla się w Szwajcarii. Z prawdziwą pasją próbuje walczyć z nieuleczalną chorobą, która pokonuje słynnego już na całym świecie malarza zaledwie kilka lat później (1940).
Zbiorcze określenie malarzy i rzeźbiarzy XX wieku, takich jak Pablo Picasso, Salvador Dalí, Joan Miró, Marc Chagall i innych, których dzieła są obecnie uważane za ikony naszych czasów.