Obraz "Paris, le Pont des Arts" (1925), oprawiony w ramę

Oryginał: 1925, olej na płótnie, 89 x 116 cm, własność prywatna.

Edycja przeniesiona bezpośrednio na płótno artysty przy użyciu procesu Fine Art Giclée i naciągnięta na blejtram. Limitowana edycja 980 egzemplarzy, numerowana, z certyfikatem. Oprawiony w ręcznie wykonaną, biało-złotą ramę z litego drewna. Rozmiar 56 x 71 cm (wys./szer.). ars mundi Exclusive Edition.

Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]

O Paul Signac

1863-1935

Paul Signac jest jednym z najważniejszych przedstawicieli neoimpresjonizmu. Wraz z Georgesem Seuratem opracował technikę pointylizmu, w której niezliczone małe kropki koloru łączą się, tworząc świetliste kompozycje. Dzięki przemyślanemu wykorzystaniu kontrastujących i współgrających kolorów podstawowych oraz dogłębnej znajomości optyki i fizjologii percepcji stworzył arcydzieła, których blask trudno jest przewyższyć.

Obrazy Signaca charakteryzują się niezwykłą obfitością światła i harmonijnym użyciem barw, przekształcając pejzaże, porty i sceny nadmorskie w poetyckie światy obrazowe. Jego twórczość łączy naukową teorię kolorów z artystyczną wrażliwością i otwiera przed widzem wizję spokoju, klarowności oraz śródziemnomorskiej radości życia.

Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.

> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi

Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".

Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.

Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.

Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.

Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.

Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.

Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.

Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.

Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.