Obraz "Port o zachodzie słońca, opus 236 (Saint-Tropez)" (1892), oprawiony w ramę
Obraz "Port o zachodzie słońca, opus 236 (Saint-Tropez)" (1892), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
limitowana, 500 kopii | reprodukcja na papierze czerpanym | oprawiona | passe-partout | szkliwiona | rozmiar 70,2 x 84 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Port o zachodzie słońca, opus 236 (Saint-Tropez)" (1892), oprawiony w ramę
W 1892 roku Paul Signac przeniósł swój jacht do Saint-Tropez (wówczas wioski rybackiej, jak wiele innych), gdzie kupił dom nad morzem. W tym samym roku namalował "Port o zachodzie słońca, opus 236 (Saint-Tropez)". Jest to jedno z jego pierwszych dzieł pointylistycznych.
Oryginał: 1892, olej na płótnie, 65 x 81,3 cm, Barberini Museum Potsdam, Hasso Plattner Collection.
5-kolorowa edycja wyprodukowana przy użyciu procesu hybrydowego na 260g papierze czerpanym Rives. Oprawiony w ramę z litego drewna z passe-partout, odporną na kurz szybą. Rozmiar 70,2 x 84 cm (wys./szer.). Limitowana edycja 500 egzemplarzy. © Hasso Plattner Collection.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Paul Signac
1863-1935
Paul Signac jest jednym z najważniejszych przedstawicieli neoimpresjonizmu. Wraz z Georgesem Seuratem opracował technikę pointylizmu, w której niezliczone małe kropki koloru łączą się, tworząc świetliste kompozycje. Dzięki przemyślanemu wykorzystaniu kontrastujących i współgrających kolorów podstawowych oraz dogłębnej znajomości optyki i fizjologii percepcji stworzył arcydzieła, których blask trudno jest przewyższyć.
Obrazy Signaca charakteryzują się niezwykłą obfitością światła i harmonijnym użyciem barw, przekształcając pejzaże, porty i sceny nadmorskie w poetyckie światy obrazowe. Jego twórczość łączy naukową teorię kolorów z artystyczną wrażliwością i otwiera przed widzem wizję spokoju, klarowności oraz śródziemnomorskiej radości życia.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.