Rzeźba "Mozart", brąz
Rzeźba "Mozart", brąz
Szybkie informacje
limitowany, 60 egzemplarzy | numerowany | sygnowany | brąz | patynowany | częściowo polerowany | wysokość 22 cm | szerokość 29 cm | waga 4 kg
Szczegółowy opis
Rzeźba "Mozart", brąz
Jeśli zbliżysz się do rzeźby twarzą, spojrzysz na twarz, która patrzy na obserwatora z zainteresowaniem i koncentracją w tym samym czasie. Smukła głowa spoczywa na ramieniu w kształcie półksiężyca, które jest wizualnie podzielone pośrodku stylizowanym żabotem. Rzeźba urzeka swoim zredukowanym i pozornie prostym kształtem, ale ujawnia symbolikę poprzez szczegóły: Trójkąt dzieli plecy postaci i jest znakiem masonerii, której idea tolerancji jest tematem Mozarta w jego Czarodziejskim flecie. Kontrast między głową w stylu barokowym a zredukowanym korpusem jest wspaniały. Powierzchnia brązu jest częściowo strukturalna, częściowo gładko wypolerowana, ma złoty połysk i podkreśla szlachetny i wzniosły charakter geniusza. Rzeźba z brązu, patynowana, częściowo polerowana. Odlana w procesie traconego wosku. Limitowana edycja 60 egzemplarzy, numerowana i sygnowana. Wysokość 22 cm, szerokość 29 cm. Waga 4 kg.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
O Paul Wunderlich
1927-2010
Jak żaden inny artysta naszych czasów, Paul Wunderlich był jednym z najbardziej wpływowych twórców stylu współczesnej sztuki. Jeszcze w 1960 roku prokuratura w Hamburgu skonfiskowała jego prace jako „nieprzyzwoite”. Trzy lata później stosunkowo młody Paul Wunderlich został zatrudniony jako profesor na Uniwersytecie Sztuk Pięknych. Liczne nagrody, takie jak nagroda im. Edwina Scharffa, wyróżnienia na biennale sztuki w Irlandii, Tajwanie i Bułgarii, przyniosły Wunderlichowi międzynarodową sławę. Był jedynym niemieckim artystą przyjętym do paryskiej „Académie des Beaux-Arts”. Paul Wunderlich mieszkał i tworzył zarówno w Hamburgu, jak i we Francji, aż do swojej śmierci w czerwcu 2010 roku.
Urodzony w 1927 roku w Eberswalde koło Berlina, malarz i rzeźbiarz nauczył się rysować w Pałacowej Szkole Sztuki w Oranżerii Zamku Eutin. Zaraz po II wojnie światowej uczęszczał do Akademii Sztuk Pięknych w Hamburgu, gdzie studiował grafikę. Po ukończeniu studiów pozostał tam, pracując jako nauczyciel rysunku, a w 1963 roku został profesorem.
Na początku lat 50. poznał Emila Nolde i Oskara Kokoschkę. Pod ich kierunkiem drukował reprodukcje ich dzieł. Wykształcił bardzo charakterystyczny styl, w którym spotykają się elementy manieryzmu i surrealizmu, a także secesji i art déco. Początkowo rysował motywy inspirowane historią Niemiec, na przykład cykl litografii „20 lipca 1944”. Później większe znaczenie zyskały motywy erotyczne i seksualne, które traktował z delikatnością, ale też z nutką mroczności. W 1960 roku jeden z takich cykli litografii został skonfiskowany przez prokuratora w Hamburgu za nieprzyzwoite przedstawienia.
W latach 60. zaczął pracować na podstawie fotografii Karin Székessy. Po rezygnacji z profesury w 1968 roku odbył kilka podróży studyjnych do Nowego Jorku i Szwajcarii. Od tego czasu pracował również nad rzeźbiarsko estetyzowanymi przedmiotami codziennego użytku, które były paralelą do subtelnie wykonanych obrazów jego litografii.
„Jego prace są rozpoznawane, doceniane, a także kupowane przez szeroką publiczność na całym świecie” – pisze biograf Paula Wunderlicha, Jens Christian Jensen. „Koneserzy sztuki są zgodni: Paul Wunderlich jest czołowym mistrzem fantastycznego realizmu i jednym z nielicznych artystów kształtujących styl naszych czasów”.
„Spośród wszystkich truizmów rozpowszechnianych na temat jego twórczości tylko jeden fakt jest pewny: świadomość, że Paul Wunderlich stał się niezrównanym mistrzem litografii po Picassie” (prof. Heinz Spielmann).
„Jeśli szuka się największego mistrza w sztuce litografii we wszystkich jej możliwościach, nie ma wątpliwości, że Paul Wunderlich zasługuje na wszystkie pochwały” (Carl Vogel).
Stop miedzi z innymi metalami (zwłaszcza z cyną) używany od czasów starożytnych. Jest to idealny metal do wysokiej jakości odlewów artystycznych, zdolnych przetrwać tysiąclecia.
Podczas odlewania brązu artysta zwykle stosuje technikę traconego wosku, która sięga ponad 5000 lat wstecz. Jest to najlepsza, ale i najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Najpierw artysta tworzy model swojego dzieła. Model ten jest osadzany w płynnej masie z gumy silikonowej. Po zastygnięciu materiału, model jest wycinany, pozostawiając formę negatywową. Płynny wosk jest następnie wlewany do formy negatywowej. Po ostygnięciu woskowy odlew jest wyjmowany z formy, zaopatrzony we wlewki i zanurzany w masie ceramicznej. Masa ceramiczna jest utwardzana w piecu, gdzie wosk topi się (utrata formy).
Na koniec gotowa jest forma negatywowa, do której wlewany jest roztopiony brąz o temperaturze 1400°C. Po ostygnięciu brązu ceramiczna skorupa jest rozbijana, co powoduje ponowne utworzenie rzeźby.
Następnie odlewy są usuwane, powierzchnie są polerowane, patynowane i numerowane przez artystę lub specjalistę, zgodnie z jego instrukcjami. W ten sposób każdy odlew jest oryginalnym dziełem.
W przypadku odlewów z brązu niższej jakości często stosuje się metodę odlewania w piasku, która jednak nie osiąga wyników bardziej skomplikowanej techniki traconego wosku pod względem właściwości powierzchni i jakości.
Termin określający obiekt artystyczny (rzeźbę, instalację), który zgodnie z intencją artysty jest produkowany w wielu egzemplarzach w ramach limitowanej i numerowanej edycji.
Wielokrotności umożliwiają "demokratyzację" sztuki, czyniąc dzieło dostępnym i przystępnym cenowo dla szerszej publiczności.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.