Obraz "Pod krzakiem róży (Havepartie med Marie Kroyer)", oprawiony w ramę
Obraz "Pod krzakiem róży (Havepartie med Marie Kroyer)", oprawiony w ramę
Szybkie informacje
reprodukcja na papierze | oprawiona | passe-partout | szkliwiona | rozmiar 69 x 74 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Pod krzakiem róży (Havepartie med Marie Kroyer)", oprawiony w ramę
Obraz przedstawia żonę artysty spokojnie czytającą w ogrodzie. Oryginał: Olej na płótnie, własność prywatna.
Wysokiej jakości edycja na papierze. Oprawiony w ramę z litego drewna w kolorze srebrnym z passe-partout, przeszklony. Rozmiar 69 x 74 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Peder Severin Kroyer
1851–1909
W Danii i Norwegii każdy zna Pedera Severina Krøyera. Ten norwesko-duński malarz jest ikoną nordyckiego impresjonizmu.
Krøyer w wieku 14 lat rozpoczął naukę w Królewskiej Duńskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jako młody artysta w latach 1877–1881 intensywnie podróżował po Hiszpanii, Włoszech, a przede wszystkim po Francji, gdzie w Paryżu zgłębiał twórczość impresjonistów. Latem 1882 roku Krøyer po raz pierwszy przybył do Skagen, gdzie odtąd spędzał każde lato i stał się głównym przedstawicielem tamtejszej kolonii artystycznej.
Jego obrazy przedstawiają beztroskie życie artystów, ich imprezy, spacery po plaży i nastrojowe wieczory w blasku księżyca.
To nie tylko mistrzostwo techniczne i wirtuozerskie posługiwanie się kompozycją obrazową oraz dobór kolorów sprawiają, że Krøyer jest wielkim mistrzem. To także jego precyzyjna zdolność obserwacji oraz fakt, że doskonale uchwycone nastroje jego obrazów wywierają niemal natychmiastowy wpływ na widza.
Przedstawienie typowych scen z życia codziennego w malarstwie, z rozróżnieniem na gatunki wiejskie, mieszczańskie i dworskie.
Gatunek ten osiągnął swój szczyt i ogromną popularność w holenderskim malarstwie XVII wieku. W XVIII wieku, zwłaszcza we Francji, dominowało malarstwo dworskie i szarmanckie, podczas gdy w Niemczech rozwinął się bardziej mieszczański charakter.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.