Obraz „Wieczór w Skagen” (1893), oprawiony New
Obraz „Wieczór w Skagen” (1893), oprawiony New
Szybkie informacje
ars mundi Edycja Ekskluzywna | limitowana, 980 egzemplarzy | numerowana | podpisana | certyfikat | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | na blejtramie | oprawiona | wymiary 63 x 82 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz „Wieczór w Skagen” (1893), oprawiony
Oryginał: 1893 r., olej na desce, 32,3 x 43,3 cm, Statens Museum for Kunst, Kopenhaga.
Reprodukcja oparta na oryginale, wykonana techniką Fine Art Giclée, naniesiona bezpośrednio na płótno malarskie i naciągnięta na blejtram. Edycja limitowana do 980 egzemplarzy, numerowana i podpisana, z certyfikatem. Oprawiona w ręcznie wykonaną ramę z litego drewna w kolorze białym i złotym. Wymiary 63 x 82 cm (wys./szer.). Edycja ekskluzywna ars mundi.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Peder Severin Kroyer
1851–1909
W Danii i Norwegii każdy zna Pedera Severina Krøyera. Ten norwesko-duński malarz jest ikoną nordyckiego impresjonizmu.
Krøyer w wieku 14 lat rozpoczął naukę w Królewskiej Duńskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jako młody artysta w latach 1877–1881 intensywnie podróżował po Hiszpanii, Włoszech, a przede wszystkim po Francji, gdzie w Paryżu zgłębiał twórczość impresjonistów. Latem 1882 roku Krøyer po raz pierwszy przybył do Skagen, gdzie odtąd spędzał każde lato i stał się głównym przedstawicielem tamtejszej kolonii artystycznej.
Jego obrazy przedstawiają beztroskie życie artystów, ich imprezy, spacery po plaży i nastrojowe wieczory w blasku księżyca.
To nie tylko mistrzostwo techniczne i wirtuozerskie posługiwanie się kompozycją obrazową oraz dobór kolorów sprawiają, że Krøyer jest wielkim mistrzem. To także jego precyzyjna zdolność obserwacji oraz fakt, że doskonale uchwycone nastroje jego obrazów wywierają niemal natychmiastowy wpływ na widza.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.