Naszyjnik "Słoneczne koło Aten"
Naszyjnik "Słoneczne koło Aten"
Szybkie informacje
pozłacany mosiądz | długość 47-56 cm | zawieszka Ø 5,4 cm
Szczegółowy opis
Naszyjnik "Słoneczne koło Aten"
Pod rządami Echnatona życiodajne słońce po raz pierwszy było czczone jako jedyne bóstwo. W wielu kulturach koło słoneczne jest uważane za symbol życia i magiczne źródło mocy.
Precyzyjnie kuta kompozycja wykonana z mosiądzu pozłacanego 24-karatowym złotem. Wisiorek o średnicy 5,4 cm na podwójnym łańcuszku o regulowanej długości 47-56 cm, z zapięciem karabińczykowym.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Ten obiekt jest częścią następujących zestawów
Opinie klientów
Ganz tolles Collier!
Der Anhänger ist sehr schön und außergewöhnlich. Die Kette hätte ich mir länger gewünscht bei einem so großen Anhänger.
Alles zur vollsten Zufriedenheit bearbeitet.
Optimal!
Wunderschöner Schmuck, ich bin begeistert von der Qualität und Verarbeitung, genau passend für einfarbige Oberteile, kann ich sehr weiterempfehlen!
sehr schön, wurde allseits bewundert, Lieferung schnell und sicher
Außerordentlich schönes Disign, für einen überschaubaren Preis. Es ist ein echter Hingucker, fühlt sich auch gut an.
sehr attraktive Halskette
Super schöne Ware. War das perfekte Weihnachtsgeschenk!! Immer gerne wieder
Mit der Kette bin ich sehr zufrieden, allerding stellte ich beim Tragen fest, daß eine längere Kette für mich wohl passender wäre.
Sehr schönes Stück mit Geschichte. Als Geschenk voll gelungen.
Wunderbares Geschenk. Schnelle Lieferung Jederzeit wieder
Schönes und ausgefallenes Stück.Gute Verarbeitung.
O Petra Waszak
Od wielu lat Petra Waszak interpretuje formy i symbole historii sztuki z wyjątkową wrażliwością w modnych akcesoriach. Z wielką delikatnością łączy różne elementy stylistyczne i techniki, tworząc w ten sposób szczególne napięcie.
Artystka współpracowała już z najważniejszymi domami mody, takimi jak Dior, Chanel i Gucci. Jej niezwykłe kreacje można znaleźć między innymi w sklepach wielkich światowych muzeów, takich jak Musée du Louvre w Paryżu, British Museum w Londynie czy Rijksmuseum w Amsterdamie. Jej kreacje nosi wielu aktorów, polityków i celebrytów, takich jak Liza Minelli czy Angela Merkel.
Wczesny Okres Dynastyczny i Stare Państwo (3000-2160 p.n.e.)
Już we wczesnym okresie, około 3000 lat p.n.e., sztuka egipska znalazła swój charakterystyczny styl. Ustanowiono zasady reprezentacji, które trwały 3000 lat. Pismo i obrazy stanowiły jedną całość. Początek Starego Państwa, około 2600 r. p.n.e., jest naznaczony pojawieniem się Piramidy Schodkowej Dżesera w Sakkarze, pierwszego królewskiego grobowca w kształcie piramidy, rzeźby w całości wykonanej z kamienia o wymiarach 545 x 280 metrów. W tym czasie płaskorzeźby i malowidła służyły prawie wyłącznie ludziom w życiu pozagrobowym.
Okres Pośredni i Średnie Państwo (2155-1650 p.n.e.)
Nowa forma sztuki, opierająca się na bogatej w atrakcje sztuce Starego Państwa, pojawiła się po zjednoczeniu ziemi pod rządami króla Mentuhotepa I około 2040 r. p.n.e. Sztuka tego okresu osiągnęła swój szczyt dzięki królewskim portretom z końca XII dynastii, w tym królów Sezostrisa II i Amenemheta III. W okresie XIII dynastii i późniejszej dominacji azjatyckich najeźdźców (okres Hyksosów) sztuka monumentalna podupadła. Małe rzeźby, takie jak hipopotamy i szkliwione figurki zwierząt wykonane z wypalanej gliny, ucieleśniały nadzieję na regenerację w życiu pozagrobowym. Skarabeusze, często ozdobione imieniem zmarłego, były preferowanymi przedmiotami grobowymi, aby zapewnić ich kontynuację po śmierci.
Nowe Królestwo (1550-1070 p.n.e.)
Po wypędzeniu Hyksosów nastąpiła odnowa życia duchowego i sztuk wizualnych. Zbudowano Świątynię Amona w Karnaku i imponującą Aleję Sfinksów. Tarasowa świątynia Hatszepsut zapoczątkowała serię królewskich świątyń grobowych na zachodnim brzegu Nilu w pobliżu Teb. Na początku okresu Amarna i panowania Echnatona (Amenhotepa IV) kolosalne posągi zostały zastąpione bardziej "ludzkimi" środkami. Król nie był już przedstawiany w swojej wywyższonej boskości, ale w kręgu swojej rodziny pod symbolem promieni słonecznych. Odkrycie grobowca Tutanchamona i skarbów, które zawierał, zapewniło głęboki wgląd w sztukę, kulturę i codzienne życie egipskiego faraona z XVIII dynastii.
Pod rządami następców królów Setiego I i Ramzesa II Egipt doświadczył operacji budowlanych z Wielką Salą Hypostylową w Karnaku, świątynią skalną Abu Simbel i innymi, które nie pozwoliły na dalszy wzrost. W dziedzinie rzeźby kamienie zostały zastąpione metalami. Duże rzeźby z brązu z czasów 22. dynastii ostatecznie doprowadziły do rozprzestrzenienia się brązów bogów i zwierząt w Okresie Późnym.
Okres Późny (712-332 p.n.e.)
W późnym okresie historii starożytnego Egiptu tendencja do naśladowania starszych dzieł sztuki wzrosła do tego stopnia, że rozróżnienie między oryginałem, np. z okresu Średniego Państwa, a późniejszym „powtórzeniem” pozostaje wyzwaniem do dziś. Powrót do początków był również poszukiwany w wieloprzestrzennych grobowcach, które pojawiły się podczas 26. dynastii w Tebach. Tutaj wszystkie główne pisma religijne z przeszłości zostały przekazane potomnym.
Okres grecko-rzymski (332 p.n.e.-395 n.e.)
Kiedy w 332 r. p.n.e. Aleksandrowi Wielkiemu udało się wypędzić Persów z Egiptu, został on uznany za wyzwoliciela i koronowany na faraona w Memfis. Po śmierci Aleksandra w 323 r. p.n.e. imperium rozpadło się z powodu trwających sporów o sukcesję, aż w końcu generał Aleksandra Ptolemeusz zapewnił sobie panowanie nad Egiptem w 305 r. p.n.e., ustanawiając dynastię, która przetrwała 300 lat.
Po zabójstwie Ptolemeusza XIII w latach 48-47 p.n.e. jego siostra Kleopatra VII przejęła wyłączną władzę. Rzymski generał Juliusz Cezar bezskutecznie próbował mediować między Kleopatrą a jej bratem, a ostatecznie został zmuszony do spalenia egipskiej floty zakotwiczonej w pobliżu Aleksandrii. Kleopatra urodziła syna Cezara i próbowała zabezpieczyć jego roszczenia do tronu. Po śmierci Cezara sprzymierzyła się z Markiem Antoniuszem, którego zwycięstwa po raz ostatni przyniosły Egiptowi panowanie nad Bliskim Wschodem. Konflikt z Oktawianem, późniejszym cesarzem Augustem, zakończył się porażką Marka Antoniusza w 31 r. n.e. Wrócił do Kleopatry i oboje popełnili samobójstwo. Egipt stał się prowincją Rzymu.