Naszyjnik z pereł "Sensu"

Sztuka japońska otrzymała znaczące impulsy z Chin poprzez przejęcie chińskiej kultury i pisma, wprowadzenie buddyzmu, a także z Korei. Po początkowej imitacji nastąpił rozwój specyficznie japońskich form i technik we wszystkich obszarach twórczości artystycznej. Różne style pojawiły się w wyniku połączenia z religiami buddyzmu, zen i shinto.

Wczesna historia Japonii rozpoczyna się w 7 tysiącleciu p.n.e. Znaleziska garncarskie z tego okresu zawierają na powierzchniach dekoracje w kształcie sznurów. Poza tym z tego okresu odkryto również stylizowane gliniane figurki i maski.

Okres Yayoi trwał od III wieku p.n.e. do III wieku n.e. i wziął swoją nazwę od miejsca odkrycia luster z brązu, broni z brązu i dzwonów z brązu z ornamentami geometrycznymi i figuralnymi.

Kofun (III-VI wiek)
Ponownie odkryte przedmioty grobowe, przedmioty z brązu, ceramika i biżuteria wykonana z jaspisu, złota i srebra pokazują artystyczne dzieła tamtych czasów.

Okres Asuka i Hukaho (552 - 710)
Wraz z oficjalną akceptacją buddyzmu wzrosły wpływy chińskie i koreańskie na sztukę japońską. Jednak architektura Shinto zachowała prehistoryczne style budowlane w świątyniach i drewnianych domach na palach. Ówczesne rzeźby buddyjskie były pod silnym wpływem Korei i Chin.

Okres Nara (710-794)
Sztuka tego okresu została osiągnięta z wielkim wysiłkiem i nadal podążała za chińskimi wzorami. Jedynymi pozostałościami po pałacu cesarskim są jego układ i około 200 rzeźb. Główną atrakcją jest 16-metrowy odlew z brązu „Wielkiego Buddy” z Todaiji. Nowe materiały, suchy lakier i glina, umożliwiły przedstawienie zarówno monumentalnych, jak i dramatycznie poruszających się postaci. Później wpływy chińskie osłabły; rzeźby stały się blokowe, a szaty miały fałdy przypominające fale.

Okres Heian (794-1185)
Nazwany na cześć nowo wybudowanej stolicy Heian-Kyo, dzisiejszego Kioto. Rzeźbiarze przedstawiali głównie nowe manifestacje „historycznego” Buddy za pomocą drewnianych rzeźb o ogromnej wadze. Druga połowa epoki kontynuowała japonizację sztuki. Dzieła rzeźbiarskie zyskały więcej wdzięku, elegancji i ruchu. Malarstwo tego okresu zachowało się niemal wyłącznie dzięki słynnej Sali Feniksa w Byodo-in. Obrazy ilustrują delikatne kolory i tendencję do miękkiego piękna i okrągłości linii. Kaligrafia, która była ceniona wyżej niż malarstwo w Azji Wschodniej, stała się bardzo ważna.

Okres Kamakura (1185-1336)
Wraz z założeniem szogunatu w Kamakurze, zbudowano nowe centrum kulturalne. Twardość i wojowniczy duch określiły ten złoty wiek japońskiego rycerstwa. Rzeźbiarz Kokai i jego potomkowie tworzyli rzeźby z głębokimi rzeźbieniami, mocnym modelowaniem ciała i naturalistycznie inkrustowanymi kryształami oczami. Wprowadzenie buddyzmu zen miało wpływ początkowo tylko na architekturę, ale później także na malarstwo. Rzemiosło stworzyło sprzęt malarski, przybory do pisania, pudełka toaletowe, szkliwione naczynia gliniane i ceramikę. Swój rozkwit przeżywała sztuka uzbrojenia oraz produkcja zbroi i ostrzy do mieczy.

Okres Muromachi (1336-1573)
Jego nazwa pochodzi od dzielnicy Kioto, w której swoją rezydencję miał szogunat Ashikaga. Architektura profanum przejęła styl Shoin świątyń Zen, co zaowocowało podstawowym stylem dzisiejszych japońskich domów. Pod wpływem zen rozwinęły się również herbaciarnie i wyrafinowana sztuka ogrodowa. Kapłani Zen kultywowali japońskie malarstwo tuszem. Wspaniałe obrazy krajobrazowe autorstwa Sesshu są artystycznymi atrakcjami tamtych czasów.

Okres Momoyama (1573-1603)
Nazwa pochodzi od pałacu dowódcy Toyotomi Hideyoshi na wzgórzu Momoyama w pobliżu Kioto. Ten okres naznaczony luksusem i przepychem charakteryzuje się sztuką, która została uwolniona od więzi religijnych i służyła wyłącznie celom reprezentacyjnym. Z wyjątkiem kilku, większość pompatycznych zamków została zniszczona. Luksus znajduje odzwierciedlenie w bogatych rzeźbach w drewnie i metalowych okuciach. Zamki były ozdobione wspaniałymi malowidłami w żywych kolorach na złotym tle, a sztuka metalowa była bardzo rozwinięta.

Okres Edo (1603-1848)
Okres Edo to 250-letni okres pokoju, w którym rozwijała się burżuazyjna sztuka i kultura. Rezydencje i herbaciarnie były budowane z wyrafinowanym i prostym smakiem. Malarstwo dekoracyjne przeżyło nowy rozkwit. Początkowa technika ręcznie kolorowanych płyt była dalej rozwijana poprzez dodanie dwukolorowych płyt do czterokolorowego druku. Ceramika oderwała się od wpływów chińsko-koreańskich i rozwinęła charakterystyczny japoński styl. Sztuka porcelanowa została wzbogacona o pełne wdzięku malowanie kolorową emalią. Najlepsza i najwyższej jakości porcelana, która w przeciwieństwie do porcelany Imari nie była przeznaczona na eksport, była dostarczana przez piece Okochi. Pojawiła się nowa sztuka rzeźbienia netsuke, które noszono jako przeciwwagę dla Inro (puszki z lekarstwami) lub sakiewek z tytoniem na pasku. Era zakończyła się wraz z wymuszonym otwarciem kraju przez Amerykanów i przekazaniem władzy rządowej cesarzowi.

Okres Meiji (1868-1912)
Była to era westernizacji we wszystkich dziedzinach życia. Malarstwo rozwijało się w oparciu o europejskie wzorce, ale z czasem powróciło do starych tradycji. W 1888 roku Tokijska Szkoła Sztuk Pięknych przejęła promocję japońskiego malarstwa. Sztuka rzeźbiarska jednak nadal podążała za europejskimi modelami, z wyjątkiem jednej szkoły, która kontynuowała tradycyjną sztukę rzeźbienia w drewnie.