Phaistos Disc

Kultura minojska, kultura mykeńska
Sztuka kreteńska jest również nazywana sztuką minojską, nazwaną na cześć legendarnego króla Minosa.

Sztuka kreteńsko-minojska to sztuka Krety od około 2900 do 1600 r. p.n.e., sztuka mykeńska z Krety i kontynentu greckiego od około 1600 do 1100 r. p.n.e., kontynuowana na Krecie do 1200 r. p.n.e.

W grobach szybowych w Mykenach, które osiągnęły swój szczyt w XIV i XIII wieku p.n.e., niemiecki archeolog Heinrich Schliemann odkrył znaczące dowody tej kultury. Jednym z zachowanych zabytków jest Lwia Brama z XIII wieku p.n.e.

Wspaniale zdobione wazy to dzieła sztuki ceramicznej, które najlepiej przetrwały zawirowania tysiącleci. Słynna Wężowa Bogini (ok. 1500 r. p.n.e.) to fajansowa statuetka, która została odzyskana z ruin Świątyni Repozytorium w pałacu Knossos. Naczynia z brązu z tamtych czasów były używane głównie w gospodarstwie domowym. Sztylety, miecze i zbroje były również wykonane z brązu.

Biżuteria kreteńsko-mykeńskich kobiet była wykonana ze złota, kryształu górskiego, lapis lazuli, kości słoniowej, fajansu i szkła.

Kultura geometryczna
Jako kontynuacja sztuki późnych Myken, sztuka geometryczna rozwinęła się na kontynencie greckim pod koniec XI wieku p.n.e. Zastępując naturalistyczne formy kreto-mykeńskie, sztuka geometryczna wprowadziła matematycznie uporządkowany styl. Kolejną nowością było użycie linijki i kompasu. Biżuteria z tego okresu również opiera się na ścisłych zasadach geometrycznych.

Kultura archaiczna
Architektura świątynna w VIII i VII wieku p.n.e. znacznie się rozwinęła. Początkowo do budowy używano cegły mułowej i drewna, później formy zostały przeniesione do kamienia. W rzeźbie rozwinął się monumentalny styl. Używano materiałów takich jak marmur, brąz, glina i wapień. Naga postać młodego mężczyzny była używana do przedstawiania bogów, bohaterów i zwycięskich sportowców. Jednak bogowie lub inne postacie konsekracyjne były przedstawiane w ubraniach.

Oprócz rzeźb wolnostojących rozwinęła się sztuka reliefowa, która była preferowana do dekoracji świątyń.

Statuetki wykonane z gliny i brązu pojawiły się po raz pierwszy w VI wieku p.n.e., przedstawiając ludzi, zwierzęta i mistyczne istoty, wszystkie wysokiej jakości.

Kultura klasyczna (V i IV wiek p.n.e.)
Początek greckiej sztuki klasycznej zbiega się z czasami wielkiego męża stanu Peryklesa. Dzięki jego demokratycznej polityce Ateny stały się centrum życia kulturalnego i twórczości artystycznej w starożytnej Grecji.

Klasyczna architektura dopracowała kształty i proporcje do perfekcji. W tym czasie zbudowano Świątynię Zeusa w Olimpii, Partenon na Akropolu w Atenach i inne ważne budynki świątynne.

W rzeźbie rozpoczął się czas stylu Severe. Sztywne formy wcześniejszego okresu były przestarzałe, ludzkie ciało było badane anatomicznie. Do najważniejszych dzieł stylu Severe należą Charioteer of Delphi i Artemision Bronze, który został wyłowiony z morza przez rybaków.

Wysoki okres klasyczny przyniósł dalszy postęp. Rzeźbiarze tacy jak Myron, Phidias i Polykleitos stworzyli rzeźby, które mają wpływ na sztukę posągową do dnia dzisiejszego (np. „Discobolus”, „Athena-Marsyas Group” i „Riace Bronzes”, itp.)

W IV wieku dominowała romantyczna koncepcja. Praxiteles i Lysippos zdeterminowali ówczesną sztukę. Rzeźby takie jak „Hermes i niemowlę Dionizos”, „Nalewający Satyr”, a zwłaszcza „Afrodyta z Knidos” są wspaniałymi przykładami artystycznej koncepcji klasycznej Grecji.

Sztuka hellenistyczna
Wraz z podbojami Aleksandra Wielkiego sztuka grecka zdominowała basen Morza Śródziemnego i Orient. W architekturze świątynnej dominował styl joński i koryncki.

Okres rzeźby hellenistycznej został zapoczątkowany przez Lysipposa. Kompleksy świątynne, takie jak te w Pergamonie, były bogato zdobione posągami. Na początku II wieku p.n.e. powstało „Skrzydlate Zwycięstwo z Samotraki”, a pod koniec wieku „Wenus z Milo”. Okres rzeźby hellenistycznej osiągnął swój ostateczny szczyt wraz z „Grupą Laokoona”. Malarstwo tego czasu zostało określone przez Apellesa. Malarze hellenistyczni przedstawiali tematy takie jak wydarzenia historyczne, portrety i obrazy rodzajowe.