Obraz "Gałązka róży z żukiem i pszczołą", oprawiony w ramę

Oryginał: Olej na płótnie, 20 x 24,5 cm, Kunstmuseum Basel.

Oryginalna replika Dietza. Olej na płótnie w 47 kolorach. Limitowana edycja 950 egzemplarzy. Każda replika płótna jest naciągnięta na blejtram, tak jak oryginał, dzięki czemu można ponownie naciągnąć płótno w zależności od temperatury i wilgotności w pomieszczeniu. Oprawiona w złotą listwę z prawdziwego drewna. Rozmiar wraz z ramą ok. 30 x 35 cm (wys./szer.).

Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]

O Rachel Ruysch

1664–1750

Rachel Ruysch była malarką z Amsterdamu i uczennicą Willema van Aelsta, do którego stylu artystycznego się zalicza. Była nadwornym malarzem elektora Joh. Wilh. v.d. Pfalz. Ruysch cieszyła się za życia wielką sławą i otrzymywała wysokie wynagrodzenie, jednak zachowało się jedynie 93 jej obrazy; malowała wyłącznie martwe natury w małym formacie.

Termin używany do opisania sztuki XVII wieku. Styl barokowy, który powstał w Rzymie około 1600 roku, szybko rozprzestrzenił się w sztukach wizualnych, literaturze i muzyce niemal w całej Europie, utrzymując się w sztukach wizualnych do 1770 roku. Ostatnią fazę tego stylu charakteryzuje rokoko.

Charakterystyczne cechy to: pulsujący ruch wszystkich form, zniesienie granic między architekturą, malarstwem i rzeźbą, co doprowadziło do powstania typowego „Gesamtkunstwerk” („dzieła sztuki totalnej”), a przede wszystkim celowe wykorzystanie światła, które stało się ważnym elementem artystycznym. Podporządkowanie poszczególnych części całości spowodowało powstanie jednolitej, ale dynamicznej przestrzeni, co w pełni wyraża się w wspaniałych budynkach tego okresu.

Sztuka barokowa, z jej zamiłowaniem do wielkości, przepychu i pędzącej obfitości, wyraźnie odzwierciedla pragnienie reprezentacji, które było przedmiotem zainteresowania świeckich i kościelnych, zwłaszcza katolickich mecenasów wzmocnionych przez kontrreformację. W malarstwie cechy charakterystyczne baroku przejawiają się w malarstwie ołtarzowym i sufitowym, scenach historycznych i portretach.

Typowymi przedstawicielami tego nurtu są tacy artyści, jak Anthony van Dyck, Peter Paul Rubens, a także Gian Lorenzo Bernini w dziedzinie rzeźby.

Rewolucyjny proces opracowany przez Günter Dietz do autentycznej reprodukcji obrazów, w którym nie są używane zwykłe farby drukarskie, ale te same oryginalne kolory użyte przez artystę. W zależności od techniki malarskiej artysty, może być wymagane do 140 (!) różnych warstw farby, aby uzyskać idealną replikę oryginału, która również namacalnie odtwarza "relief" i teksturę farby.

Przykładem jest „Para przy stole w ogrodzie” August Macke:

Co więcej, zawsze używany jest materiał oryginalnego nośnika, co oznacza, że reprodukcja jest wykonana na płótnie, papierze, drewnie, miedzi lub pergaminie.

Rezultatem jest doskonała, pozbawiona siatki reprodukcja, która bardzo przypomina oryginał pod względem ekspresji i efektu. Nawet specjaliści muzealni często nie są w stanie odróżnić oryginału od repliki. Dlatego należy dodać specjalną notę bezpieczeństwa, która jest widoczna tylko pod promieniami rentgenowskimi.

Nakład większości replik Dietz jest limitowany, zwykle do 950 egzemplarzy. Każda replika płótna jest naciągnięta na blejtram, podobnie jak oryginał, dzięki czemu można ją ponownie naciągnąć w przypadku wahań temperatury i wilgotności w pomieszczeniu. Wysokiej jakości rama z litego drewna dopełnia wygląd każdej repliki Dietz.

Liczne arcydzieła malarstwa Rembrandta, Caspara Davida Friedricha, Claude'a Moneta, Gustava Klimta i innych zostały odtworzone przez „Dietz Offizin”. Znani współcześni artyści, tacy jak Pablo Picasso, Salvador Dalí, Max Ernst, Friedensreich Hundertwasser, Joan Miró i Marc Chagall skorzystali z metody opracowanej przez Günter Dietz, aby uzyskać repliki swoich dzieł.

Komentarze prasowe:

"System Dietza zapewnia obrazy tak dobre jak oryginały. To, co elektronika osiągnęła wraz z wynalezieniem Hi-Fi i stereo do odtwarzania muzyki, ta technologia zrobiła teraz dla sztuk wizualnych." (Die Zeit, niemiecka gazeta)

"Teoretycznie nie ma różnicy między oryginałem a repliką Dietza. Powinno się je nazywać faksymilami, a nie reprodukcjami." (Newsweek, amerykański magazyn informacyjny)

"Dla drukarzy dzieł sztuki na całym świecie to, co Dietz osiągnął dzięki technice druku, pozostaje nieosiągalnym celem: idealna reprodukcja malowanych dzieł." (Der Spiegel, niemiecki magazyn informacyjny)

Die originalgetreue Wiederholung eines Kunstwerkes in gleicher Größe und bestmöglicher Material- und Farbgleichheit.

Die Form wird in der Regel direkt vom Original abgenommen, so dass das Replikat auch die feinsten Einzelheiten wiedergibt. Nach der Herstellung des Replikates nach dem am besten geeigneten Verfahren wird die Oberfläche entsprechend dem Original poliert, patiniert, vergoldet oder bemalt.

Ein Replikat von ars mundi ist ein erkennbares Abbild des Originals.