Obraz "Straż nocna" (1642), oprawiony w ramę
Obraz "Straż nocna" (1642), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
limitowany, 199 egzemplarzy | numerowany | certyfikat | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | na blejtramie | oprawiony | rozmiar ok. 66 x 78 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Straż nocna" (1642), oprawiony w ramę
Oryginał: 1642, olej na płótnie, 379,5 x 453,5 cm. Nr inw. SK-C-5, Amsterdam, Rijksmuseum, reprodukcja przy użyciu procesu Fine Art Giclée bezpośrednio na płótnie artysty i zamontowana na blejtramie w celu uzyskania doskonałej, autentycznej reprodukcji. Limitowana edycja 199 egzemplarzy z certyfikatem, numerowana na odwrocie. Oprawiony w ręcznie wykonaną, złotą ramę z litego drewna z metalowymi liśćmi. Rozmiar około 66 x 78 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Rembrandt
1606–1669
Rembrandt Harmenszoon van Rijn był najważniejszym malarzem XVII wieku, znanego również jako holenderski Złoty Wiek. Oprócz malarstwa Rembrandt do perfekcji opanował również rysunek i akwafortę, a także nadał grafice zupełnie nowy wymiar.
Cechą charakterystyczną Rembrandta było wyjątkowe przedstawianie światła i cienia – malowanie z ciemności: jego główne motywy jawią się niczym na scenie w świetle reflektorów, a tło znika w ciemności. Te silne kontrasty nadają obrazom Rembrandta szczególną, świetlistą dramaturgię i żywiołowość.
Rembrandt Harmensz. van Rijn urodził się w Lejdzie 15 lipca 1606 roku. W 1623 roku został uczniem Pietera Lastmana w Amsterdamie, ale przeniósł się tam dopiero w 1631 roku, ponieważ początkowo nadal pracował w swoim rodzinnym mieście.
Ilustrowanie emocji portretowanej osoby zawsze było jednym z głównych celów Rembrandta. Świadczą o tym jego ponad 100 autoportretów, które przedstawiają go w zmieniających się przebraniach oraz w różnych studiach psychologicznych. W ten sposób można również odczytywać pełne miłości i zmysłowości portrety jego żony Saskii oraz drugiej żony, Hendrickje Stoffels, z którą mieszkał od 1649 roku. Ślub z Saskią von Uylenburgh w 1634 roku umożliwił parze oraz ich synowi Titusowi, który urodził się w 1641 roku, prowadzenie życia bez trosk finansowych i otrzymywanie licznych zleceń. Jednak po śmierci Saskii w 1642 roku malarz popadł w coraz większe kłopoty finansowe i zmarł 4 października 1669 roku, będąc głęboko zadłużonym.
Przypisanie autorstwa wielu dzieł Rembrandta nadal stanowi trudność, ponieważ uczniowie z jego licznej pracowni szybko przyswoili sobie jego styl. Najczęstszym tematem są sceny biblijne, przeplatane motywami historycznymi i mitologicznymi. Jego portrety grupowe stanowiły nowatorską koncepcję portretowania, gdyż – podobnie jak w autoportrecie – Rembrandt ujawniał ludzki wygląd poprzez subtelną empatię wobec indywidualności. Ponadto naturalnej wielkości obrazy postaci zrewolucjonizowały rozumienie barokowego portretu grupowego.
Jego wczesną twórczość charakteryzuje dramatyczne wykorzystanie światła i cienia oraz staranne oddanie faktury. Jednak w ostatnich latach życia ciepłe brązowe i czerwone odcienie oraz wyciszone wyrażenie twarzy doprowadziły do uspokojenia akcji obrazowej. Swoją obszerną twórczość malarską uzupełniał licznymi akwafortami i rysunkami odręcznymi.
Termin używany do opisania sztuki XVII wieku. Styl barokowy, który powstał w Rzymie około 1600 roku, szybko rozprzestrzenił się w sztukach wizualnych, literaturze i muzyce niemal w całej Europie, utrzymując się w sztukach wizualnych do 1770 roku. Ostatnią fazę tego stylu charakteryzuje rokoko.
Charakterystyczne cechy to: pulsujący ruch wszystkich form, zniesienie granic między architekturą, malarstwem i rzeźbą, co doprowadziło do powstania typowego „Gesamtkunstwerk” („dzieła sztuki totalnej”), a przede wszystkim celowe wykorzystanie światła, które stało się ważnym elementem artystycznym. Podporządkowanie poszczególnych części całości spowodowało powstanie jednolitej, ale dynamicznej przestrzeni, co w pełni wyraża się w wspaniałych budynkach tego okresu.
Sztuka barokowa, z jej zamiłowaniem do wielkości, przepychu i pędzącej obfitości, wyraźnie odzwierciedla pragnienie reprezentacji, które było przedmiotem zainteresowania świeckich i kościelnych, zwłaszcza katolickich mecenasów wzmocnionych przez kontrreformację. W malarstwie cechy charakterystyczne baroku przejawiają się w malarstwie ołtarzowym i sufitowym, scenach historycznych i portretach.
Typowymi przedstawicielami tego nurtu są tacy artyści, jak Anthony van Dyck, Peter Paul Rubens, a także Gian Lorenzo Bernini w dziedzinie rzeźby.
Przedstawienie typowych scen z życia codziennego w malarstwie, z rozróżnieniem na gatunki wiejskie, mieszczańskie i dworskie.
Gatunek ten osiągnął swój szczyt i ogromną popularność w holenderskim malarstwie XVII wieku. W XVIII wieku, zwłaszcza we Francji, dominowało malarstwo dworskie i szarmanckie, podczas gdy w Niemczech rozwinął się bardziej mieszczański charakter.
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.