Rzeźba "Wenus z Milo", odlew
Rzeźba "Wenus z Milo", odlew
Szybkie informacje
odlew | podpisany | certyfikat | rozmiar 34 x 10 x 10,5 cm (wys./szer./gł.) | waga 1,7 kg | wysłane w pudełku prezentowym
Szczegółowy opis
Rzeźba "Wenus z Milo", odlew
Ta nowoczesna wersja kultowej Wenus z Milo przyciąga wzrok. Figurka wykonana z żywicy przypominającej porcelanę. W luksusowym pudełku z certyfikatem autentyczności. Podpisana. Wymiary 34 x 10 x 10,5 cm (wys./szer./gł.). Waga 1,7 kg.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Richard Orlinski
„Uwielbiam sztukę, która wykracza poza utarte schematy”.
Od 2015 roku Richard Orlinski jest najlepiej sprzedającym się współczesnym artystą francuskim na świecie. Swoją karierę artystyczną rozpoczął w 2004 roku, tworząc swoje pierwsze dzieło – jaskrawoczerwonego krokodyla wykonanego z żywicy, który wkrótce stał się kultowym elementem bestiariusza rzeźbiarza. Artysta czerpał inspirację z kultury popularnej, przedmiotów codziennego użytku i popularnych motywów. Wkrótce Richard Orlinski stworzył nowe rzeźby, często przedstawiające zwierzęta, z których wszystkie symbolizują wolność, siłę i pasję. Efektem są elektryzujące dzieła sztuki w żywych kolorach i o wielowymiarowym stylu, wystawiane na całym świecie.
Prezentowanie swoich często spektakularnych dzieł w niekonwencjonalnych miejscach i przestrzeniach zewnętrznych szybko stało się jego znakiem rozpoznawczym. Kierowany pragnieniem demokratyzacji sztuki poprzez udostępnienie jej szerokiej publiczności, Richard Orlinski eksploruje wszystkie formy wyrazu, a jego sztuka nie zna granic.
W 2021 roku francuska minister kultury Roselyne Bachelot-Narquin nadała mu tytuł Oficera Orderu Sztuki i Literatury. Dzięki kilku milionom obserwujących w mediach społecznościowych Richard Orlinski stworzył bardzo zaangażowaną społeczność miłośników i pasjonatów sztuki. Ta silna więź stanowi dla niego niewątpliwie ogromne źródło inspiracji, dzięki czemu w każdy projekt angażuje się w 100%. „Głęboko wierzę w przemieniającą moc sztuki (...) Często ludzie wahają się przed wejściem do galerii lub muzeum, dlatego staram się przybliżyć im świat sztuki”.
Kultura minojska, kultura mykeńska
Sztuka kreteńska jest również nazywana sztuką minojską, nazwaną na cześć legendarnego króla Minosa.
Sztuka kreteńsko-minojska to sztuka Krety od około 2900 do 1600 r. p.n.e., sztuka mykeńska z Krety i kontynentu greckiego od około 1600 do 1100 r. p.n.e., kontynuowana na Krecie do 1200 r. p.n.e.
W grobach szybowych w Mykenach, które osiągnęły swój szczyt w XIV i XIII wieku p.n.e., niemiecki archeolog Heinrich Schliemann odkrył znaczące dowody tej kultury. Jednym z zachowanych zabytków jest Lwia Brama z XIII wieku p.n.e.
Wspaniale zdobione wazy to dzieła sztuki ceramicznej, które najlepiej przetrwały zawirowania tysiącleci. Słynna Wężowa Bogini (ok. 1500 r. p.n.e.) to fajansowa statuetka, która została odzyskana z ruin Świątyni Repozytorium w pałacu Knossos. Naczynia z brązu z tamtych czasów były używane głównie w gospodarstwie domowym. Sztylety, miecze i zbroje były również wykonane z brązu.
Biżuteria kreteńsko-mykeńskich kobiet była wykonana ze złota, kryształu górskiego, lapis lazuli, kości słoniowej, fajansu i szkła.
Kultura geometryczna
Jako kontynuacja sztuki późnych Myken, sztuka geometryczna rozwinęła się na kontynencie greckim pod koniec XI wieku p.n.e. Zastępując naturalistyczne formy kreto-mykeńskie, sztuka geometryczna wprowadziła matematycznie uporządkowany styl. Kolejną nowością było użycie linijki i kompasu. Biżuteria z tego okresu również opiera się na ścisłych zasadach geometrycznych.
Kultura archaiczna
Architektura świątynna w VIII i VII wieku p.n.e. znacznie się rozwinęła. Początkowo do budowy używano cegły mułowej i drewna, później formy zostały przeniesione do kamienia. W rzeźbie rozwinął się monumentalny styl. Używano materiałów takich jak marmur, brąz, glina i wapień. Naga postać młodego mężczyzny była używana do przedstawiania bogów, bohaterów i zwycięskich sportowców. Jednak bogowie lub inne postacie konsekracyjne były przedstawiane w ubraniach.
Oprócz rzeźb wolnostojących rozwinęła się sztuka reliefowa, która była preferowana do dekoracji świątyń.
Statuetki wykonane z gliny i brązu pojawiły się po raz pierwszy w VI wieku p.n.e., przedstawiając ludzi, zwierzęta i mistyczne istoty, wszystkie wysokiej jakości.
Kultura klasyczna (V i IV wiek p.n.e.)
Początek greckiej sztuki klasycznej zbiega się z czasami wielkiego męża stanu Peryklesa. Dzięki jego demokratycznej polityce Ateny stały się centrum życia kulturalnego i twórczości artystycznej w starożytnej Grecji.
Klasyczna architektura dopracowała kształty i proporcje do perfekcji. W tym czasie zbudowano Świątynię Zeusa w Olimpii, Partenon na Akropolu w Atenach i inne ważne budynki świątynne.
W rzeźbie rozpoczął się czas stylu Severe. Sztywne formy wcześniejszego okresu były przestarzałe, ludzkie ciało było badane anatomicznie. Do najważniejszych dzieł stylu Severe należą Charioteer of Delphi i Artemision Bronze, który został wyłowiony z morza przez rybaków.
Wysoki okres klasyczny przyniósł dalszy postęp. Rzeźbiarze tacy jak Myron, Phidias i Polykleitos stworzyli rzeźby, które mają wpływ na sztukę posągową do dnia dzisiejszego (np. „Discobolus”, „Athena-Marsyas Group” i „Riace Bronzes”, itp.)
W IV wieku dominowała romantyczna koncepcja. Praxiteles i Lysippos zdeterminowali ówczesną sztukę. Rzeźby takie jak „Hermes i niemowlę Dionizos”, „Nalewający Satyr”, a zwłaszcza „Afrodyta z Knidos” są wspaniałymi przykładami artystycznej koncepcji klasycznej Grecji.
Sztuka hellenistyczna
Wraz z podbojami Aleksandra Wielkiego sztuka grecka zdominowała basen Morza Śródziemnego i Orient. W architekturze świątynnej dominował styl joński i koryncki.
Okres rzeźby hellenistycznej został zapoczątkowany przez Lysipposa. Kompleksy świątynne, takie jak te w Pergamonie, były bogato zdobione posągami. Na początku II wieku p.n.e. powstało „Skrzydlate Zwycięstwo z Samotraki”, a pod koniec wieku „Wenus z Milo”. Okres rzeźby hellenistycznej osiągnął swój ostateczny szczyt wraz z „Grupą Laokoona”. Malarstwo tego czasu zostało określone przez Apellesa. Malarze hellenistyczni przedstawiali tematy takie jak wydarzenia historyczne, portrety i obrazy rodzajowe.
Ogólne określenie wszystkich procesów odlewania, które ars mundi realizuje przy pomocy wyspecjalizowanych odlewni artystycznych.
Odlewanie kamienia
Podobne do sztucznego marmuru, z tą różnicą, że zamiast proszku marmurowego stosuje się proszek kamienia, który ma być replikowany.
Brąz spajany (brąz odlewany na zimno)
Proszek brązowy jest związany polimerem. Dzięki specjalnym technikom polerowania i patynowania powierzchnia odlewu nabiera wyglądu podobnego do brązu.
Imitacja drewna
Aby zagwarantować absolutną wierność oryginałowi, jako materiał bazowy stosuje się sztucznie wytworzoną imitację drewna, która charakteryzuje się typowymi właściwościami drewna: gęstością, łatwością obróbki, kolorem i strukturą powierzchni.
Odlewanie ceramiczne
Odlewanie w formach ceramicznych wymaga zazwyczaj użycia gliny odlewniczej, która jest następnie wypalana i opcjonalnie szkliwiona. Zamiast zwykłych form gumowych, w odlewaniu ceramicznym i produkcji porcelany często stosuje się formy gipsowe.
Odlew z brązu (odlewanie metodą traconego wosku)
Do odlewania brązu stosuje się tysiącletnią technikę traconego wosku. Jest to najlepsza, ale także najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.