Szybkie informacje
odlew | ręcznie wykonany i pozłacany | oryginalny rozmiar | całkowita wysokość 96,5 cm
Szczegółowy opis
Rzeźba "Bogini Tutejsza Neith (rozmiar oryginalny)", pozłacana
Już w czasach przeddynastycznych czczono ją jako matkę bogów, stwórczynię oraz boginię łowów i wojny. Podczas XVIII dynastii stała się obrończynią kobiet, a w późnym okresie stała się patronką umiejętności domowych. W związku z tym jej symbol kultowy, tarcza i skrzyżowane strzały, które nosiła na głowie, można interpretować jako szpulkę tkacką. Grecy, zafascynowani egipską kulturą, utożsamiali ją ze swoją Ateną.
Oryginał: Muzeum Egipskie, Kair, Skarb Tutanchamona. Egipt, Nowe Królestwo, XVIII dynastia, ok. 1335 p.n.e. Pierwotnie wykonana z drewna.
Odlew polimerowy, odlewany i złocony ręcznie. Oryginalny rozmiar. Wysokość wraz z cokołem 96,5 cm.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Ogólne określenie wszystkich procesów odlewania, które ars mundi realizuje przy pomocy wyspecjalizowanych odlewni artystycznych.
Odlewanie kamienia
Podobne do sztucznego marmuru, z tą różnicą, że zamiast proszku marmurowego stosuje się proszek kamienia, który ma być replikowany.
Brąz spajany (brąz odlewany na zimno)
Proszek brązowy jest związany polimerem. Dzięki specjalnym technikom polerowania i patynowania powierzchnia odlewu nabiera wyglądu podobnego do brązu.
Imitacja drewna
Aby zagwarantować absolutną wierność oryginałowi, jako materiał bazowy stosuje się sztucznie wytworzoną imitację drewna, która charakteryzuje się typowymi właściwościami drewna: gęstością, łatwością obróbki, kolorem i strukturą powierzchni.
Odlewanie ceramiczne
Odlewanie w formach ceramicznych wymaga zazwyczaj użycia gliny odlewniczej, która jest następnie wypalana i opcjonalnie szkliwiona. Zamiast zwykłych form gumowych, w odlewaniu ceramicznym i produkcji porcelany często stosuje się formy gipsowe.
Odlew z brązu (odlewanie metodą traconego wosku)
Do odlewania brązu stosuje się tysiącletnią technikę traconego wosku. Jest to najlepsza, ale także najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Die originalgetreue Wiederholung eines Kunstwerkes in gleicher Größe und bestmöglicher Material- und Farbgleichheit.
Die Form wird in der Regel direkt vom Original abgenommen, so dass das Replikat auch die feinsten Einzelheiten wiedergibt. Nach der Herstellung des Replikates nach dem am besten geeigneten Verfahren wird die Oberfläche entsprechend dem Original poliert, patiniert, vergoldet oder bemalt.
Ein Replikat von ars mundi ist ein erkennbares Abbild des Originals.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.
Wczesny Okres Dynastyczny i Stare Państwo (3000-2160 p.n.e.)
Już we wczesnym okresie, około 3000 lat p.n.e., sztuka egipska znalazła swój charakterystyczny styl. Ustanowiono zasady reprezentacji, które trwały 3000 lat. Pismo i obrazy stanowiły jedną całość. Początek Starego Państwa, około 2600 r. p.n.e., jest naznaczony pojawieniem się Piramidy Schodkowej Dżesera w Sakkarze, pierwszego królewskiego grobowca w kształcie piramidy, rzeźby w całości wykonanej z kamienia o wymiarach 545 x 280 metrów. W tym czasie płaskorzeźby i malowidła służyły prawie wyłącznie ludziom w życiu pozagrobowym.
Okres Pośredni i Średnie Państwo (2155-1650 p.n.e.)
Nowa forma sztuki, opierająca się na bogatej w atrakcje sztuce Starego Państwa, pojawiła się po zjednoczeniu ziemi pod rządami króla Mentuhotepa I około 2040 r. p.n.e. Sztuka tego okresu osiągnęła swój szczyt dzięki królewskim portretom z końca XII dynastii, w tym królów Sezostrisa II i Amenemheta III. W okresie XIII dynastii i późniejszej dominacji azjatyckich najeźdźców (okres Hyksosów) sztuka monumentalna podupadła. Małe rzeźby, takie jak hipopotamy i szkliwione figurki zwierząt wykonane z wypalanej gliny, ucieleśniały nadzieję na regenerację w życiu pozagrobowym. Skarabeusze, często ozdobione imieniem zmarłego, były preferowanymi przedmiotami grobowymi, aby zapewnić ich kontynuację po śmierci.
Nowe Królestwo (1550-1070 p.n.e.)
Po wypędzeniu Hyksosów nastąpiła odnowa życia duchowego i sztuk wizualnych. Zbudowano Świątynię Amona w Karnaku i imponującą Aleję Sfinksów. Tarasowa świątynia Hatszepsut zapoczątkowała serię królewskich świątyń grobowych na zachodnim brzegu Nilu w pobliżu Teb. Na początku okresu Amarna i panowania Echnatona (Amenhotepa IV) kolosalne posągi zostały zastąpione bardziej "ludzkimi" środkami. Król nie był już przedstawiany w swojej wywyższonej boskości, ale w kręgu swojej rodziny pod symbolem promieni słonecznych. Odkrycie grobowca Tutanchamona i skarbów, które zawierał, zapewniło głęboki wgląd w sztukę, kulturę i codzienne życie egipskiego faraona z XVIII dynastii.
Pod rządami następców królów Setiego I i Ramzesa II Egipt doświadczył operacji budowlanych z Wielką Salą Hypostylową w Karnaku, świątynią skalną Abu Simbel i innymi, które nie pozwoliły na dalszy wzrost. W dziedzinie rzeźby kamienie zostały zastąpione metalami. Duże rzeźby z brązu z czasów 22. dynastii ostatecznie doprowadziły do rozprzestrzenienia się brązów bogów i zwierząt w Okresie Późnym.
Okres Późny (712-332 p.n.e.)
W późnym okresie historii starożytnego Egiptu tendencja do naśladowania starszych dzieł sztuki wzrosła do tego stopnia, że rozróżnienie między oryginałem, np. z okresu Średniego Państwa, a późniejszym „powtórzeniem” pozostaje wyzwaniem do dziś. Powrót do początków był również poszukiwany w wieloprzestrzennych grobowcach, które pojawiły się podczas 26. dynastii w Tebach. Tutaj wszystkie główne pisma religijne z przeszłości zostały przekazane potomnym.
Okres grecko-rzymski (332 p.n.e.-395 n.e.)
Kiedy w 332 r. p.n.e. Aleksandrowi Wielkiemu udało się wypędzić Persów z Egiptu, został on uznany za wyzwoliciela i koronowany na faraona w Memfis. Po śmierci Aleksandra w 323 r. p.n.e. imperium rozpadło się z powodu trwających sporów o sukcesję, aż w końcu generał Aleksandra Ptolemeusz zapewnił sobie panowanie nad Egiptem w 305 r. p.n.e., ustanawiając dynastię, która przetrwała 300 lat.
Po zabójstwie Ptolemeusza XIII w latach 48-47 p.n.e. jego siostra Kleopatra VII przejęła wyłączną władzę. Rzymski generał Juliusz Cezar bezskutecznie próbował mediować między Kleopatrą a jej bratem, a ostatecznie został zmuszony do spalenia egipskiej floty zakotwiczonej w pobliżu Aleksandrii. Kleopatra urodziła syna Cezara i próbowała zabezpieczyć jego roszczenia do tronu. Po śmierci Cezara sprzymierzyła się z Markiem Antoniuszem, którego zwycięstwa po raz ostatni przyniosły Egiptowi panowanie nad Bliskim Wschodem. Konflikt z Oktawianem, późniejszym cesarzem Augustem, zakończył się porażką Marka Antoniusza w 31 r. n.e. Wrócił do Kleopatry i oboje popełnili samobójstwo. Egipt stał się prowincją Rzymu.