Obraz "Diabeł berliński" (2001)
Obraz "Diabeł berliński" (2001)
Szybkie informacje
limitowana, łącznie 90 egzemplarzy | numerowana | sygnowana | kolorowa serigrafia na tekturze | nieoprawiona | rozmiar 69,5 x 49,5 cm
Szczegółowy opis
Obraz "Diabeł berliński" (2001)
Oryginalna kolorowa serigrafia z 2001 roku, nakład 75 egzemplarzy oznaczonych cyframi arabskimi + 15 egzemplarzy numerowanych cyframi rzymskimi na tekturze, datowana i sygnowana ręcznie. Bez oprawy. Rozmiar motywu 65,5 x 41 cm. Rozmiar arkusza 69,5 x 49,5 cm.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Sigmar Polke
1941–2010
Sigmar Polke, urodzony w Oels na Śląsku, uważany jest za jednego z najważniejszych współczesnych malarzy. Jego twórczość doceniono na międzynarodowych wystawach i retrospektywach w San Francisco, Nowym Jorku, Bonn i Berlinie, a także przyznano mu ważne nagrody, takie jak Złoty Lew na 42. Biennale w Wenecji.
Wraz z Gerhardem Richterem ogłosił „realizm kapitalistyczny” podczas studiów w Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie w 1963 roku. Opracowali oni specyficznie niemiecką wersję amerykańskiego pop-artu, za pomocą której wyśmiewali przestarzałość lat rządów Adenauera.
W przeciwieństwie do swoich amerykańskich kolegów nie wykorzystywał pudełek po mydle „Brillo”. Zamiast tego Polke czerpał motywy z niemieckiego czasopisma „Bäckerblume” (ang.: „kwiat piekarza”), a zamiast stosować techniki sitodruku, malował swoje obrazy siatkowe ręcznie, kropka po kropce. Od samego początku ważną rolę odgrywały dla niego nawiązania stylistyczne i motywiczne. Wykorzystywał obrazy z mediów, ilustracje i komiksy.
Z humorem i ironią Sigmar Polke komentował w swoich pracach burżuazyjne i polityczne pozory społeczeństwa dobrobytu. Były niemiecki minister stanu i pełnomocnik rządu federalnego ds. kultury Bernd Neumann złożył hołd Sigmarowi Polke: „Był krytycznym, ironicznym i samokrytycznym obserwatorem powojennej historii oraz jej artystycznym komentatorem”.
Dziedzina sztuk graficznych obejmująca przedstawienia artystyczne, które są reprodukowane za pomocą różnych technik drukarskich.
Techniki drukarskie obejmują między innymi drzeworyt, miedzioryt, akwafortę, litografię, serigrafię.
Przedstawienie typowych scen z życia codziennego w malarstwie, z rozróżnieniem na gatunki wiejskie, mieszczańskie i dworskie.
Gatunek ten osiągnął swój szczyt i ogromną popularność w holenderskim malarstwie XVII wieku. W XVIII wieku, zwłaszcza we Francji, dominowało malarstwo dworskie i szarmanckie, podczas gdy w Niemczech rozwinął się bardziej mieszczański charakter.
Na początku lat pięćdziesiątych XX wieku pewien ruch zawładnął sceną kulturalną. Młodzi artyści z USA i Wielkiej Brytanii niezależnie zerwali ze wszystkimi tradycjami twórczości artystycznej, dając początek nowemu ruchowi artystycznemu w sztuce nowoczesnej.
W Stanach Zjednoczonych Roy Lichtenstein, Andy Warhol, Tom Wesselmann i James Rosenquist szukali swoich tematów w świecie reklamy i komiksów, w kulturze gwiazd i anonimowej kulturze miejskiej. Dzięki jaskrawym kolorom, nadmiernemu wymiarowaniu i manipulowaniu perspektywą głębi stworzyli nowe prowokacyjne prace. Richard Hamilton i Eduardo Paolozzi stali się pionierami pop-artu w Anglii dzięki słynnej wystawie "This is Tomorrow" w londyńskiej Whitechapel Art Gallery. W latach 60. w ich ślady poszli David Hockney, Allan Jones, Peter Phillips i Derek Boshier.