Obraz "Twarze II" (2024) (unikatowy egzemplarz)

Każdy impuls kolorystyczny nasyca się fizycznością, która nie jest ani przedstawieniem, ani abstrakcją, lecz raczej autonomiczną kreacją w swobodnej grze formy i rezonansu. Jedyną rzeczą, która liczy się jako zewnętrzna granica, jest to, co inny kolor pozwala rozbrzmiewać w otaczającej przestrzeni. W ten sposób rozciągają się one w rozległe pejzaże, nie stając się przy tym nigdy nachalnymi; lubią podbijać obraz gestami równie pierwotnymi, co spokojnymi, przyjmując wszystko oprócz wątpiącego spojrzenia; albo rozkoszują się geometryczną formą koła, wyrazem doskonałej suwerenności i spokoju (jak zauważył Gaston Bachelard: „l’être est ronde” = pol.: istota jest okrągła).

Dzieje się to tak naturalnie, że gdyby widz mógł wkroczyć do obrazu i całkowicie się w nim zatracić, kolory z pewnością ujawniłyby swoją istotę w dźwięku i tonie: nie już jako widzialny odpowiednik, ale jako delikatne, wszechprzenikające przesłanie o jedności, której nie da się wytworzyć, a jedynie usłyszeć.

I tak nowe obrazy można nazwać muzycznymi: głębia przestrzenna przekształca się w powierzchnię dźwiękową, która wypiera wszystko, co figuratywne, do elastycznej atmosfery, wprowadzając je w ten sposób w magiczną zawiesistość, której jedynie czasowa istota może rościć sobie prawo do szczęścia.

Szczęście jest bowiem ulotne tylko wtedy, gdy przywiązuje się do szczęśliwego. Jeśli jednak sztuka jest wizualizacją widzenia, a nie tego, co widziane, to obrazy te celebrują szczęście widzenia: mianowicie wtedy, gdy radość tworzenia i szczęście bycia istotą wzajemnie się obejmują.

W 1983 roku Ulrich Lipp ukończył studia w zakresie sztuk pięknych na Hochschule für Bildende Kunst w Düsseldorfie w Niemczech. Od tego czasu pracuje jako niezależny artysta i z powodzeniem wystawia swoje prace w różnych galeriach i domach sztuki w całych Niemczech. Od 1993 roku Lipp mieszka i pracuje w regionie Westerwald.