Obraz "Kochel - Prosta droga" (1909), oprawiony w ramę
Obraz "Kochel - Prosta droga" (1909), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
limitowany, 1000 egzemplarzy | wydruk faksymilowy na papierze czerpanym | oprawiony | passe-partout | przeszklony | rozmiar 52 x 64 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Kochel - Prosta droga" (1909), oprawiony w ramę
Miasto Kochel am See w Niemczech dało Kandinsky'emu kilka okazji do przedstawienia swojego otoczenia. Kościół katolicki i kilka innych motywów z tego miasta należą dziś do dobrze znanych obrazów Kandinsky'ego. Praca "Kochel - Straight Street" jest również dobrze znana. Ze względu na jasne kolory i technikę malowania na dużą skalę, Kandinsky'emu udało się stworzyć dzieło w swoim stylu.
Oryginał: 1909, olej na tekturze, Städtische Galerie im Lenbachhaus.
5-kolorowy wydruk faksymilowy na papierze czerpanym Rives o gramaturze 270 g. Limitowana edycja 1000 egzemplarzy. Oprawiony w ramę z litego drewna w kolorze srebrnym z passe-partout, przeszklony. Rozmiar 52 x 64 cm (wys./szer.). © VG Bild-Kunst, Bonn 2013.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Wassily Kandinsky
1866-1944, abstrakcyjny ekspresjonista, współzałożyciel grupy artystycznej „Der blaue Reiter”
Kandinsky jak nikt inny napisał „alfabet sztuki XX wieku”. W swojej abstrakcyjnej malarstwie wydobywał pierwotną siłę koloru i kompozycji, nie rozpraszając uwagi przedstawianiem przedmiotów. Jego zdaniem tajemnicę ŻYCIA można było uchwycić i przedstawić jedynie poprzez abstrakcyjne zderzenie koloru i formy graficznej.
Wassily Kandinsky urodził się w 1866 roku w Moskwie, a zmarł w 1944 roku w Neuilly-sur-Seine we Francji. Ekonomista i doktor prawa w 1896 roku zdecydował się ostatecznie na karierę artystyczną i przeniósł się do Monachium, gdzie rozpoczął studia artystyczne. W założonej przez niego w 1901 roku szkole malarskiej „Phalanx” poznał swoją późniejszą partnerkę z monachijskich lat, Gabriele Münter. Liczne podróże po Europie i do Tunisu wpłynęły na jego możliwości ekspresji artystycznej dzięki różnorodnym wrażeniom. W 1909 roku Gabriele Münter nabyła dom w Murnau, co spowodowało dłuższy pobyt w tej górskiej miejscowości i w Monachium.
Wczesne obrazy Kandinsky'ego z okresu monachijskiego pozostawały pod wpływem secesji i rosyjskiej sztuki ludowej, której bajkowe motywy długo pozostawały obecne w jego twórczości. Obrazy malowane pod szkłem współzałożyciela „Neuen Künstlervereinigung München” (Nowe Stowarzyszenie Artystów w Monachium) z 1909 roku i „Blauer Reiter” (Błękitny Jeździec) z 1911 roku odzwierciedlają wrażenia Kandinsky'ego związane z ludową tradycją artystyczną Bawarii.
Podczas I wojny światowej Rosjanin ponownie przebywał w Moskwie. W 1922 roku powrócił do Niemiec i odegrał decydującą rolę w działalności Bauhausu w Weimarze i Dessau. Ostatecznie jednak Kandinsky przeniósł się do Paryża. Od 1933 roku mieszkał wraz z żoną, którą poślubił jeszcze w Rosji, w metropolii nad Sekwaną aż do końca życia.
Spotkanie z rosyjskimi konstruktywistami odcisnęło swoje piętno na twórczości Kandinsky'ego poprzez geometryzację i linie, które pozostają w dynamicznej relacji napięcia względem siebie. W swoich pracach teoretycznych przedstawił fundamentalną teorię harmonii sztuki abstrakcyjnej.
Bliskie powiązanie muzyki i malarstwa widz odkrywa nie tylko w jego obrazach, ale podkreśla je również kompozytor Kandinsky: „Kolor jest klawiaturą, oczy są harmoniami, dusza jest instrumentem smyczkowym z wieloma strunami. Artysta jest wirtuozem, który swoimi palcami wprawia duszę w drgania ...”
Niemieckie stowarzyszenie artystów "Der Blaue Reiter" ("Niebieski Jeździec") zostało założone w 1911 roku w Monachium przez Wassily Kandinsky i Franz Marc w okresie niemieckiego ekspresjonizmu.
Nazwa była pierwotnie tytułem obrazu Kandinsky, a także tytułem almanachu opublikowanego przez Kandinsky i Marc. Członkami grupy byli między innymi Paul Klee i August Macke. Grupa krytykowała dominujący kanon sztuki jako zbyt akademicki i elitarny, domagając się większej otwartości i różnorodności. Artyści odwrócili się od realizmu i zaczęli malować ekspresyjnie w coraz bardziej abstrakcyjnym stylu, używając mocnych kolorów.
Grupa rozwiązała się na początku I wojny światowej.
Ruch artystyczny, który zastąpił impresjonizm na początku XX wieku.
Ekspresjonizm to niemiecka forma rewolucji artystycznej w malarstwie, grafice i rzeźbie, której prekursorami byli Paul Cézanne, Vincent van Gogh i Paul Gauguin pod koniec XIX wieku. Ekspresjoniści starali się dotrzeć do podstawowych elementów malarstwa. Używając żywych, nieprzerwanych kolorów na dużych obszarach, podkreślając linie i dążąc do sugestywnej ekspresji, walczyli z artystycznym gustem ustanowionym przez burżuazję.
Najważniejszymi przedstawicielami ekspresjonizmu byli założyciele "Die Brücke": Ernst Ludwig Kirchner, Erich Heckel, Karl Schmidt-Rottluff, Max Pechstein, Otto Mueller i Franz Marc, August Macke i inni.
Mistrzami wiedeńskiego ekspresjonizmu są Egon Schiele i Oskar Kokoschka. Wśród rzeźbiarzy najbardziej znany jest Ernst Barlach.
Fowizm jest francuską formą ekspresjonizmu.
Łacina: "uczynić podobnym".
W dużej mierze wierna reprodukcja oryginału, na przykład starych rękopisów i kodeksów. (Wydanie faksymilowe).