Obraz "Murnau" (1908), wersja oprawiona w czarno-srebrne ramy

Wassily Kandinsky urodził się w 1866 roku w Moskwie, a zmarł w 1944 roku w Neuilly-sur-Seine we Francji. Ekonomista i doktor prawa w 1896 roku zdecydował się ostatecznie na karierę artystyczną i przeniósł się do Monachium, gdzie rozpoczął studia artystyczne. W założonej przez niego w 1901 roku szkole malarskiej „Phalanx” poznał swoją późniejszą partnerkę z monachijskich lat, Gabriele Münter. Liczne podróże po Europie i do Tunisu wpłynęły na jego możliwości ekspresji artystycznej dzięki różnorodnym wrażeniom. W 1909 roku Gabriele Münter nabyła dom w Murnau, co spowodowało dłuższy pobyt w tej górskiej miejscowości i w Monachium.

Wczesne obrazy Kandinsky'ego z okresu monachijskiego pozostawały pod wpływem secesji i rosyjskiej sztuki ludowej, której bajkowe motywy długo pozostawały obecne w jego twórczości. Obrazy malowane pod szkłem współzałożyciela „Neuen Künstlervereinigung München” (Nowe Stowarzyszenie Artystów w Monachium) z 1909 roku i „Blauer Reiter” (Błękitny Jeździec) z 1911 roku odzwierciedlają wrażenia Kandinsky'ego związane z ludową tradycją artystyczną Bawarii.

Podczas I wojny światowej Rosjanin ponownie przebywał w Moskwie. W 1922 roku powrócił do Niemiec i odegrał decydującą rolę w działalności Bauhausu w Weimarze i Dessau. Ostatecznie jednak Kandinsky przeniósł się do Paryża. Od 1933 roku mieszkał wraz z żoną, którą poślubił jeszcze w Rosji, w metropolii nad Sekwaną aż do końca życia.

Spotkanie z rosyjskimi konstruktywistami odcisnęło swoje piętno na twórczości Kandinsky'ego poprzez geometryzację i linie, które pozostają w dynamicznej relacji napięcia względem siebie. W swoich pracach teoretycznych przedstawił fundamentalną teorię harmonii sztuki abstrakcyjnej.

Bliskie powiązanie muzyki i malarstwa widz odkrywa nie tylko w jego obrazach, ale podkreśla je również kompozytor Kandinsky: „Kolor jest klawiaturą, oczy są harmoniami, dusza jest instrumentem smyczkowym z wieloma strunami. Artysta jest wirtuozem, który swoimi palcami wprawia duszę w drgania ...”