Popiersie "Obniżona głowa kobiety" (1910), wersja z brązu
Popiersie "Obniżona głowa kobiety" (1910), wersja z brązu
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 980 egzemplarzy | numerowana | sygnatura | certyfikat | znak odlewniczy | brąz | cyzelowany | polerowany | patynowany | redukcja | wymiary 23 x 23 x 13 cm (wys./szer./gł.) | waga 4,5 kg
Wideo
Szczegółowy opis
Popiersie "Obniżona głowa kobiety" (1910), wersja z brązu
Prace Auguste'a Rodina wywarły wpływ na wielu artystów, w tym Lehmbrucka. Jego motywem jest istota ludzka, często odchodząca od rzeczywistych proporcji ciała, aby osiągnąć silniejszą ekspresję obrazową. Podobnie jak Rodin, później skoncentrował się na poszczególnych częściach ciała. "Obniżona głowa kobiety" jest ostatecznie częścią jego "Wysokiej stojącej kobiety" z 1910 roku, którą zmodyfikował jako popiersie, ograniczając ją do głowy, szyi i ramion.
Rzeźba "Obniżona głowa kobiety":
Edycja z brązu, odlana ręcznie w procesie traconego wosku, cyzelowana, polerowana i patynowana na czerwono-brązowo. Bezpośrednio uformowana z oryginału i zmniejszona w rozmiarze (redukcja). Limitowana edycja 980 egzemplarzy, indywidualnie numerowanych i z podpisem zaczerpniętym z oryginału oraz znakiem odlewni. ars mundi Exclusive Edition, opublikowana we współpracy z Kunsthalle Bremen. Z numerowanym certyfikatem autentyczności i ograniczeniem. Wymiary 23 x 23 x 13 cm (wys./szer./gł.). Waga 4,5 kg.
"Wilhelm Lehmbruck jest jednym z pionierów nowoczesnej rzeźby, ale zawsze pozostawał wierny ludzkiej postaci i podstawowemu człowieczeństwu. Moim zdaniem przejawia się to szczególnie pięknie w "Obniżonej głowie kobiety" z 1910 roku. Rzeźbiarz jest blisko związany z Kunsthalle Bremen, częściowo ze względu na ówczesnego dyrektora Siegfrieda Salzmanna, który wcześniej był dyrektorem Muzeum Lehmbruck w Duisburgu". (Prof. Dr Christoph Grunenberg, dyrektor Kunsthalle Bremen)
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Wilhelm Lehmbruck
1881–1919
Wilhelm Lehmbruck, obok Ernsta Barlacha i Käthe Kollwitz, jest jednym z najważniejszych niemieckich rzeźbiarzy początku XX wieku.
Szczęśliwy zbieg okoliczności sprawił, że syn górnika trafił do szkoły sztuki i rzemiosła, a w końcu, w 1901 roku, do Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie, gdzie został uczniem w klasie mistrzowskiej Karla Janssena.
W 1904 roku pierwsza duża wystawa Rodina w Niemczech wywarła na studencie niezatarte wrażenie. Otoczenie artystyczne miało decydujący wpływ na rozwój Lehmbrucka. W 1910 roku w Paryżu poznał Matisse’a, Archipenko, Brancusiego i Modiglianiego, którzy zachęcili go do podążania ścieżką rzeźby ekspresjonistycznej.
Stop miedzi z innymi metalami (zwłaszcza z cyną) używany od czasów starożytnych. Jest to idealny metal do wysokiej jakości odlewów artystycznych, zdolnych przetrwać tysiąclecia.
Podczas odlewania brązu artysta zwykle stosuje technikę traconego wosku, która sięga ponad 5000 lat wstecz. Jest to najlepsza, ale i najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Najpierw artysta tworzy model swojego dzieła. Model ten jest osadzany w płynnej masie z gumy silikonowej. Po zastygnięciu materiału, model jest wycinany, pozostawiając formę negatywową. Płynny wosk jest następnie wlewany do formy negatywowej. Po ostygnięciu woskowy odlew jest wyjmowany z formy, zaopatrzony we wlewki i zanurzany w masie ceramicznej. Masa ceramiczna jest utwardzana w piecu, gdzie wosk topi się (utrata formy).
Na koniec gotowa jest forma negatywowa, do której wlewany jest roztopiony brąz o temperaturze 1400°C. Po ostygnięciu brązu ceramiczna skorupa jest rozbijana, co powoduje ponowne utworzenie rzeźby.
Następnie odlewy są usuwane, powierzchnie są polerowane, patynowane i numerowane przez artystę lub specjalistę, zgodnie z jego instrukcjami. W ten sposób każdy odlew jest oryginalnym dziełem.
W przypadku odlewów z brązu niższej jakości często stosuje się metodę odlewania w piasku, która jednak nie osiąga wyników bardziej skomplikowanej techniki traconego wosku pod względem właściwości powierzchni i jakości.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Ruch artystyczny, który zastąpił impresjonizm na początku XX wieku.
Ekspresjonizm to niemiecka forma rewolucji artystycznej w malarstwie, grafice i rzeźbie, której prekursorami byli Paul Cézanne, Vincent van Gogh i Paul Gauguin pod koniec XIX wieku. Ekspresjoniści starali się dotrzeć do podstawowych elementów malarstwa. Używając żywych, nieprzerwanych kolorów na dużych obszarach, podkreślając linie i dążąc do sugestywnej ekspresji, walczyli z artystycznym gustem ustanowionym przez burżuazję.
Najważniejszymi przedstawicielami ekspresjonizmu byli założyciele "Die Brücke": Ernst Ludwig Kirchner, Erich Heckel, Karl Schmidt-Rottluff, Max Pechstein, Otto Mueller i Franz Marc, August Macke i inni.
Mistrzami wiedeńskiego ekspresjonizmu są Egon Schiele i Oskar Kokoschka. Wśród rzeźbiarzy najbardziej znany jest Ernst Barlach.
Fowizm jest francuską formą ekspresjonizmu.
Termin określający obiekt artystyczny (rzeźbę, instalację), który zgodnie z intencją artysty jest produkowany w wielu egzemplarzach w ramach limitowanej i numerowanej edycji.
Wielokrotności umożliwiają "demokratyzację" sztuki, czyniąc dzieło dostępnym i przystępnym cenowo dla szerszej publiczności.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.