Rzeźba "Matka z dzieckiem" (1907), wersja z brązu
Rzeźba "Matka z dzieckiem" (1907), wersja z brązu
Szybkie informacje
brąz | patynowany | polerowany | rozmiar 25.5 x 26 x 22 cm (w/h/d) | waga ok. 8.4 kg
Szczegółowy opis
Rzeźba "Matka z dzieckiem" (1907), wersja z brązu
Temat "Matki i dziecka" zajmował Lehmbrucka przez całe życie. Wersja z 1907 roku jest centralnym dziełem jego pierwszej paryskiej wystawy. Ukazuje matkę jako szczęśliwą, kochającą kobietę i wciąż wyraźnie nawiązuje do klasycznej rzeźby. Wybitne wyczucie wielkości i proporcji Lehmbrucka zapowiada już rzeźbiarską kondensację późniejszych prac. Lehmbruck stworzył rzeźbę po swojej pierwszej podróży do Włoch, a jego gest Piety był prawdopodobnie inspirowany podziwianymi tam Starymi Mistrzami.
Model rzeźbiarski według oryginału, wymiary 25,5 x 26 x 22 cm (w/h/d). Edycja z brązu. Odlana metodą traconego wosku, patynowana i polerowana ręcznie. Waga ok. 8,4 kg.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Wilhelm Lehmbruck
1881–1919
Wilhelm Lehmbruck, obok Ernsta Barlacha i Käthe Kollwitz, jest jednym z najważniejszych niemieckich rzeźbiarzy początku XX wieku.
Szczęśliwy zbieg okoliczności sprawił, że syn górnika trafił do szkoły sztuki i rzemiosła, a w końcu, w 1901 roku, do Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie, gdzie został uczniem w klasie mistrzowskiej Karla Janssena.
W 1904 roku pierwsza duża wystawa Rodina w Niemczech wywarła na studencie niezatarte wrażenie. Otoczenie artystyczne miało decydujący wpływ na rozwój Lehmbrucka. W 1910 roku w Paryżu poznał Matisse’a, Archipenko, Brancusiego i Modiglianiego, którzy zachęcili go do podążania ścieżką rzeźby ekspresjonistycznej.
Stop miedzi z innymi metalami (zwłaszcza z cyną) używany od czasów starożytnych. Jest to idealny metal do wysokiej jakości odlewów artystycznych, zdolnych przetrwać tysiąclecia.
Podczas odlewania brązu artysta zwykle stosuje technikę traconego wosku, która sięga ponad 5000 lat wstecz. Jest to najlepsza, ale i najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Najpierw artysta tworzy model swojego dzieła. Model ten jest osadzany w płynnej masie z gumy silikonowej. Po zastygnięciu materiału, model jest wycinany, pozostawiając formę negatywową. Płynny wosk jest następnie wlewany do formy negatywowej. Po ostygnięciu woskowy odlew jest wyjmowany z formy, zaopatrzony we wlewki i zanurzany w masie ceramicznej. Masa ceramiczna jest utwardzana w piecu, gdzie wosk topi się (utrata formy).
Na koniec gotowa jest forma negatywowa, do której wlewany jest roztopiony brąz o temperaturze 1400°C. Po ostygnięciu brązu ceramiczna skorupa jest rozbijana, co powoduje ponowne utworzenie rzeźby.
Następnie odlewy są usuwane, powierzchnie są polerowane, patynowane i numerowane przez artystę lub specjalistę, zgodnie z jego instrukcjami. W ten sposób każdy odlew jest oryginalnym dziełem.
W przypadku odlewów z brązu niższej jakości często stosuje się metodę odlewania w piasku, która jednak nie osiąga wyników bardziej skomplikowanej techniki traconego wosku pod względem właściwości powierzchni i jakości.
Ruch artystyczny, który zastąpił impresjonizm na początku XX wieku.
Ekspresjonizm to niemiecka forma rewolucji artystycznej w malarstwie, grafice i rzeźbie, której prekursorami byli Paul Cézanne, Vincent van Gogh i Paul Gauguin pod koniec XIX wieku. Ekspresjoniści starali się dotrzeć do podstawowych elementów malarstwa. Używając żywych, nieprzerwanych kolorów na dużych obszarach, podkreślając linie i dążąc do sugestywnej ekspresji, walczyli z artystycznym gustem ustanowionym przez burżuazję.
Najważniejszymi przedstawicielami ekspresjonizmu byli założyciele "Die Brücke": Ernst Ludwig Kirchner, Erich Heckel, Karl Schmidt-Rottluff, Max Pechstein, Otto Mueller i Franz Marc, August Macke i inni.
Mistrzami wiedeńskiego ekspresjonizmu są Egon Schiele i Oskar Kokoschka. Wśród rzeźbiarzy najbardziej znany jest Ernst Barlach.
Fowizm jest francuską formą ekspresjonizmu.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.