Obraz "Głowa sarny" (1514), oprawiony w ramę
Obraz "Głowa sarny" (1514), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
reprodukcja na papierze Chagall Insize | oprawiona | szkliwiona | rozmiar 30 x 24 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Głowa sarny" (1514), oprawiony w ramę
Bliskie spojrzenie Albrechta Dürera na świat zwierząt: Dürer jest jednym z najważniejszych i najbardziej wszechstronnych artystów okresu przejścia od późnego średniowiecza do renesansu w Niemczech. Jego rysunki zwierząt, w szczególności, wskazują na spojrzenie na naturę, niezakłócone mitologią i przesądami, które stało się tak charakterystyczne dla renesansu - trudno je prześcignąć pod względem dokładności obserwacji i wykonania rysunku.
Oryginał: Akwarela, Musée Bonnat, Bayonne Akwarela reprodukowana na papierze Chagall Insize, w wyrafinowanej ramie z litego drewna, przeszklona. Rozmiar 30 x 24 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Ten obiekt jest częścią następujących zestawów
Opinie klientów
O Albrecht Dürer
1471–1528
Niemiecki malarz, rytownik na miedzi i rysownik drzeworytów. Jest jednym z najważniejszych i najbardziej wszechstronnych artystów okresu przejściowego od późnego średniowiecza do renesansu w Niemczech.
Początkowo uczył się złotnictwa, ale już w wieku piętnastu lat rozpoczął praktykę u malarza. Później, zgodnie z niemieckim zwyczajem, wyruszył na Wanderjahre (lata wędrówek), a po powrocie do domu osiągnął niezwykłą wszechstronność w malarstwie, wykorzystując znane wówczas techniki.
Jego rysunki zwierząt, charakteryzujące się niezwykłą dokładnością obserwacji i perfekcyjnym wykonaniem, odzwierciedlają spojrzenie na naturę, wolne od zniekształceń wynikających z mitologii i przesądów, które stało się tak charakterystyczne dla renesansu. Stwierdzenie sformułowane przez Galileusza ponad sto lat później odnosiło się już do Dürera w jego czasach: „Natura jest zapisana w tej wielkiej księdze, która rozciąga się przed naszymi oczami, ale nie możemy jej zrozumieć, jeśli najpierw nie nauczymy się języka i nie poją symbolów, w których jest napisana”.
(Odrodzenie). Termin używany do opisania sztuki od około 1350 roku do XVI wieku.
Począwszy od Florencji, pod koniec XIV wieku rozwinął się sposób myślenia, który z perspektywy czasu został sklasyfikowany jako odrodzenie klasycznych ideałów starożytnej Grecji i Rzymu. W XV i XVI wieku renesans rozprzestrzenił się najpierw we Włoszech, a następnie w całej Europie Zachodniej, wpływając na całą twórczość artystyczną. Genialni artyści, tacy jak Donatello, Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Rafael, Dürer, Holbein, Cranach i Fouquet stworzyli swoje nieśmiertelne dzieła, kierując się humanistycznymi założeniami i umieszczając człowieka w centrum całego myślenia.
W literaturze renesans osiągnął swój szczyt dzięki dramatycznym dziełom William Shakespeare.
Pod koniec XVI wieku renesans musiał ustąpić miejsca bogactwu baroku, zanim jego idee odrodziły się w klasycyzmie XVIII wieku.