Porcelanowy talerz "Marilyn" (różowy)
Porcelanowy talerz "Marilyn" (różowy)
Szybkie informacje
porcelana | Ø 21 cm | podpis | w tym pudełko upominkowe
Szczegółowy opis
Porcelanowy talerz "Marilyn" (różowy)
Ten porcelanowy talerz przedstawia jedno z najsłynniejszych dzieł "papieża pop-artu": Marilyn Monroe (1967). Seria sitodruków Andy'ego Warhola przedstawiających Marilyn Monroe powstała po jej śmierci w sierpniu 1962 roku. Wszystkie jego obrazy i sitodruki opierają się na tym samym źródłowym zdjęciu reklamowym Marilyn Monroe do jej filmu Niagara z 1953 roku. Dla Warhola Marilyn uosabiała piękno i wieczną sławę w amerykańskiej kulturze.
Talerz wykonany ze szlachetnej porcelany z motywem "Marilyn" (różowy) autorstwa Andy'ego Warhola. Średnica 21 cm, z podpisem Andy'ego Warhola na odwrocie. Dostarczany w czerwono-brązowym pudełku upominkowym Andy Warhol. ©/®/TM The Andy Warhol Foundation for the Visual Arts, Inc.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
O Andy Warhol
1928–1987
Andy Warhol był najsłynniejszym amerykańskim artystą. Uważano go jednocześnie za rewolucjonistę, ekscentryka i twórcę pop-artu. Krytycy sztuki wychwalają go tytułami, jakich nigdy wcześniej nie przyznano żadnemu artyście – nawet Pablo Picasso czy Salvadorowi Dali. Alfred Nemeczek komentuje: „Te pochwały sięgały od »gwiazdy popu« po »artystę popu«, wynosząc »geniusza popu« do rangi »księcia popu«, a następnie »księcia popu« i dalej aż do »króla popu«, »cara popu« i »wielkiego potentata«. Jednak „Picasso pop-artu” został również ochrzczony mianem „arcykapłana” i „papieża popu”. (Artyści – Krytyczna encyklopedia sztuki współczesnej)
Warhol urodził się w Pittsburghu w 1928 roku, a zmarł w Nowym Jorku w 1987 roku. Po ukończeniu szkoły średniej ten syn czeskich imigrantów podjął studia w Carnegie Institute of Technology w Pittsburghu, pracując jednocześnie, aby opłacić naukę. W 1949 roku osiadł w Nowym Jorku, a trzy lata później zadebiutował swoją twórczością w galerii Hugo. Do tego czasu pracował jako grafik reklamowy dla magazynów modowych, projektując kartki świąteczne, okładki płyt LP oraz mapy pogodowe dla telewizji. Wkrótce potem jednak artysta wpadł na pomysł, by w centrum swoich motywów obrazowych umieścić przedmioty codziennego użytku. Wykorzystując technikę grafiki, stworzył pożądane obiekty kultowe.
Do jego najbardziej znanych dzieł należą sitodruki przedstawiające czerwono-białe puszki zupy Campbell oraz banknot dwudolarowy. Dzięki tym pracom Warhol radykalnie zerwał z tradycją artystyczną panującą w Stanach Zjednoczonych i Anglii od lat 50. XX wieku i jest uważany za jedną z czołowych postaci nowego ruchu artystycznego, zwanego pop-artem.
Obok Warhola, Roy Lichtenstein i Tom Wesselman to amerykańscy przedstawiciele tego nurtu, którzy szukali motywów do swoich obrazów w świecie reklamy, komiksów i hollywoodzkich supergwiazd. Elvis Presley, Jackie Kennedy i Marilyn Monroe stali się ikonami w repertuarze obrazowym Warhola.
Przekształcanie przedmiotów codziennego użytku w dzieła sztuki pozwala im zyskać pewien poziom uwagi, jakiego nigdy nie otrzymują jako rzeczy używane wielokrotnie. Sposób fotograficznego odtwarzania przedmiotu przez Warhola wymagał, aby to właśnie sam przedmiot, a nic innego, wywoływał efekt. Wymagają tego również prace, w których stosował powtórzenia tego samego motywu, ale dodatkowy efekt uzyskują one dzięki barwnym kompozycjom.
Artysta postrzega świat takim, jakim jest, i przedstawia go: „Jestem niezwykle bierny. Przyjmuję rzeczy takimi, jakie są. Po prostu patrzę, obserwuję świat”.
Na początku lat pięćdziesiątych XX wieku pewien ruch zawładnął sceną kulturalną. Młodzi artyści z USA i Wielkiej Brytanii niezależnie zerwali ze wszystkimi tradycjami twórczości artystycznej, dając początek nowemu ruchowi artystycznemu w sztuce nowoczesnej.
W Stanach Zjednoczonych Roy Lichtenstein, Andy Warhol, Tom Wesselmann i James Rosenquist szukali swoich tematów w świecie reklamy i komiksów, w kulturze gwiazd i anonimowej kulturze miejskiej. Dzięki jaskrawym kolorom, nadmiernemu wymiarowaniu i manipulowaniu perspektywą głębi stworzyli nowe prowokacyjne prace. Richard Hamilton i Eduardo Paolozzi stali się pionierami pop-artu w Anglii dzięki słynnej wystawie "This is Tomorrow" w londyńskiej Whitechapel Art Gallery. W latach 60. w ich ślady poszli David Hockney, Allan Jones, Peter Phillips i Derek Boshier.
Produkt ceramiczny wykonany z kaolinu, kwarcu i skalenia.
Porcelana jest formowana przez toczenie lub prasowanie, a obiekty figuratywne są odlewane. Złożone obiekty muszą być odlewane w oddzielnych etapach i sekcjach, a następnie „montowane”. Po formowaniu elementy są suszone i poddawane wstępnemu wypalaniu w temperaturze około 900°C. Następnie nakładana jest glazura i wypalana w temperaturze od 1240°C do 1445°C. W renomowanych manufakturach porcelana jest malowana ręcznie, a każdy kolor jest wypalany indywidualnie w ściśle określonych tolerancjach temperaturowych.
Porcelana została wynaleziona w Chinach i rozpowszechniła się w Europie od XVI wieku. Pierwsza europejska fabryka porcelany została założona w Miśni w Niemczech w 1710 roku.
Inne znane europejskie fabryki porcelany to Fürstenberg, Höchst, Schwarzburger Werkstätten, Lladró, Nymphenburg, KPM, Augarten, Sèvres, Limoges, Royal Copenhagen, Worcester. Każda z fabryk oznacza swoje produkty osobistymi pieczęciami porcelanowymi, aby wskazać ich pochodzenie.