Obraz "Sekwana w Chatou" (1881), oprawiony w ramę

Oryginał: 1881, olej na płótnie, 73,3 x 92,4 cm, Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie, USA.

Oryginalna replika Dietza. Olej na płótnie w 120 kolorach. Limitowana edycja 950 egzemplarzy. Każda replika płótna jest naciągnięta na blejtram jak oryginał, dzięki czemu można ponownie naciągnąć płótno w zależności od temperatury i wilgotności w pomieszczeniu. Oprawiony w ciemną listwę z prawdziwego drewna. Rozmiar wraz z ramą ok. 73,5 x 89,5 cm (wys./szer.).

Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]

O Auguste Renoir

1841-1919

Cała twórczość Renoir, urodzonego w 1841 roku w Limoges, charakteryzuje się jego niezachwianą wiarą w życiodajną siłę natury. Świadczą o tym jasne kolory jego pejzaży oraz zmysłowy wdzięk obrazów kobiet i młodych dziewcząt, emanujących lekką radością.

Początkowo Renoir pracował jako malarz porcelany i studiował w Luwrze dzieła Antoine'a Watteau i François Boucher. W 1862 roku rozpoczął studia w École des Beaux-Arts, a pod koniec lat 60. pod wpływem szkoły z Barbizon zwrócił się ku malarstwu plenerowemu. Wraz z Claudem Monetem, Frédéricem Bazille'em i Alfredem Sisleyem odkrył szczególne zalety malowania w plenerze i utrzymywał bliskie kontakty z Camille'em Pissarro i Paulem Cézanne'em. Podobnie jak Claude Monet, rozwinął charakterystyczny dla impresjonizmu swobodny styl malowania, który pozwalał uchwycić zmieniającą się w świetle kolorystykę. Oprócz pejzaży malował również portrety, m.in. swoich przyjaciół malarzy i ulubioną modelkę Lise Tréhot.

Latem 1869 roku namalował serię obrazów restauracji „La Grenoullière”, którą często odwiedzał wraz z Monetem. Te pełne światła obrazy szczególnie wyraźnie ilustrują jego niepowtarzalny styl charakteryzujący się płynnymi pociągnięciami pędzla i delikatną, jasną kolorystyką, która pozwala uchwycić migotanie powietrza i błysk wody. Ponadto Renoir wielokrotnie wyrażał swoje zainteresowanie dziełami Courbeta i Delacroix, stosując stonowaną kolorystykę i gęstsze pociągnięcia pędzla.

Jednak po podróży do Włoch w latach 80. XIX wieku Renoir odwrócił się od impresjonizmu. Od tej pory nie skupiał się już na oddawaniu nastroju atmosferycznego, ale na rysunku i kompozycji nawiązującej do malarstwa Rafaela i Ingresa.

Jego późne dzieła charakteryzują się ogromną siłą kolorów w połączeniu z elementami rysunkowymi, które nie zdradzają nic o jego ciężkiej chorobie reumatycznej, zwłaszcza rąk. Z pomocą ucznia, rzeźbiarza Maillola, powstało w tym czasie również kilka rzeźb z brązu.

Najważniejszy malarz i grafik impresjonizmu zmarł jako uznany na całym świecie artysta 3 grudnia 1919 roku w Cagnes-sur-Mer.

Czytaj więcej Minimalizuj

Rewolucyjny proces opracowany przez Günter Dietz do autentycznej reprodukcji obrazów, w którym nie są używane zwykłe farby drukarskie, ale te same oryginalne kolory użyte przez artystę. W zależności od techniki malarskiej artysty, może być wymagane do 140 (!) różnych warstw farby, aby uzyskać idealną replikę oryginału, która również namacalnie odtwarza "relief" i teksturę farby.

Przykładem jest „Para przy stole w ogrodzie” August Macke:

Co więcej, zawsze używany jest materiał oryginalnego nośnika, co oznacza, że reprodukcja jest wykonana na płótnie, papierze, drewnie, miedzi lub pergaminie.

Rezultatem jest doskonała, pozbawiona siatki reprodukcja, która bardzo przypomina oryginał pod względem ekspresji i efektu. Nawet specjaliści muzealni często nie są w stanie odróżnić oryginału od repliki. Dlatego należy dodać specjalną notę bezpieczeństwa, która jest widoczna tylko pod promieniami rentgenowskimi.

Nakład większości replik Dietz jest limitowany, zwykle do 950 egzemplarzy. Każda replika płótna jest naciągnięta na blejtram, podobnie jak oryginał, dzięki czemu można ją ponownie naciągnąć w przypadku wahań temperatury i wilgotności w pomieszczeniu. Wysokiej jakości rama z litego drewna dopełnia wygląd każdej repliki Dietz.

Liczne arcydzieła malarstwa Rembrandta, Caspara Davida Friedricha, Claude'a Moneta, Gustava Klimta i innych zostały odtworzone przez „Dietz Offizin”. Znani współcześni artyści, tacy jak Pablo Picasso, Salvador Dalí, Max Ernst, Friedensreich Hundertwasser, Joan Miró i Marc Chagall skorzystali z metody opracowanej przez Günter Dietz, aby uzyskać repliki swoich dzieł.

Komentarze prasowe:

"System Dietza zapewnia obrazy tak dobre jak oryginały. To, co elektronika osiągnęła wraz z wynalezieniem Hi-Fi i stereo do odtwarzania muzyki, ta technologia zrobiła teraz dla sztuk wizualnych." (Die Zeit, niemiecka gazeta)

"Teoretycznie nie ma różnicy między oryginałem a repliką Dietza. Powinno się je nazywać faksymilami, a nie reprodukcjami." (Newsweek, amerykański magazyn informacyjny)

"Dla drukarzy dzieł sztuki na całym świecie to, co Dietz osiągnął dzięki technice druku, pozostaje nieosiągalnym celem: idealna reprodukcja malowanych dzieł." (Der Spiegel, niemiecki magazyn informacyjny)

Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.

Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.

Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.

Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.

Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.

Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.

Die originalgetreue Wiederholung eines Kunstwerkes in gleicher Größe und bestmöglicher Material- und Farbgleichheit.

Die Form wird in der Regel direkt vom Original abgenommen, so dass das Replikat auch die feinsten Einzelheiten wiedergibt. Nach der Herstellung des Replikates nach dem am besten geeigneten Verfahren wird die Oberfläche entsprechend dem Original poliert, patiniert, vergoldet oder bemalt.

Ein Replikat von ars mundi ist ein erkennbares Abbild des Originals.