Obraz "Taniec w Le moulin de la Galette" (1876), oprawiony w ramę
Obraz "Taniec w Le moulin de la Galette" (1876), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 499 kopii | certyfikat | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | na blejtramie | oprawiony | rozmiar ok. 69 x 89 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Taniec w Le moulin de la Galette" (1876), oprawiony w ramę
Historia sztuki - "Taniec w Le moulin de la Galette" Renoira.
Istnieją dwie wersje "Tańca" Renoira. Jedna z nich znajduje się w Musée d'Orsay. Druga wywołała furorę w świecie sztuki, gdy japoński kolekcjoner kupił ją za 78 milionów dolarów i ogłosił zamiar pochowania jej wraz ze swoją śmiercią. Świat sztuki zawrzał. I szczęśliwy, gdy sprzedał obraz szwajcarskiemu kolekcjonerowi.
Strata byłaby niewyobrażalna: "Taniec w Le moulin de la Galette" to jedno z najważniejszych dzieł wczesnego impresjonizmu. Przede wszystkim ze względu na pewnie wykonaną impresjonistyczną technikę malarską, w której każda plama koloru ma znaczenie. Mistrzowsko oddał barwny zgiełk. Jednocześnie "Taniec" pokazuje, jak malarz tej miary co Renoir potrafił przedstawić grę sztucznego i naturalnego światła. Ponadto jest to interesujący portret Paryża jego czasów z historyczno-artystycznego punktu widzenia, ponieważ łączy w tańcu kolegów malarzy Renoira i niektórych modeli Renoira z tego okresu, którzy pojawiają się również w innych pracach. Oryginał: Olej na płótnie, własność prywatna.
Reprodukowany przy użyciu procesu Fine Art Giclée na płótnie artysty, naciągnięty na blejtram i oprawiony w elegancką ramę z prawdziwego drewna. Limitowana edycja 499 egzemplarzy z certyfikatem. Rozmiar ok. 69 x 89 cm (wys./szer.). ars mundi Exclusive Edition.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Auguste Renoir
1841-1919
Cała twórczość Renoir, urodzonego w 1841 roku w Limoges, charakteryzuje się jego niezachwianą wiarą w życiodajną siłę natury. Świadczą o tym jasne kolory jego pejzaży oraz zmysłowy wdzięk obrazów kobiet i młodych dziewcząt, emanujących lekką radością.
Początkowo Renoir pracował jako malarz porcelany i studiował w Luwrze dzieła Antoine'a Watteau i François Boucher. W 1862 roku rozpoczął studia w École des Beaux-Arts, a pod koniec lat 60. pod wpływem szkoły z Barbizon zwrócił się ku malarstwu plenerowemu. Wraz z Claudem Monetem, Frédéricem Bazille'em i Alfredem Sisleyem odkrył szczególne zalety malowania w plenerze i utrzymywał bliskie kontakty z Camille'em Pissarro i Paulem Cézanne'em. Podobnie jak Claude Monet, rozwinął charakterystyczny dla impresjonizmu swobodny styl malowania, który pozwalał uchwycić zmieniającą się w świetle kolorystykę. Oprócz pejzaży malował również portrety, m.in. swoich przyjaciół malarzy i ulubioną modelkę Lise Tréhot.
Latem 1869 roku namalował serię obrazów restauracji „La Grenoullière”, którą często odwiedzał wraz z Monetem. Te pełne światła obrazy szczególnie wyraźnie ilustrują jego niepowtarzalny styl charakteryzujący się płynnymi pociągnięciami pędzla i delikatną, jasną kolorystyką, która pozwala uchwycić migotanie powietrza i błysk wody. Ponadto Renoir wielokrotnie wyrażał swoje zainteresowanie dziełami Courbeta i Delacroix, stosując stonowaną kolorystykę i gęstsze pociągnięcia pędzla.
Jednak po podróży do Włoch w latach 80. XIX wieku Renoir odwrócił się od impresjonizmu. Od tej pory nie skupiał się już na oddawaniu nastroju atmosferycznego, ale na rysunku i kompozycji nawiązującej do malarstwa Rafaela i Ingresa.
Jego późne dzieła charakteryzują się ogromną siłą kolorów w połączeniu z elementami rysunkowymi, które nie zdradzają nic o jego ciężkiej chorobie reumatycznej, zwłaszcza rąk. Z pomocą ucznia, rzeźbiarza Maillola, powstało w tym czasie również kilka rzeźb z brązu.
Najważniejszy malarz i grafik impresjonizmu zmarł jako uznany na całym świecie artysta 3 grudnia 1919 roku w Cagnes-sur-Mer.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Przedstawienie typowych scen z życia codziennego w malarstwie, z rozróżnieniem na gatunki wiejskie, mieszczańskie i dworskie.
Gatunek ten osiągnął swój szczyt i ogromną popularność w holenderskim malarstwie XVII wieku. W XVIII wieku, zwłaszcza we Francji, dominowało malarstwo dworskie i szarmanckie, podczas gdy w Niemczech rozwinął się bardziej mieszczański charakter.
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.