Obraz "Mały sprzedawca owoców" (1675), oprawiony w ramę
Obraz "Mały sprzedawca owoców" (1675), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 499 kopii | numerowany certyfikat | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | werniks artysty | na blejtramie | oprawiony | rozmiar 59 x 45 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Mały sprzedawca owoców" (1675), oprawiony w ramę
Oryginał: Olej na płótnie, Alte Pinakothek Monachium.
Wysokiej jakości reprodukcja, stworzona ręcznie przy użyciu procesu Fine Art Giclée na bawełnianym płótnie artysty. Tradycyjnie naciągnięta na prawdziwy drewniany blejtram. Powierzchnia motywu z wyczuwalną i widoczną strukturą płótna jest zabezpieczona werniksem artystycznym. Doskonałego wyglądu dopełnia ręcznie wykonana rama galeryjna z prawdziwego drewna ze złoceniem złotymi liśćmi. Limitowana edycja 499 egzemplarzy z numerowanym certyfikatem na odwrocie. Rozmiar 59 x 45 cm (wys./szer.). Wyłącznie w ars mundi.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Bartolomé E. Murillo
Bartolomé Esteban Pérez został ochrzczony w Sewilli 1 stycznia 1618 roku. Po śmierci ojca dziesięciolatek został uczniem Juana del Castillo. Jednak jego najwcześniejsze dzieła, charakteryzujące się surowym naturalizmem, świadczą o wpływie sztuki Juana de las Roelasa i Francisco de Herrery Starszego. Istotny wpływ na jego malarstwo wywarła sztuka Francisco de Zurbarána i Jusepe Riberasa.
Jego pierwszym samodzielnym dziełem z lat 1645–1646 było jedenaście obrazów przedstawiających sceny z życia świętych, przeznaczonych do krużganka dawnego klasztoru św. Franciszka w Sewilli. Jego szczególny sposób tworzenia urzekającej atmosfery poprzez delikatne oświetlenie przyniósł mu nowe zlecenia. Namalował trzy obrazy dla katedry w Sewilli.
Oprócz motywów religijnych Murillo tworzył również obrazy rodzajowe, na które istniał ogromny popyt. Subtelne wykorzystanie światła i cienia, a także ciepła kolorystyka sprawiły, że obrazy te stały się poszukiwanymi dziełami sztuki.
Około 1650 roku Murillo czerpał inspirację przede wszystkim z dzieł Rafaela, Petera Paula Rubensa i Anthonisa van Dycka. Miękkie kontury, delikatna kolorystyka oraz złocista mgiełka światła sprawiły, że jego charakterystyczny styl nazwano „estilo vaporoso”.
W 1660 roku sukces malarza został podkreślony mianowaniem go na stanowisko prezesa Akademii Sztuk Pięknych w Sewilli, której był współzałożycielem.
Bartolomé Esteban Murillo zmarł w swoim rodzinnym mieście 3 kwietnia 1682 roku w wieku 64 lat. Był głównym przedstawicielem baroku wysublimowanego i jednym z najsłynniejszych hiszpańskich malarzy. Wiele jego dzieł można dziś oglądać w największych europejskich muzeach.
Termin używany do opisania sztuki XVII wieku. Styl barokowy, który powstał w Rzymie około 1600 roku, szybko rozprzestrzenił się w sztukach wizualnych, literaturze i muzyce niemal w całej Europie, utrzymując się w sztukach wizualnych do 1770 roku. Ostatnią fazę tego stylu charakteryzuje rokoko.
Charakterystyczne cechy to: pulsujący ruch wszystkich form, zniesienie granic między architekturą, malarstwem i rzeźbą, co doprowadziło do powstania typowego „Gesamtkunstwerk” („dzieła sztuki totalnej”), a przede wszystkim celowe wykorzystanie światła, które stało się ważnym elementem artystycznym. Podporządkowanie poszczególnych części całości spowodowało powstanie jednolitej, ale dynamicznej przestrzeni, co w pełni wyraża się w wspaniałych budynkach tego okresu.
Sztuka barokowa, z jej zamiłowaniem do wielkości, przepychu i pędzącej obfitości, wyraźnie odzwierciedla pragnienie reprezentacji, które było przedmiotem zainteresowania świeckich i kościelnych, zwłaszcza katolickich mecenasów wzmocnionych przez kontrreformację. W malarstwie cechy charakterystyczne baroku przejawiają się w malarstwie ołtarzowym i sufitowym, scenach historycznych i portretach.
Typowymi przedstawicielami tego nurtu są tacy artyści, jak Anthony van Dyck, Peter Paul Rubens, a także Gian Lorenzo Bernini w dziedzinie rzeźby.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Przedstawienie typowych scen z życia codziennego w malarstwie, z rozróżnieniem na gatunki wiejskie, mieszczańskie i dworskie.
Gatunek ten osiągnął swój szczyt i ogromną popularność w holenderskim malarstwie XVII wieku. W XVIII wieku, zwłaszcza we Francji, dominowało malarstwo dworskie i szarmanckie, podczas gdy w Niemczech rozwinął się bardziej mieszczański charakter.
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.