Obraz "Boulevard Montmartre by Night" (1897), oprawiony w ramę
Obraz "Boulevard Montmartre by Night" (1897), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 980 kopii | numerowana | certyfikat | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | na blejtramie | oprawiony | rozmiar ok. 58 x 69 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Boulevard Montmartre by Night" (1897), oprawiony w ramę
Na początku 1897 roku Pissarro zaczął malować serię obrazów ze swojego pokoju hotelowego w Paryżu. W sumie na 14 obrazach uchwycił Boulevard Montmartre w świetle różnych pór roku.
Oryginał: 1897, olej na płótnie, 53,3 x 64,8 cm, National Gallery, Londyn.
Edycja Fine Art Giclée przeniesiona bezpośrednio na płótno artysty i naciągnięta na blejtram. Limitowana edycja 980 egzemplarzy, numerowana, z certyfikatem. Oprawiony w ręcznie wykonaną, złotą ramę z litego drewna. Rozmiar ok. 58 x 69 cm (wys./szer.). ars mundi Exclusive Edition.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Camille Pissarro
1830–1903
Francuski malarz i grafik Camille Pissarro jest jednym ze współtwórców francuskiego impresjonizmu. Wraz z Monetem i Sisleyem był jednym z pierwszych impresjonistycznych pejzażystów. Nigdy nie znudziło mu się malowanie tego samego motywu w różnych nastrojach i oświetleniu, aby uchwycić zmieniającą się grę barw w świetle. Dopiero w późniejszej twórczości zajął się również tematem życia miejskiego. Oprócz licznych obrazów pozostawił po sobie ponad 200 akwafort i litografii. Korespondencja z synem Lucienem stanowi ważne świadectwo ówczesnego postrzegania sztuki.
Pissarro urodził się 10 lipca 1830 roku na małej wyspie Saint-Thomas na Antylach. W 1852 roku przez dwa lata malował w Caracas wraz z przyjacielem, a od 1855 roku studiował w École des Beaux-Arts oraz w niezależnej Académie Suisse w Paryżu. Wpływ stylu Corota jest szczególnie widoczny w obrazach z tego okresu, które przedstawiają nastrojowe pejzaże o nasyconych barwach.
Dopiero po nawiązaniu kontaktu z Claudem Monetem w 1859 roku elementy impresjonistyczne w jego malarstwie stały się wyraźniejsze. Po wizycie w Londynie w latach 1870–1871, dzięki studiowaniu obrazów Turnera, odkrył swobodę w posługiwaniu się kolorem, aby oddać wrażenia związane z powietrzem i światłem. Po powrocie do Francji ściśle współpracował z Paulem Cézanne’em w Pontoise i Auvers-sur-Oise. W tym czasie namalował swoje pierwsze martwe natury. Okres pointylizmu około 1885 roku można przypisać jego kontaktom z Georgem Seuratem. Dzięki udziałowi w niezależnych wystawach impresjonistów stał się jednym z najważniejszych artystów tego nurtu.
Jednak dopiero w latach 90. XIX wieku Pissarro, ojciec siedmiorga dzieci, zyskał upragnione uznanie artystyczne. Jego wystawy indywidualne w Paryżu, gdzie zmarł 13 listopada 1903 roku, odniosły wielki sukces. Teraz w centrum jego motywów nie były już pola, łąki i sady, lecz wielkie miasto z jego wieloma obliczami. Nawet dzisiaj jego obrazy urzekają nas wysokim stopniem swobody, świeżością i urzekającą kolorystyką.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.