Obraz "Kobieta i mężczyzna kontemplujący księżyc" (1824), oprawiony w ramę
Obraz "Kobieta i mężczyzna kontemplujący księżyc" (1824), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
reprodukcja na papierze | oprawiona | passe-partout | szkliwiona | rozmiar 32 x 42 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Kobieta i mężczyzna kontemplujący księżyc" (1824), oprawiony w ramę
Oryginał: 1824, olej na płótnie, 34 x 44 cm, Alte Nationalgalerie Berlin Wysokiej jakości edycja na papierze. Rozmiar arkusza 30 x 40 cm (wys./szer.). Oprawiony w ramę z litego drewna w kolorze srebrnym z passe-partout, przeszklony. Rozmiar 32 x 42 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Sehr schönes Bild, gut verarbeitet und schnell geliefert
O Caspar David Friedrich
1774-1840
Caspar David Friedrich był najwybitniejszym niemieckim malarzem romantycznym. Nawet jego osoba uosabiała typowego romantyka: był raczej introwertyczny, bliski naturze i religijny, postrzegał naturę jako zwierciadło ludzkich uczuć. W swoich malowanych z niezwykłą precyzją obrazach Friedrich osiągnął niezrównaną metafizyczną przejrzystość.
„Malarz nie powinien malować tylko tego, co widzi przed sobą, ale także tego, co widzi w sobie”. Tą radą skierowaną do swoich kolegów po fachu Caspar David Friedrich wyjaśnił motywację i sens swoich obrazów.
W jego twórczości ważną rolę odgrywa przedstawianie krajobrazów. Friedrich wraz z przyjaciółmi odbywał długie wędrówki po górach i wzdłuż wybrzeża. Doświadczył małości człowieka w obliczu ogromnej siły natury. Samotne postacie spoglądają z tęsknotą na rozległe krajobrazy z odległym horyzontem. Często odwracają się plecami do widza, aby mógł on wczuć się w ich sytuację. Za pomocą symbolicznych metafor natury, księżyca jako wszechświata i pni drzew jako symbolu przemijania, wywoływał kontemplacyjne romantyczne uczucia i religijne odczucia. Friedrich chciał poprzez swoje nastroje natury dać wgląd w ludzką duszę.
W wieku 24 lat, po ukończeniu studiów akademickich w Kopenhadze, młody artysta przeniósł się do Drezna. W mieście nad Łabą wokół niego i innych malarzy, a także poetów, takich jak Tieck i Schlegel, powstało centrum wczesnego romantyzmu. Cechą charakterystyczną romantyzmu jest wzajemne oddziaływanie poezji i malarstwa. Krajobrazy Friedricha są odbiciem uczuć i starają się wizualnie wyrazić to, co poezja osiąga słowami. „Tajemnicza droga prowadzi do wnętrza. W nas lub nigdzie indziej znajduje się wieczność wraz ze swoimi światami, przeszłością i przyszłością”. Tak wyraził się poeta Novalis w imieniu wczesnych romantyków.
Ruch intelektualny, który rozprzestrzenił się z literatury i filozofii na sztuki wizualne, powstał około 1800 roku, ale nie zdołał stworzyć własnego stylu w sztukach wizualnych.
Sztuka romantyzmu była zdeterminowana przez treść świadomości życia i wywołanych przez nią doznań. Wewnętrzne uczucia i emocje, marzenia i fantazje, świat i natura, siła mitu i dążenie do nieskończoności stały się głównymi tematami. Właściwym królestwem romantyzmu jest malarstwo i rysunek. Na pierwszy plan wysunął się krajobraz, który przedstawiał relacje między ludźmi a naturą, odzwierciedlając jednocześnie stany emocjonalne. Wraz z nowo odkrytym uznaniem dla natury, nastąpiło odnowienie postaw religijnych i powrót do przeszłości, tradycji, historii, starych legend i baśni, a także do sztuki starych mistrzów i epok. Szczególnie w przypadku Niemiec była to sztuka silnie zorientowana narodowo.
Główni przedstawiciele w Niemczech to C.D. Friedrich, P.O. Runge, J.A. Koch, M. v. Schwind i grupa artystów nazareńskich. Francuska gałąź romantyzmu, która podążała za innymi tendencjami niż jej niemiecki odpowiednik, jest najlepiej zilustrowana przez sztukę Delacroix.
Romantyzm trwał do około 1830 roku.