Obraz "Samotne drzewo" (1822), oprawiony w ramę
Obraz "Samotne drzewo" (1822), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
limitowany, 499 egzemplarzy | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | na blejtramie | oprawiony | rozmiar 57 x 75 cm (wys./szer.)
Wideo
Szczegółowy opis
Obraz "Samotne drzewo" (1822), oprawiony w ramę
Obraz "Samotne drzewo" z 1822 roku, przedstawiający Niemcy, został zniszczony z powodu okupacji przez Francuzów. Jednak w otoczeniu drzewa widać już pozytywne zmiany: wschodzące światło dzienne symbolizuje jasną i lepszą przyszłość. Dla wielu widzów obraz Friedricha reprezentuje zniszczoną naturę. O drzewo opiera się jednak pasterz, symbolizujący nadzieję na uzdrowienie i harmonię między ludzkością a stworzeniem.
Oryginał: Alte Nationalgalerie, Berlin.
Przeniesiony w Fine Art Giclée na płótno artysty wykonane w 100% z bawełny i naciągnięte na blejtram. Limitowana edycja 499 egzemplarzy. W ramie galeryjnej z litego drewna. Rozmiar 57 x 75 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Wariant ramy: oprawione
Wariant ramy: oprawione
Problemlose Bestellung; etwas lange Lieferzeit;super Verpackung Bild entspricht den Erwartungen
O Caspar David Friedrich
1774-1840
Caspar David Friedrich był najwybitniejszym niemieckim malarzem romantycznym. Nawet jego osoba uosabiała typowego romantyka: był raczej introwertyczny, bliski naturze i religijny, postrzegał naturę jako zwierciadło ludzkich uczuć. W swoich malowanych z niezwykłą precyzją obrazach Friedrich osiągnął niezrównaną metafizyczną przejrzystość.
„Malarz nie powinien malować tylko tego, co widzi przed sobą, ale także tego, co widzi w sobie”. Tą radą skierowaną do swoich kolegów po fachu Caspar David Friedrich wyjaśnił motywację i sens swoich obrazów.
W jego twórczości ważną rolę odgrywa przedstawianie krajobrazów. Friedrich wraz z przyjaciółmi odbywał długie wędrówki po górach i wzdłuż wybrzeża. Doświadczył małości człowieka w obliczu ogromnej siły natury. Samotne postacie spoglądają z tęsknotą na rozległe krajobrazy z odległym horyzontem. Często odwracają się plecami do widza, aby mógł on wczuć się w ich sytuację. Za pomocą symbolicznych metafor natury, księżyca jako wszechświata i pni drzew jako symbolu przemijania, wywoływał kontemplacyjne romantyczne uczucia i religijne odczucia. Friedrich chciał poprzez swoje nastroje natury dać wgląd w ludzką duszę.
W wieku 24 lat, po ukończeniu studiów akademickich w Kopenhadze, młody artysta przeniósł się do Drezna. W mieście nad Łabą wokół niego i innych malarzy, a także poetów, takich jak Tieck i Schlegel, powstało centrum wczesnego romantyzmu. Cechą charakterystyczną romantyzmu jest wzajemne oddziaływanie poezji i malarstwa. Krajobrazy Friedricha są odbiciem uczuć i starają się wizualnie wyrazić to, co poezja osiąga słowami. „Tajemnicza droga prowadzi do wnętrza. W nas lub nigdzie indziej znajduje się wieczność wraz ze swoimi światami, przeszłością i przyszłością”. Tak wyraził się poeta Novalis w imieniu wczesnych romantyków.
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.
Ruch intelektualny, który rozprzestrzenił się z literatury i filozofii na sztuki wizualne, powstał około 1800 roku, ale nie zdołał stworzyć własnego stylu w sztukach wizualnych.
Sztuka romantyzmu była zdeterminowana przez treść świadomości życia i wywołanych przez nią doznań. Wewnętrzne uczucia i emocje, marzenia i fantazje, świat i natura, siła mitu i dążenie do nieskończoności stały się głównymi tematami. Właściwym królestwem romantyzmu jest malarstwo i rysunek. Na pierwszy plan wysunął się krajobraz, który przedstawiał relacje między ludźmi a naturą, odzwierciedlając jednocześnie stany emocjonalne. Wraz z nowo odkrytym uznaniem dla natury, nastąpiło odnowienie postaw religijnych i powrót do przeszłości, tradycji, historii, starych legend i baśni, a także do sztuki starych mistrzów i epok. Szczególnie w przypadku Niemiec była to sztuka silnie zorientowana narodowo.
Główni przedstawiciele w Niemczech to C.D. Friedrich, P.O. Runge, J.A. Koch, M. v. Schwind i grupa artystów nazareńskich. Francuska gałąź romantyzmu, która podążała za innymi tendencjami niż jej niemiecki odpowiednik, jest najlepiej zilustrowana przez sztukę Delacroix.
Romantyzm trwał do około 1830 roku.