Rzeźba "Hiszpańska tancerka", wersja z brązu
Rzeźba "Hiszpańska tancerka", wersja z brązu
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | brąz | ręcznie wykonany | rozmiar 13 x 45 x 19 cm (w/h/d) | waga ok. 4 kg
Szczegółowy opis
Rzeźba "Hiszpańska tancerka", wersja z brązu
Degas z wiekiem stawał się coraz bardziej ślepy, co uniemożliwiało mu malowanie. Jednak jego siła twórcza pozostała niezachwiana. Dlatego stopniowo koncentrował się na małych rzeźbach, które również ugruntowały jego wieczną reputację jako rzeźbiarza. "Hiszpańska tancerka" została po raz pierwszy odlana przez Hébranda w 1900 roku.
Oryginał: Brąz, między 1882-1900, Musée d'Orsay, Paryż.
Rzeźba wykonana z brązu, odlana ręcznie metodą traconego wosku. Wymiary 13 x 45 x 19 cm (w/h/d). Waga ok. 4 kg. ars mundi Exclusive Edition.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Edgar Degas
1834–1917
Od połowy lat 60. XIX wieku w centrum twórczości Degasa znalazły się obrazy przedstawiające pełne wdzięku tancerki i barwne sceny teatralne. Należą one do codziennych obrazów przedstawiających życie wielkomiejskie. W wielu swoich obrazach Degas krytykuje nowy, nowoczesny świat. Wybierał dość nietypowy szczegół, który przykuł jego uwagę, i podkreślał go poprzez wyodrębnienie postaci.
Urodzony w 1834 roku francuski malarz, który zgodnie z życzeniem swojej zamożnej rodziny miał właściwie zostać prawnikiem, studiował dzieła dawnych mistrzów w Luwrze oraz w muzeach we Włoszech. Klasycystyczne obrazy historyczne i portrety stanowiły wówczas część jego repertuaru motywów i form. Dopiero spotkanie z impresjonistą Eduardem Manetem i wspólne wystawy, które rozpoczęły się w 1874 roku, zmieniły jego styl malarski. Nigdy jednak nie uważał się za przedstawiciela impresjonizmu i kładł nacisk na swoją niezależność.
W jego dorobku nie ma pejzaży, nie stosował też charakterystycznego dla impresjonistów rozkładania koloru i formy na czynniki pierwsze. Dla Degasa dominującym tematem jego twórczości zawsze był człowiek. Powiązanie między jego dziełami a twórczością impresjonistów polegało na dążeniu do uchwycenia chwili. Swoje umiejętności w przedstawianiu ruchu wykazał w dynamicznych obrazach przedstawiających wyścigi konne i sceny baletowe. Uchwycił również swój temat poprzez szybkie pociągnięcia pędzla w pastelowych barwach oraz delikatne linie konturowe. Podstawą artystyczną Degasa był rysunek, inspirowany japońską drzeworytnictwem. Co równie ważne, przekładał on tematykę zarówno na malarstwo, jak i na grafikę.
Gdy pod koniec życia Degas stopniowo tracił wzrok, przeszedł od malarstwa do rzeźby. Tworzył statuetki jeźdźców i tancerzy, pozostając w ten sposób wiernym swoim znanym motywom. Degas zmarł w Paryżu w 1917 roku.
Stop miedzi z innymi metalami (zwłaszcza z cyną) używany od czasów starożytnych. Jest to idealny metal do wysokiej jakości odlewów artystycznych, zdolnych przetrwać tysiąclecia.
Podczas odlewania brązu artysta zwykle stosuje technikę traconego wosku, która sięga ponad 5000 lat wstecz. Jest to najlepsza, ale i najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Najpierw artysta tworzy model swojego dzieła. Model ten jest osadzany w płynnej masie z gumy silikonowej. Po zastygnięciu materiału, model jest wycinany, pozostawiając formę negatywową. Płynny wosk jest następnie wlewany do formy negatywowej. Po ostygnięciu woskowy odlew jest wyjmowany z formy, zaopatrzony we wlewki i zanurzany w masie ceramicznej. Masa ceramiczna jest utwardzana w piecu, gdzie wosk topi się (utrata formy).
Na koniec gotowa jest forma negatywowa, do której wlewany jest roztopiony brąz o temperaturze 1400°C. Po ostygnięciu brązu ceramiczna skorupa jest rozbijana, co powoduje ponowne utworzenie rzeźby.
Następnie odlewy są usuwane, powierzchnie są polerowane, patynowane i numerowane przez artystę lub specjalistę, zgodnie z jego instrukcjami. W ten sposób każdy odlew jest oryginalnym dziełem.
W przypadku odlewów z brązu niższej jakości często stosuje się metodę odlewania w piasku, która jednak nie osiąga wyników bardziej skomplikowanej techniki traconego wosku pod względem właściwości powierzchni i jakości.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.
Die originalgetreue Wiederholung eines Kunstwerkes in gleicher Größe und bestmöglicher Material- und Farbgleichheit.
Die Form wird in der Regel direkt vom Original abgenommen, so dass das Replikat auch die feinsten Einzelheiten wiedergibt. Nach der Herstellung des Replikates nach dem am besten geeigneten Verfahren wird die Oberfläche entsprechend dem Original poliert, patiniert, vergoldet oder bemalt.
Ein Replikat von ars mundi ist ein erkennbares Abbild des Originals.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.