Rzeźba "Tancerka zakładająca but", wersja z brązu klejonego
Rzeźba "Tancerka zakładająca but", wersja z brązu klejonego
Szybkie informacje
certyfikat | brąz łączony + drewno | patynowany | całkowity rozmiar 43 x 24 x 19 cm (wys./szer./gł.) | waga 2,7 kg
Szczegółowy opis
Rzeźba "Tancerka zakładająca but", wersja z brązu klejonego
Z wiekiem Degas stawał się coraz bardziej ślepy, co uniemożliwiało mu malowanie. Ale jego twórcza moc pozostała niezłomna. Coraz częściej zwracał się ku małym rzeźbom, które również zapewniły mu wieczną reputację rzeźbiarza.
Oryginał: Musée d'Orsay (RF 2099), Paryż. Brąz, pierwszy odlew około 1910 roku.
Rzeźba wykonana z ręcznie patynowanej żywicy z brązowaną powierzchnią, na drewnianym cokole. Z certyfikatem autentyczności. Wymiary z cokołem 43 x 24 x 19 cm (wys./szer./gł.). Wymiary podstawy 2 x 15 x 17 cm (wys./szer./gł.). Waga 2,7 kg.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Edgar Degas
1834–1917
Od połowy lat 60. XIX wieku w centrum twórczości Degasa znalazły się obrazy przedstawiające pełne wdzięku tancerki i barwne sceny teatralne. Należą one do codziennych obrazów przedstawiających życie wielkomiejskie. W wielu swoich obrazach Degas krytykuje nowy, nowoczesny świat. Wybierał dość nietypowy szczegół, który przykuł jego uwagę, i podkreślał go poprzez wyodrębnienie postaci.
Urodzony w 1834 roku francuski malarz, który zgodnie z życzeniem swojej zamożnej rodziny miał właściwie zostać prawnikiem, studiował dzieła dawnych mistrzów w Luwrze oraz w muzeach we Włoszech. Klasycystyczne obrazy historyczne i portrety stanowiły wówczas część jego repertuaru motywów i form. Dopiero spotkanie z impresjonistą Eduardem Manetem i wspólne wystawy, które rozpoczęły się w 1874 roku, zmieniły jego styl malarski. Nigdy jednak nie uważał się za przedstawiciela impresjonizmu i kładł nacisk na swoją niezależność.
W jego dorobku nie ma pejzaży, nie stosował też charakterystycznego dla impresjonistów rozkładania koloru i formy na czynniki pierwsze. Dla Degasa dominującym tematem jego twórczości zawsze był człowiek. Powiązanie między jego dziełami a twórczością impresjonistów polegało na dążeniu do uchwycenia chwili. Swoje umiejętności w przedstawianiu ruchu wykazał w dynamicznych obrazach przedstawiających wyścigi konne i sceny baletowe. Uchwycił również swój temat poprzez szybkie pociągnięcia pędzla w pastelowych barwach oraz delikatne linie konturowe. Podstawą artystyczną Degasa był rysunek, inspirowany japońską drzeworytnictwem. Co równie ważne, przekładał on tematykę zarówno na malarstwo, jak i na grafikę.
Gdy pod koniec życia Degas stopniowo tracił wzrok, przeszedł od malarstwa do rzeźby. Tworzył statuetki jeźdźców i tancerzy, pozostając w ten sposób wiernym swoim znanym motywom. Degas zmarł w Paryżu w 1917 roku.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.
Proszek z brązu jest wiązany polimerami. Specjalne techniki polerowania i patynowania nadają powierzchni odlewu wygląd zbliżony do autentycznego brązu.
Die originalgetreue Wiederholung eines Kunstwerkes in gleicher Größe und bestmöglicher Material- und Farbgleichheit.
Die Form wird in der Regel direkt vom Original abgenommen, so dass das Replikat auch die feinsten Einzelheiten wiedergibt. Nach der Herstellung des Replikates nach dem am besten geeigneten Verfahren wird die Oberfläche entsprechend dem Original poliert, patiniert, vergoldet oder bemalt.
Ein Replikat von ars mundi ist ein erkennbares Abbild des Originals.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.