"Gerti Schiele w szaliku w kratę", 1908/09
"Gerti Schiele w szaliku w kratę", 1908/09
Szybkie informacje
sztuczny marmur | ręcznie robiony i malowany | wysokość 30 cm
Szczegółowy opis
"Gerti Schiele w szaliku w kratę", 1908/09
Wspaniały, skromny portret jego siostry Gerti zawiera cechy stylistyczne secesji, a także ekspresjonistycznej twórczości Schielego. Porcelanowy odlew żywiczny, obrabiany i malowany ręcznie. Wysokość 30 cm.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Bin ganz begeistert, wunderschön, ich mag vieles bei ars mundi, bestelle noch mehr bei euch, vielen Dank.
Alles bestens. Vielen Dank :-)
Sehr schöne ausdrucksstarke Figur. Vielen Dank für die schnelle und bruchsichere Lieferung!
Alles bestens!
Von der Bestellung, bis zur Lieferung - alles Top! Lieferung innerhalb 4 Tagen - trotz Weihnachtsgeschäft! Verpackung - absolut bruchsicher! Die Rabatt-Aktion zum Weihnachtsgeschäft - mit 20 Euro Nachlass - hervorragend! Die Figur selbst hat meine Erwartungen voll erfüllt! Ich bin mit allem sehr zufrieden und kann hier ohne lange zu überlegen 5 Sterne geben!
Ausdrucksvolle Skulptur
Keine Probleme, Figur wie erwartet, Schnelle Lieferung und Abwicklung.
O Egon Schiele
1890-1918
Młodzi artyści, którzy w 1909 roku założyli tzw. grupę Neukunst, chcieli, zgodnie z duchem ruchów secesyjnych, zerwać z utrwalonymi tradycjami akademickiej sztuki plastycznej. Jednym ze współzałożycieli był Egon Schiele, urodzony 12 czerwca 1890 roku w Tulln an der Donau, który w latach 1906-09 studiował w Akademii Wiedeńskiej.
Jego wczesne prace noszą jeszcze znamiona impresjonizmu i wykazują wpływ wzorów secesyjnych Gustava Klimta, jednak od 1910 roku w jego malarstwie coraz bardziej widoczne stają się cechy ekspresjonizmu. Szczególnie akty dziewcząt charakteryzują się prowokacyjną zmysłowością, która była sprzeczna z ówczesnym rozumieniem moralności i przyniosła mu w 1912 roku krótką karę więzienia.
Kiedy zwrócił się bardziej ku tektonicznej kompozycji obrazu, w jego repertuarze motywów pojawiło się coraz więcej widoków miast i pejzaży. Nigdy nie emanują one radością, ale są symbolami przemijania i śmierci. Nastrój artysty jest w nich wyrażony z wielką siłą, jakby się z nimi identyfikował.
Egon Schiele starał się również zilustrować życie duchowe swoich modeli w portretach. Dzięki nim artysta zyskał duże uznanie.
Wielokrotnie powstawały parafrazy kluczowych dzieł Gustava Klimta, Vincenta van Gogha lub Auguste'a Rodina. W 1915 roku Egon Schiele musiał służyć w wojsku i również te doświadczenia wyraził w bardziej realistycznych i szczegółowych obrazach. Zmarł 31 października 1918 roku na grypę hiszpańską.
Dzieła Schiele są uważane za najważniejsze ogniwo łączące secesję z ekspresjonizmem i osiągają najwyższe ceny na międzynarodowych aukcjach. Najważniejsza kolekcja dzieł Schiele na świecie znajduje się w Muzeum Leopolda w Wiedniu.
Ruch artystyczny, który zastąpił impresjonizm na początku XX wieku.
Ekspresjonizm to niemiecka forma rewolucji artystycznej w malarstwie, grafice i rzeźbie, której prekursorami byli Paul Cézanne, Vincent van Gogh i Paul Gauguin pod koniec XIX wieku. Ekspresjoniści starali się dotrzeć do podstawowych elementów malarstwa. Używając żywych, nieprzerwanych kolorów na dużych obszarach, podkreślając linie i dążąc do sugestywnej ekspresji, walczyli z artystycznym gustem ustanowionym przez burżuazję.
Najważniejszymi przedstawicielami ekspresjonizmu byli założyciele "Die Brücke": Ernst Ludwig Kirchner, Erich Heckel, Karl Schmidt-Rottluff, Max Pechstein, Otto Mueller i Franz Marc, August Macke i inni.
Mistrzami wiedeńskiego ekspresjonizmu są Egon Schiele i Oskar Kokoschka. Wśród rzeźbiarzy najbardziej znany jest Ernst Barlach.
Fowizm jest francuską formą ekspresjonizmu.
Ogólne określenie wszystkich procesów odlewania, które ars mundi realizuje przy pomocy wyspecjalizowanych odlewni artystycznych.
Odlewanie kamienia
Podobne do sztucznego marmuru, z tą różnicą, że zamiast proszku marmurowego stosuje się proszek kamienia, który ma być replikowany.
Brąz spajany (brąz odlewany na zimno)
Proszek brązowy jest związany polimerem. Dzięki specjalnym technikom polerowania i patynowania powierzchnia odlewu nabiera wyglądu podobnego do brązu.
Imitacja drewna
Aby zagwarantować absolutną wierność oryginałowi, jako materiał bazowy stosuje się sztucznie wytworzoną imitację drewna, która charakteryzuje się typowymi właściwościami drewna: gęstością, łatwością obróbki, kolorem i strukturą powierzchni.
Odlewanie ceramiczne
Odlewanie w formach ceramicznych wymaga zazwyczaj użycia gliny odlewniczej, która jest następnie wypalana i opcjonalnie szkliwiona. Zamiast zwykłych form gumowych, w odlewaniu ceramicznym i produkcji porcelany często stosuje się formy gipsowe.
Odlew z brązu (odlewanie metodą traconego wosku)
Do odlewania brązu stosuje się tysiącletnią technikę traconego wosku. Jest to najlepsza, ale także najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.