Obraz "Czerwone konie" (1911), oprawiony w ramę
Obraz "Czerwone konie" (1911), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
reprodukcja na tekturze | oprawiona | oszklona | rozmiar 64 x 84 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Czerwone konie" (1911), oprawiony w ramę
Oryginał: 1911, olej na płótnie, 121 x 183 cm, Busch-Reisinger Museum, Cambridge.
4-kolorowa edycja w procesie modulowanym częstotliwościowo na kartonie artystycznym. Rozmiar motywu 46 x 70 cm (wys./szer.). Rozmiar arkusza 60 x 80 cm (wys./szer.). Oprawiony w ramę z litego drewna w kolorze srebrnym, przeszklony. Rozmiar 64 x 84 cm (wys./szer.). Busch-Reisinger Museum Harvard University Museums © DACO-VERLAG, Stuttgart.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Franz Marc
1880-1916
Wyjątkowy talent Franza Marca został dostrzeżony i wspierany w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Podczas kilku podróży do Paryża po raz pierwszy zetknął się z dziełami van Gogha, które wywarły na nim ogromne wrażenie i pomogły mu rozwinąć własny język artystyczny. Dzięki swojemu przyjacielowi Augustowi Macke poznał Wassily'ego Kandinsky'ego, Gabriele Münter i Alfreda Kubina, z którymi w 1911 roku założył ekspresjonistyczne stowarzyszenie artystyczne „Der Blaue Reiter” (Niebieski Jeździec). Po wybuchu I wojny światowej Marc został powołany do służby wojskowej i dwa lata później poległ w walkach okopowych pod Verdun.
Marc zajmował się naturalizmem, secesją i francuskim impresjonizmem, ale poszukiwał nowego języka wyrazu, aby móc przedstawić „duchową istotę rzeczy”. Z niespotykaną dotąd konsekwencją otworzył drogę dla sztuki, w której kolory nabrały symbolicznego znaczenia, wykraczającego daleko poza naturalistyczną reprezentację: „Każdy kolor musi jasno wyrażać, kim i czym jest, i musi być umieszczony na wyraźnej formie” - wyjaśnił Marc. Niebieski jest dla niego kolorem duchowości, czerwony to miłość, namiętność i wrażliwość, żółty to słońce i kobiecość.
W centrum jego malarstwa znajdowały się przede wszystkim zwierzęta, ponieważ w przeciwieństwie do ludzi symbolizowały dla niego pierwotność i czystość. Podobnie jak Kandinsky, poszukiwał odnowy duchowości w sztuce.
Niemieckie stowarzyszenie artystów "Der Blaue Reiter" ("Niebieski Jeździec") zostało założone w 1911 roku w Monachium przez Wassily Kandinsky i Franz Marc w okresie niemieckiego ekspresjonizmu.
Nazwa była pierwotnie tytułem obrazu Kandinsky, a także tytułem almanachu opublikowanego przez Kandinsky i Marc. Członkami grupy byli między innymi Paul Klee i August Macke. Grupa krytykowała dominujący kanon sztuki jako zbyt akademicki i elitarny, domagając się większej otwartości i różnorodności. Artyści odwrócili się od realizmu i zaczęli malować ekspresyjnie w coraz bardziej abstrakcyjnym stylu, używając mocnych kolorów.
Grupa rozwiązała się na początku I wojny światowej.
Ruch artystyczny, który zastąpił impresjonizm na początku XX wieku.
Ekspresjonizm to niemiecka forma rewolucji artystycznej w malarstwie, grafice i rzeźbie, której prekursorami byli Paul Cézanne, Vincent van Gogh i Paul Gauguin pod koniec XIX wieku. Ekspresjoniści starali się dotrzeć do podstawowych elementów malarstwa. Używając żywych, nieprzerwanych kolorów na dużych obszarach, podkreślając linie i dążąc do sugestywnej ekspresji, walczyli z artystycznym gustem ustanowionym przez burżuazję.
Najważniejszymi przedstawicielami ekspresjonizmu byli założyciele "Die Brücke": Ernst Ludwig Kirchner, Erich Heckel, Karl Schmidt-Rottluff, Max Pechstein, Otto Mueller i Franz Marc, August Macke i inni.
Mistrzami wiedeńskiego ekspresjonizmu są Egon Schiele i Oskar Kokoschka. Wśród rzeźbiarzy najbardziej znany jest Ernst Barlach.
Fowizm jest francuską formą ekspresjonizmu.