Obraz "Jeleń w ogrodzie klasztornym" (1912), oprawiony w ramę
Obraz "Jeleń w ogrodzie klasztornym" (1912), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
reprodukcja na tekturze artysty | oprawiona | passe-partout | szkliwiona | rozmiar 60 x 71 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Jeleń w ogrodzie klasztornym" (1912), oprawiony w ramę
Franz Marc spędził wiele godzin obserwując zwierzęta w ich środowisku naturalnym. Niemiecki malarz starał się zobaczyć naturę oczami jelenia. W ten sposób pozwolił środowisku przeniknąć zwierzę, a jeleń stał się jego integralną częścią, stając się z nim jednością.
W 1912 roku Marc poznał dynamikę włoskich futurystów, a w Paryżu kolory kubizmu, "orfizmu" Roberta Delaunaya. Od tego momentu odszedł od swojego naturalistycznego przedstawienia i ustrukturyzował powierzchnię obrazu za pomocą promiennych obszarów koloru. Połączenie jasnych i ciemnych kontrastów tworzy obrazy, które są świetliste i nastrojowe niemal same w sobie.
Artysta i współzałożyciel stowarzyszenia artystów "Der Blaue Reiter" często przedstawiał jelenie jako motyw. Być może wynikało to również z faktu, że trzymał dwa osierocone jelenie w swoim ogrodzie w Sindelsdorf, na południe od Monachium. Jeszcze w 1911 roku Marc nadal malował swoje jelenie w solidniejszych formach i bardziej realistycznych kolorach, nawet jeśli odszedł już od czystej reprodukcji natury.
Oryginał: Olej na płótnie, Städtische Galerie im Lenbachhaus, Monachium.
4-kolorowa reprodukcja bez siatki na tekturze artysty. Rozmiar arkusza 46 x 66 cm (wys./szer.). Oprawiony w srebrną ramę z litego drewna z passe-partout, przeszklony. Rozmiar 60 x 71 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Franz Marc
1880-1916
Wyjątkowy talent Franza Marca został dostrzeżony i wspierany w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Podczas kilku podróży do Paryża po raz pierwszy zetknął się z dziełami van Gogha, które wywarły na nim ogromne wrażenie i pomogły mu rozwinąć własny język artystyczny. Dzięki swojemu przyjacielowi Augustowi Macke poznał Wassily'ego Kandinsky'ego, Gabriele Münter i Alfreda Kubina, z którymi w 1911 roku założył ekspresjonistyczne stowarzyszenie artystyczne „Der Blaue Reiter” (Niebieski Jeździec). Po wybuchu I wojny światowej Marc został powołany do służby wojskowej i dwa lata później poległ w walkach okopowych pod Verdun.
Marc zajmował się naturalizmem, secesją i francuskim impresjonizmem, ale poszukiwał nowego języka wyrazu, aby móc przedstawić „duchową istotę rzeczy”. Z niespotykaną dotąd konsekwencją otworzył drogę dla sztuki, w której kolory nabrały symbolicznego znaczenia, wykraczającego daleko poza naturalistyczną reprezentację: „Każdy kolor musi jasno wyrażać, kim i czym jest, i musi być umieszczony na wyraźnej formie” - wyjaśnił Marc. Niebieski jest dla niego kolorem duchowości, czerwony to miłość, namiętność i wrażliwość, żółty to słońce i kobiecość.
W centrum jego malarstwa znajdowały się przede wszystkim zwierzęta, ponieważ w przeciwieństwie do ludzi symbolizowały dla niego pierwotność i czystość. Podobnie jak Kandinsky, poszukiwał odnowy duchowości w sztuce.
Niemieckie stowarzyszenie artystów "Der Blaue Reiter" ("Niebieski Jeździec") zostało założone w 1911 roku w Monachium przez Wassily Kandinsky i Franz Marc w okresie niemieckiego ekspresjonizmu.
Nazwa była pierwotnie tytułem obrazu Kandinsky, a także tytułem almanachu opublikowanego przez Kandinsky i Marc. Członkami grupy byli między innymi Paul Klee i August Macke. Grupa krytykowała dominujący kanon sztuki jako zbyt akademicki i elitarny, domagając się większej otwartości i różnorodności. Artyści odwrócili się od realizmu i zaczęli malować ekspresyjnie w coraz bardziej abstrakcyjnym stylu, używając mocnych kolorów.
Grupa rozwiązała się na początku I wojny światowej.
Ruch artystyczny, który zastąpił impresjonizm na początku XX wieku.
Ekspresjonizm to niemiecka forma rewolucji artystycznej w malarstwie, grafice i rzeźbie, której prekursorami byli Paul Cézanne, Vincent van Gogh i Paul Gauguin pod koniec XIX wieku. Ekspresjoniści starali się dotrzeć do podstawowych elementów malarstwa. Używając żywych, nieprzerwanych kolorów na dużych obszarach, podkreślając linie i dążąc do sugestywnej ekspresji, walczyli z artystycznym gustem ustanowionym przez burżuazję.
Najważniejszymi przedstawicielami ekspresjonizmu byli założyciele "Die Brücke": Ernst Ludwig Kirchner, Erich Heckel, Karl Schmidt-Rottluff, Max Pechstein, Otto Mueller i Franz Marc, August Macke i inni.
Mistrzami wiedeńskiego ekspresjonizmu są Egon Schiele i Oskar Kokoschka. Wśród rzeźbiarzy najbardziej znany jest Ernst Barlach.
Fowizm jest francuską formą ekspresjonizmu.