Rzeźba "Grief" (1921), brąz
Rzeźba "Grief" (1921), brąz
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 199 egzemplarzy | numerowana | sygnatura | znak odlewniczy | brąz | patynowany | wymiary 38 x 52,5 x 23 cm (wys./szer./wys.) | waga ok. 11 kg
Wideo
Szczegółowy opis
Rzeźba "Grief" (1921), brąz
W 1912 roku Georg Kolbe wywołał sensację w Berlinie swoją "Tancerką" - jego najsłynniejszym jak dotąd dziełem. Temat tańca i ekspresyjnego, wręcz ekstatycznego ruchu przenika jego prace rzeźbiarskie aż do lat 20. XX wieku, podobnie jak w jego "Klęczącej kobiecie", stworzonej w 1921 roku.
W dekadzie między tymi dwoma dziełami Kolbe otrzymał tytuł profesora (1918) i - wraz z Ernstem Barlachem i Wilhelmem Lehmbruckiem - został przyjęty do Pruskiej Akademii Sztuk Pięknych (1919). W latach 20. był bezsprzecznie uważany za jednego z najbardziej wpływowych artystów rzeźbiarskich w Niemczech. W rezultacie zwrócił na siebie uwagę największych kolekcjonerów sztuki na całym świecie. Jeden egzemplarz trafił później do legendarnej kolekcji sztuki Nelsona Rockefellera - modelu naszej ekskluzywnej edycji.
Oryginał: Kolekcja Rockefellera/Muzeum Sztuki Nowoczesnej (MoMA).
Rzeźba wykonana z brązu, patynowana. Ręcznie odlewana metodą traconego wosku. Bezpośrednio odlana z oryginału. Limitowana edycja 199 egzemplarzy, indywidualnie numerowanych i sygnowanych oraz opatrzonych znakiem odlewni. Wymiary 38 x 52,5 x 23 cm (wys./szer./gł.). Waga ok. 11 kg. ars mundi Exclusive Edition.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Die Skulptur ist sehr schön, alles klappte als geplant und das Personal von arsmundi war sehr hilfsbereit.
O Georg Kolbe
Dopiero podczas pobytu w Rzymie w latach 1898–1901 Georg Kolbe (1877–1947) zaczął zajmować się rzeźbą. Artysta, który urodził się w Waldheim w Niemczech w 1877 roku, przybył do Rzymu jako już wykształcony malarz i grafik, który w ciągu poprzednich siedmiu lat studiował w Dreźnie, Monachium i Paryżu i odniósł już pierwsze sukcesy. Podobnie jak na wielu artystów jego pokolenia, głębokie wrażenie wywarła na nim twórczość Rodina w Paryżu, a ponieważ rzeźbiarz Louis Tuallion zaoferował mu i zapewnił wsparcie techniczne podczas jego pierwszych prób w Rzymie, szybko odnalazł się w rzeźbie. Dopiero w 1904 roku, w Berlinie, postanowił poświęcić się całkowicie rzeźbie. Kolbe szybko zyskał uznanie: został członkiem Berlińskiej Secesji, a wkrótce reprezentował go Paul Cassirer, najważniejszy berliński marszand.
Dzięki rzeźbie „Tancerka” (1910) w końcu osiągnął przełom. Dołączył do grona najważniejszych niemieckich rzeźbiarzy swoich czasów. „Tancerka” do dziś pozostaje jednym z jego najsłynniejszych dzieł i, jak się uważa, stała się prawdziwym idolem dzięki „nowoczesnej” fryzurze oraz postawie sugerującej całkowite zatopienie się w tańcu, nawiązującej do bardzo popularnego wówczas tańca ekspresyjnego, do którego młodzież zainteresowana sztuką udawała się na prawdziwe pielgrzymki.
Naga postać pozostawała w centrum jego twórczości, często powiązana z motywem tańca, aż do lat 20. XX wieku. Dzieła Kolbe’a po I wojnie światowej świadczą o jego zaangażowaniu w ekspresjonizm, a później o zwrocie w stronę klasycznej monumentalności. Kiedy Kolbe zmarł w 1947 roku, pozostawił po sobie dorobek, który można znaleźć w renomowanych kolekcjach na całym świecie.
Stop miedzi z innymi metalami (zwłaszcza z cyną) używany od czasów starożytnych. Jest to idealny metal do wysokiej jakości odlewów artystycznych, zdolnych przetrwać tysiąclecia.
Podczas odlewania brązu artysta zwykle stosuje technikę traconego wosku, która sięga ponad 5000 lat wstecz. Jest to najlepsza, ale i najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Najpierw artysta tworzy model swojego dzieła. Model ten jest osadzany w płynnej masie z gumy silikonowej. Po zastygnięciu materiału, model jest wycinany, pozostawiając formę negatywową. Płynny wosk jest następnie wlewany do formy negatywowej. Po ostygnięciu woskowy odlew jest wyjmowany z formy, zaopatrzony we wlewki i zanurzany w masie ceramicznej. Masa ceramiczna jest utwardzana w piecu, gdzie wosk topi się (utrata formy).
Na koniec gotowa jest forma negatywowa, do której wlewany jest roztopiony brąz o temperaturze 1400°C. Po ostygnięciu brązu ceramiczna skorupa jest rozbijana, co powoduje ponowne utworzenie rzeźby.
Następnie odlewy są usuwane, powierzchnie są polerowane, patynowane i numerowane przez artystę lub specjalistę, zgodnie z jego instrukcjami. W ten sposób każdy odlew jest oryginalnym dziełem.
W przypadku odlewów z brązu niższej jakości często stosuje się metodę odlewania w piasku, która jednak nie osiąga wyników bardziej skomplikowanej techniki traconego wosku pod względem właściwości powierzchni i jakości.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Termin określający obiekt artystyczny (rzeźbę, instalację), który zgodnie z intencją artysty jest produkowany w wielu egzemplarzach w ramach limitowanej i numerowanej edycji.
Wielokrotności umożliwiają "demokratyzację" sztuki, czyniąc dzieło dostępnym i przystępnym cenowo dla szerszej publiczności.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.