Rzeźba "Malajska kobieta" (1916), redukcja w brązie
Rzeźba "Malajska kobieta" (1916), redukcja w brązie
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 199 egzemplarzy | numerowana | sygnatura | znak odlewniczy | certyfikat | brąz | cyzelowany | polerowany | patynowany | redukcja | rozmiar 40 x 11,5 x 8 cm (wys./szer./gł.) | waga 3 kg
Wideo
Szczegółowy opis
Rzeźba "Malajska kobieta" (1916), redukcja w brązie
"Malay Woman" Georga Kolbe: ars mundi Exclusive Edition, opublikowane we współpracy z Kunsthalle Bremen.
Rzeźba z brązu, odlana w procesie traconego wosku, ręcznie rzeźbiona, polerowana i patynowana. Bezpośrednio uformowana z oryginału i zmniejszona w rozmiarze (redukcja). Limitowana edycja 199 egzemplarzy, indywidualnie numerowanych i opatrzonych sygnaturą zaczerpniętą z oryginału oraz znakiem odlewni. ars mundi Exclusive Edition, wydana we współpracy z Kunsthalle Bremen. Z numerowanym certyfikatem autentyczności i ograniczeniem. Wymiary 40 x 11,5 x 8 cm (wys./szer./gł.). Waga 3 kg.
"Wśród rzeźb Kolbego z kolekcji Kunsthalle Bremen, stojąca postać 'Malay Woman' wyróżnia się niemal niezauważalnym ruchem postawy. W ten sposób artysta osiąga powściągliwe podejście do widza, które jest odwrócone przez introwertyczny wyraz twarzy przedstawionej młodej kobiety. W ten sposób napięcie staje się bezruchem. W niezwykle zwięzłym modelowaniu Kolbe starał się również osiągnąć jednolitość formy bez zakłócania efektów cienia". (Prof. Dr Christoph Grunenberg, dyrektor Kunsthalle Bremen)
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Georg Kolbe
Dopiero podczas pobytu w Rzymie w latach 1898–1901 Georg Kolbe (1877–1947) zaczął zajmować się rzeźbą. Artysta, który urodził się w Waldheim w Niemczech w 1877 roku, przybył do Rzymu jako już wykształcony malarz i grafik, który w ciągu poprzednich siedmiu lat studiował w Dreźnie, Monachium i Paryżu i odniósł już pierwsze sukcesy. Podobnie jak na wielu artystów jego pokolenia, głębokie wrażenie wywarła na nim twórczość Rodina w Paryżu, a ponieważ rzeźbiarz Louis Tuallion zaoferował mu i zapewnił wsparcie techniczne podczas jego pierwszych prób w Rzymie, szybko odnalazł się w rzeźbie. Dopiero w 1904 roku, w Berlinie, postanowił poświęcić się całkowicie rzeźbie. Kolbe szybko zyskał uznanie: został członkiem Berlińskiej Secesji, a wkrótce reprezentował go Paul Cassirer, najważniejszy berliński marszand.
Dzięki rzeźbie „Tancerka” (1910) w końcu osiągnął przełom. Dołączył do grona najważniejszych niemieckich rzeźbiarzy swoich czasów. „Tancerka” do dziś pozostaje jednym z jego najsłynniejszych dzieł i, jak się uważa, stała się prawdziwym idolem dzięki „nowoczesnej” fryzurze oraz postawie sugerującej całkowite zatopienie się w tańcu, nawiązującej do bardzo popularnego wówczas tańca ekspresyjnego, do którego młodzież zainteresowana sztuką udawała się na prawdziwe pielgrzymki.
Naga postać pozostawała w centrum jego twórczości, często powiązana z motywem tańca, aż do lat 20. XX wieku. Dzieła Kolbe’a po I wojnie światowej świadczą o jego zaangażowaniu w ekspresjonizm, a później o zwrocie w stronę klasycznej monumentalności. Kiedy Kolbe zmarł w 1947 roku, pozostawił po sobie dorobek, który można znaleźć w renomowanych kolekcjach na całym świecie.
Stop miedzi z innymi metalami (zwłaszcza z cyną) używany od czasów starożytnych. Jest to idealny metal do wysokiej jakości odlewów artystycznych, zdolnych przetrwać tysiąclecia.
Podczas odlewania brązu artysta zwykle stosuje technikę traconego wosku, która sięga ponad 5000 lat wstecz. Jest to najlepsza, ale i najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Najpierw artysta tworzy model swojego dzieła. Model ten jest osadzany w płynnej masie z gumy silikonowej. Po zastygnięciu materiału, model jest wycinany, pozostawiając formę negatywową. Płynny wosk jest następnie wlewany do formy negatywowej. Po ostygnięciu woskowy odlew jest wyjmowany z formy, zaopatrzony we wlewki i zanurzany w masie ceramicznej. Masa ceramiczna jest utwardzana w piecu, gdzie wosk topi się (utrata formy).
Na koniec gotowa jest forma negatywowa, do której wlewany jest roztopiony brąz o temperaturze 1400°C. Po ostygnięciu brązu ceramiczna skorupa jest rozbijana, co powoduje ponowne utworzenie rzeźby.
Następnie odlewy są usuwane, powierzchnie są polerowane, patynowane i numerowane przez artystę lub specjalistę, zgodnie z jego instrukcjami. W ten sposób każdy odlew jest oryginalnym dziełem.
W przypadku odlewów z brązu niższej jakości często stosuje się metodę odlewania w piasku, która jednak nie osiąga wyników bardziej skomplikowanej techniki traconego wosku pod względem właściwości powierzchni i jakości.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Termin określający obiekt artystyczny (rzeźbę, instalację), który zgodnie z intencją artysty jest produkowany w wielu egzemplarzach w ramach limitowanej i numerowanej edycji.
Wielokrotności umożliwiają "demokratyzację" sztuki, czyniąc dzieło dostępnym i przystępnym cenowo dla szerszej publiczności.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.