Obraz "Matka z dzieckiem" (1905), oprawiony w ramę
Obraz "Matka z dzieckiem" (1905), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 980 kopii | numerowana | certyfikat | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | na blejtramie | oprawiony | rozmiar 77 x 63 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Matka z dzieckiem" (1905), oprawiony w ramę
Wycinek z obrazu Klimta "Trzy wieki kobiety", w którym skupia się on na macierzyństwie.
Oryginał: Olej na płótnie, Galleria Nazionale d'Arte Moderna.
Edycja przeniesiona bezpośrednio na płótno artysty przy użyciu procesu Fine Art Giclée i naciągnięta na blejtram. Limitowana edycja 980 egzemplarzy, numerowana, z certyfikatem. Oprawiony w ręcznie wykonaną, biało-złotą ramę z litego drewna. Rozmiar 77 x 63 cm (wys./szer.). ars mundi Exclusive Edition.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Wariant ramy: oprawione
Einfach wunderschön, toller Druck, schnelle Lieferung. Immer wieder zu empfehlen!
Wariant ramy: oprawione
alles prima verpackt, Bild sehr gute Qualität, kann ich bestens weiter empfehlen
O Gustav Klimt
1862-1918, austriacki malarz, znany przedstawiciel wiedeńskiego secesji
Kiedy Gustav Klimt (1862-1918) był już od dawna uznanym artystą, który swoim malarstwem ściennym wywarł decydujący wpływ na secesję wiedeńskiej Ringstrasse i był współzałożycielem wiedeńskiej secesji, powstał jego „złoty styl”. Zainspirowany bizantyjskimi mozaikami, wkomponował ornamentalne płaszczyzny kolorystyczne w złote łóżko niczym osadzone klejnoty. W swoich programach obrazowych Klimt opisuje drogę życiową człowieka, który pod wpływem negatywnych popędów znajduje zbawienie w pocałunku. Przedstawienia ciał mają subtelny charakter erotyczny, jednak postacie rozpływają się w ornamentowych, geometrycznych płaszczyznach kolorystycznych. Tę zasadę stylistyczną stosuje nie tylko w swoich przedstawieniach par, ale także w portretach bogatych dam i pejzażach. Ten płaski styl jest dziś uosobieniem intensywnej kolorystyki sztuki Klimta, która jednak charakteryzuje jego twórczość dopiero od 1905 roku.
Klimt nie tylko rozumiał złoto i przepych, ale był również genialnym rysownikiem. W ciągu swojego życia stworzył wiele rysunków. Najczęściej były to wstępne szkice do większych dzieł.
Syn rytownika nauczył się swojego rzemiosła w wiedeńskiej szkole sztuki użytkowej. Wciąż poszukując własnego stylu, jego wczesne prace charakteryzowały się historyzmem Hansa Makarta, księcia artystów monarchii dunajskiej pod koniec XIX wieku. Tworząc wspólnotę artystyczną wraz ze swoim bratem Ernstem i Franzem Matschiem, młodzi malarze otrzymali liczne zlecenia na dekorację nowych budynków przy wiedeńskiej Ringstraße. Klatki schodowe wiedeńskiego Burgtheater lub Muzeum Historii Sztuki świadczą o historycznym stylu tej wspólnej pracowni.
Podobnie jak wielu młodych i otwartych artystów fin de siècle, pod koniec lat 90. XIX wieku Gustav Klimt odwrócił się od tradycji akademickiej. W 1897 roku wraz z innymi artystami założył "Wiener Secession" (Secesja Wiedeńska), której przewodniczył jako prezes aż do swojego odejścia w 1905 roku. Własny budynek wystawowy Secesji jest do dziś miejscem i świątynią nowej, młodej sztuki.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.