Obraz "Ulica w Delft" (1657/58), oprawiony w ramę
Obraz "Ulica w Delft" (1657/58), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
limitowany, 199 egzemplarzy | numerowany | certyfikat | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | na blejtramie | oprawiony | rozmiar ok. 61 x 51 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Ulica w Delft" (1657/58), oprawiony w ramę
Oryginał: 1657/58, olej na płótnie, 53,5 x 43,5 cm, Amsterdam, Rijksmuseum.
Aby uzyskać reprodukcję, która jest zarówno autentyczna, jak i żywa, oryginalna grafika została przeniesiona na płótno artysty przy użyciu procesu Fine Art Giclée, a następnie naciągnięta na blejtram. Limitowana edycja 199 egzemplarzy, z certyfikatem, numerowana na odwrocie. Oprawiony w ręcznie wykonaną, złotą ramę z litego drewna z metalowymi liśćmi. Rozmiar około 61 x 51 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Jan Vermeer van Delft
Jan Vermeer jest jednym z najważniejszych holenderskich malarzy epoki baroku. Został ochrzczony 31 października 1632 roku w Delft i tam też został pochowany 15 grudnia 1675 roku. Ponieważ w tym czasie w Delft nie było szkoły malarskiej, syn tkacza jedwabiu, handlarza dziełami sztuki i karczmarza został wyszkolony jako rzemieślnik. Jego przyjęcie do cechu św. Łukasza w Delft w 1650 roku świadczy o jego działalności jako mistrza malarstwa. Do dziś zachowało się tylko 37 jego obrazów. Jego głównym tematem była malarstwo rodzajowe, ponieważ w jego dorobku znajduje się tylko kilka portretów lub obrazów religijnych.
Wnętrza promieniują ciszą, bezpieczeństwem i wewnętrznym spokojem. Malarz z Delft osiągnął ten efekt dzięki subtelnej harmonii kolorów i wyrafinowanym cieniom. Był również mistrzem perspektywy fotograficznej. Obrazy rodzajowe przedstawiają niewiele scen figuratywnych, którym często przypisuje się symboliczne znaczenie.
Na szczególną uwagę zasługuje obraz Vermeera „Widok miasta Delft” z 1661 roku, którego naturalizm świadczy o wysokim poziomie mistrzostwa. Ponadto „Dziewczyna z perłą” stała się uosobieniem piękna i wdzięku. Dla malarza wyzwaniem było nawiązanie kontaktu między widzem a modelką. Kontakt wzrokowy młodej kobiety umiejętnie nawiązuje więź, ale jednocześnie ponownie tworzy dystans poprzez odwrócone ciało. Wiele pokoleń miłośników sztuki słusznie fascynowało się niezwykłą ekspresją tego obrazu.
Vermeer dążył do perfekcji w swojej twórczości, często malując zaledwie cztery obrazy rocznie. W rezultacie ojciec jedenastu dzieci borykał się z trudnościami finansowymi, które nasiliły się w ostatnich latach jego życia. Tuż po śmierci Jan Vermeer popadł w zapomnienie. Dopiero w połowie XIX wieku ludzie nauczyli się doceniać jakość jego obrazów.
Termin używany do opisania sztuki XVII wieku. Styl barokowy, który powstał w Rzymie około 1600 roku, szybko rozprzestrzenił się w sztukach wizualnych, literaturze i muzyce niemal w całej Europie, utrzymując się w sztukach wizualnych do 1770 roku. Ostatnią fazę tego stylu charakteryzuje rokoko.
Charakterystyczne cechy to: pulsujący ruch wszystkich form, zniesienie granic między architekturą, malarstwem i rzeźbą, co doprowadziło do powstania typowego „Gesamtkunstwerk” („dzieła sztuki totalnej”), a przede wszystkim celowe wykorzystanie światła, które stało się ważnym elementem artystycznym. Podporządkowanie poszczególnych części całości spowodowało powstanie jednolitej, ale dynamicznej przestrzeni, co w pełni wyraża się w wspaniałych budynkach tego okresu.
Sztuka barokowa, z jej zamiłowaniem do wielkości, przepychu i pędzącej obfitości, wyraźnie odzwierciedla pragnienie reprezentacji, które było przedmiotem zainteresowania świeckich i kościelnych, zwłaszcza katolickich mecenasów wzmocnionych przez kontrreformację. W malarstwie cechy charakterystyczne baroku przejawiają się w malarstwie ołtarzowym i sufitowym, scenach historycznych i portretach.
Typowymi przedstawicielami tego nurtu są tacy artyści, jak Anthony van Dyck, Peter Paul Rubens, a także Gian Lorenzo Bernini w dziedzinie rzeźby.
Przedstawienie typowych scen z życia codziennego w malarstwie, z rozróżnieniem na gatunki wiejskie, mieszczańskie i dworskie.
Gatunek ten osiągnął swój szczyt i ogromną popularność w holenderskim malarstwie XVII wieku. W XVIII wieku, zwłaszcza we Francji, dominowało malarstwo dworskie i szarmanckie, podczas gdy w Niemczech rozwinął się bardziej mieszczański charakter.
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.