Poszewka na poduszkę "Pokojówka z dzbankiem mleka" (1658)
Poszewka na poduszkę "Pokojówka z dzbankiem mleka" (1658)
Szybkie informacje
tkanina mieszana | gładki tył | zapięcie na suwak | rozmiar 45 x 45 cm | poduszka wewnętrzna nie wchodzi w skład zestawu
Szczegółowy opis
Poszewka na poduszkę "Pokojówka z dzbankiem mleka" (1658)
Oryginał: Olej na płótnie, Rijksmuseum Amsterdam. Pokojówka ma spuszczone oczy jako symbol skupienia i pokory. Vermeer namalował jej ubranie w jasnych kolorach, kontrastujących z otaczającym ją prostym pokojem.
Poszewka na poduszkę wzorowana na dziele Vermeera, wykonana z wytrzymałego żakardu, 95% bawełny i 5% poliestru. Z gładkim tyłem i zamkiem błyskawicznym. Rozmiar 45 x 45 cm. Poduszka wewnętrzna nie wchodzi w skład zestawu.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Jan Vermeer van Delft
Jan Vermeer jest jednym z najważniejszych holenderskich malarzy epoki baroku. Został ochrzczony 31 października 1632 roku w Delft i tam też został pochowany 15 grudnia 1675 roku. Ponieważ w tym czasie w Delft nie było szkoły malarskiej, syn tkacza jedwabiu, handlarza dziełami sztuki i karczmarza został wyszkolony jako rzemieślnik. Jego przyjęcie do cechu św. Łukasza w Delft w 1650 roku świadczy o jego działalności jako mistrza malarstwa. Do dziś zachowało się tylko 37 jego obrazów. Jego głównym tematem była malarstwo rodzajowe, ponieważ w jego dorobku znajduje się tylko kilka portretów lub obrazów religijnych.
Wnętrza promieniują ciszą, bezpieczeństwem i wewnętrznym spokojem. Malarz z Delft osiągnął ten efekt dzięki subtelnej harmonii kolorów i wyrafinowanym cieniom. Był również mistrzem perspektywy fotograficznej. Obrazy rodzajowe przedstawiają niewiele scen figuratywnych, którym często przypisuje się symboliczne znaczenie.
Na szczególną uwagę zasługuje obraz Vermeera „Widok miasta Delft” z 1661 roku, którego naturalizm świadczy o wysokim poziomie mistrzostwa. Ponadto „Dziewczyna z perłą” stała się uosobieniem piękna i wdzięku. Dla malarza wyzwaniem było nawiązanie kontaktu między widzem a modelką. Kontakt wzrokowy młodej kobiety umiejętnie nawiązuje więź, ale jednocześnie ponownie tworzy dystans poprzez odwrócone ciało. Wiele pokoleń miłośników sztuki słusznie fascynowało się niezwykłą ekspresją tego obrazu.
Vermeer dążył do perfekcji w swojej twórczości, często malując zaledwie cztery obrazy rocznie. W rezultacie ojciec jedenastu dzieci borykał się z trudnościami finansowymi, które nasiliły się w ostatnich latach jego życia. Tuż po śmierci Jan Vermeer popadł w zapomnienie. Dopiero w połowie XIX wieku ludzie nauczyli się doceniać jakość jego obrazów.
Termin używany do opisania sztuki XVII wieku. Styl barokowy, który powstał w Rzymie około 1600 roku, szybko rozprzestrzenił się w sztukach wizualnych, literaturze i muzyce niemal w całej Europie, utrzymując się w sztukach wizualnych do 1770 roku. Ostatnią fazę tego stylu charakteryzuje rokoko.
Charakterystyczne cechy to: pulsujący ruch wszystkich form, zniesienie granic między architekturą, malarstwem i rzeźbą, co doprowadziło do powstania typowego „Gesamtkunstwerk” („dzieła sztuki totalnej”), a przede wszystkim celowe wykorzystanie światła, które stało się ważnym elementem artystycznym. Podporządkowanie poszczególnych części całości spowodowało powstanie jednolitej, ale dynamicznej przestrzeni, co w pełni wyraża się w wspaniałych budynkach tego okresu.
Sztuka barokowa, z jej zamiłowaniem do wielkości, przepychu i pędzącej obfitości, wyraźnie odzwierciedla pragnienie reprezentacji, które było przedmiotem zainteresowania świeckich i kościelnych, zwłaszcza katolickich mecenasów wzmocnionych przez kontrreformację. W malarstwie cechy charakterystyczne baroku przejawiają się w malarstwie ołtarzowym i sufitowym, scenach historycznych i portretach.
Typowymi przedstawicielami tego nurtu są tacy artyści, jak Anthony van Dyck, Peter Paul Rubens, a także Gian Lorenzo Bernini w dziedzinie rzeźby.