Rzeźba "Luise i Friederike" (oryginalny rozmiar), sztuczny marmur
Rzeźba "Luise i Friederike" (oryginalny rozmiar), sztuczny marmur
Szybkie informacje
sztuczny marmur | oryginalny rozmiar | wysokość 55 cm | cokół 28,5 x 19 x 3,5 cm | waga ok. 9 kg
Szczegółowy opis
Rzeźba "Luise i Friederike" (oryginalny rozmiar), sztuczny marmur
W 1793 roku odbył się niezwykły podwójny ślub. 18-letnia księżniczka Luiza z Meklemburgii-Strelitz poślubiła księcia pruskiego Fryderyka Wilhelma III, a 16-letnia Friederike poślubiła jego młodszego brata Ludwika. To wydarzenie było powodem, dla którego Johann Gottfried Schadow stworzył tę pełną wdzięku rzeźbę obu sióstr. Marmurowa grupa pruskich księżniczek, pierwszy naturalnej wielkości podwójny posąg klasycyzmu, jest najbardziej wdzięcznym przykładem stylu Schadowa, który był zarówno klasycznie idealny, jak i realistyczny i wyznaczył trend na XIX wiek.
Oryginał: Staatliche Museen zu Berlin - Pruskie Dziedzictwo Kulturowe, Nationalgalerie.
Odlew polimerowy, odlewany ręcznie. Edycja w oryginalnym rozmiarze. Wysokość 55 cm, wymiary podstawy 28,5 x 19 x 3,5 cm. Waga ok. 9 kg.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Unkomplizierter und problemloser Ablauf, gerne wieder,Danke
O Johann Gottfried Schadow
1764–1850
Johann Gottfried Schadow był najważniejszym niemieckim rzeźbiarzem epoki napoleońskiej. Kształcił się w królewskiej szkole rzeźbiarskiej, a w 1788 roku został kierownikiem dworskiej pracowni rzeźbiarskiej oraz „dyrektorem ds. wszystkich rzeźb”. Klasyczny ideał Schadowego w coraz większym stopniu łączył się z elementami realistycznymi, narodowymi i indywidualnymi. Jego styl, będący połączeniem klasycznego ideału i realizmu, wyznaczył kierunek rozwoju sztuki w XIX wieku.
W jego twórczości łączy się naturalna zmysłowość i wdzięk wywodzące się z rokoka z wielkim realizmem. Jego marmurowy podwójny pomnik księżniczek Luise i Friederike z Prus jest pierwszym naturalnej wielkości podwójnym pomnikiem klasycyzmu i wyznaczył standardy dla XIX-wiecznej rzeźby pomnikowej. Stworzył słynną kwadrygę na Bramie Brandenburskiej, wykonaną techniką tłoczenia miedzi, ponieważ technika odlewania z brązu nie pozwalała jeszcze na wykonanie tak dużych obiektów. W okresie Restauracji realistyczny klasycyzm Schadow znalazł mniej mecenasów i około 1820 roku został wyparty przez oficjalną i zdecydowanie reprezentacyjną sztukę jego ucznia Caspara Daniela Raucha.
Aż do śmierci Schadow pełnił funkcję dyrektora Akademii Berlińskiej i wywierał ogromny wpływ, również poprzez swoje pisma.
Termin używany w odniesieniu do ruchów artystycznych, które czerpią inspirację ze starożytnych, głównie greckich, wzorców.
Zgodnie z obecnym rozumieniem, klasycyzm odnosi się do okresu między 1750 a 1840 rokiem, podczas którego sztuka późnego baroku była stopniowo zastępowana przez style zorientowane na klasycyzm. Wielkie badania greckiej sztuki i architektury w tym czasie obudziły prawdziwy entuzjazm dla antycznych modeli. Glyptothek w Monachium, Panteon w Paryżu, Nowy Dom Gwardii (Neue Wache) i Brama Brandenburska w Berlinie to tylko kilka przykładów tego odrodzonego stylu klasycznego.
Liderami sztuki rzeźbiarskiej byli Antonio Canova, Bertel Thorvaldsen, a w Niemczech Johann Gottfried Schadow i Christian Daniel Rauch.
W malarstwie wybitnymi przedstawicielami tego stylu są Jaques-Louis David czy Jean-Auguste-Dominique Ingres.
Proszek marmurowy jest związany polimerem. Sztuczny marmur charakteryzuje się delikatną białą powierzchnią, która wygląda bardzo podobnie do naturalnego marmuru.
Die originalgetreue Wiederholung eines Kunstwerkes in gleicher Größe und bestmöglicher Material- und Farbgleichheit.
Die Form wird in der Regel direkt vom Original abgenommen, so dass das Replikat auch die feinsten Einzelheiten wiedergibt. Nach der Herstellung des Replikates nach dem am besten geeigneten Verfahren wird die Oberfläche entsprechend dem Original poliert, patiniert, vergoldet oder bemalt.
Ein Replikat von ars mundi ist ein erkennbares Abbild des Originals.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.