Rzeźba "Stary Fritz" (redukcja), wersja ze sztucznego marmuru
Rzeźba "Stary Fritz" (redukcja), wersja ze sztucznego marmuru
Szybkie informacje
sztuczny marmur | ręcznie wykonany | redukcja | wysokość 28 cm
Szczegółowy opis
Rzeźba "Stary Fritz" (redukcja), wersja ze sztucznego marmuru
Schadow stworzył najsłynniejszy posąg pruskiego władcy ze swoją marmurową statuą. Przedstawia ona wielkiego regenta w typowej pozie: władcy i jednocześnie wielkiego króla.
Oryginał: Pałac Sanssouci, Poczdam, XIX wiek, marmur.
Redukcja w sztucznym marmurze polimerowym. Wysokość 28 cm.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
O Johann Gottfried Schadow
1764–1850
Johann Gottfried Schadow był najważniejszym niemieckim rzeźbiarzem epoki napoleońskiej. Kształcił się w królewskiej szkole rzeźbiarskiej, a w 1788 roku został kierownikiem dworskiej pracowni rzeźbiarskiej oraz „dyrektorem ds. wszystkich rzeźb”. Klasyczny ideał Schadowego w coraz większym stopniu łączył się z elementami realistycznymi, narodowymi i indywidualnymi. Jego styl, będący połączeniem klasycznego ideału i realizmu, wyznaczył kierunek rozwoju sztuki w XIX wieku.
W jego twórczości łączy się naturalna zmysłowość i wdzięk wywodzące się z rokoka z wielkim realizmem. Jego marmurowy podwójny pomnik księżniczek Luise i Friederike z Prus jest pierwszym naturalnej wielkości podwójnym pomnikiem klasycyzmu i wyznaczył standardy dla XIX-wiecznej rzeźby pomnikowej. Stworzył słynną kwadrygę na Bramie Brandenburskiej, wykonaną techniką tłoczenia miedzi, ponieważ technika odlewania z brązu nie pozwalała jeszcze na wykonanie tak dużych obiektów. W okresie Restauracji realistyczny klasycyzm Schadow znalazł mniej mecenasów i około 1820 roku został wyparty przez oficjalną i zdecydowanie reprezentacyjną sztukę jego ucznia Caspara Daniela Raucha.
Aż do śmierci Schadow pełnił funkcję dyrektora Akademii Berlińskiej i wywierał ogromny wpływ, również poprzez swoje pisma.
Termin używany w odniesieniu do ruchów artystycznych, które czerpią inspirację ze starożytnych, głównie greckich, wzorców.
Zgodnie z obecnym rozumieniem, klasycyzm odnosi się do okresu między 1750 a 1840 rokiem, podczas którego sztuka późnego baroku była stopniowo zastępowana przez style zorientowane na klasycyzm. Wielkie badania greckiej sztuki i architektury w tym czasie obudziły prawdziwy entuzjazm dla antycznych modeli. Glyptothek w Monachium, Panteon w Paryżu, Nowy Dom Gwardii (Neue Wache) i Brama Brandenburska w Berlinie to tylko kilka przykładów tego odrodzonego stylu klasycznego.
Liderami sztuki rzeźbiarskiej byli Antonio Canova, Bertel Thorvaldsen, a w Niemczech Johann Gottfried Schadow i Christian Daniel Rauch.
W malarstwie wybitnymi przedstawicielami tego stylu są Jaques-Louis David czy Jean-Auguste-Dominique Ingres.
Proszek marmurowy jest związany polimerem. Sztuczny marmur charakteryzuje się delikatną białą powierzchnią, która wygląda bardzo podobnie do naturalnego marmuru.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.