Posąg "Modląca się efeba" (redukcja), wersja ze sztucznego marmuru
Posąg "Modląca się efeba" (redukcja), wersja ze sztucznego marmuru
Szybkie informacje
sztuczny marmur | redukcja | wysokość 75 cm
Szczegółowy opis
Posąg "Modląca się efeba" (redukcja), wersja ze sztucznego marmuru
Attycki rzeźbiarz Leochares (375-310 p.n.e.), który pomógł ukończyć jeden ze starożytnych siedmiu cudów świata w Mauzoleum w Halikarnasie, zrealizował ideał boga-bohatera olimpijskiego z "Modlącym się Efebem". W poświęconej dzielnicy Diadumenos niedaleko Olimpii, blask wiecznego ognia świecił na młodego mężczyznę koronującego się filetem zwycięstwa. Podnosząc ręce wysoko ponad głowę, przywołuje błogosławieństwo nieśmiertelnych.
Oryginał: Brąz, Staatliche Museen Preußischer Kulturbesitz Berlin, Pergamonmuseum. Leochares, ok. 320 p.n.e.
Redukcja, wysokość wraz z kwadratowym cokołem 75 cm. Wymiary cokołu ok. 7 x 18 x 17 cm (wys./szer./gł.). Wersja z białego sztucznego marmuru łączonego polimerami.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Leochares
Wraz z Praxitelesem Leochares jest najważniejszym greckim rzeźbiarzem okresu późnego klasycyzmu. Żył w IV wieku p.n.e. i prawdopodobnie pochodził z Aten. Pliniusz datuje okres jego twórczości na lata 370–320. Ponieważ niewiele wiadomo o jego życiu i działalności, jego dorobek można odtworzyć jedynie na podstawie kopii.
Jednakże pewne jest, że artysta brał udział w rzeźbiarskiej dekoracji Mauzoleum Mauzolosa w Halikarnasie około roku 350. Według Pliniusza miał on wykonać panele z fryzem przedstawiającym bitwę Amazonek. Jednak przypisanie mu autorstwa modeli dla „Apolla z Belvedere” i jego odpowiednika, „Artemidy z Wersalu”, pozostaje kontrowersyjne.
Ogromna sława greckiego rzeźbiarza wśród jego współczesnych opierała się przede wszystkim na jego portretach i wizerunkach bogów. Na przykład przed 338 r. p.n.e. otrzymał zlecenie wykonania portretu rodzinnego przedstawiającego rodzinę królewską Filipa II Macedońskiego, który miał stanąć w Philippeionie w Olimpii. W innych popiersiach portretowych uwiecznił również swojego syna Aleksandra. Dziełem Leocharesa, które cieszyło się sławą jeszcze w czasach rzymskich, był posąg przedstawiający orła porywającego Ganimedesa.
Dzieła rzeźbiarskie o swobodnej kompozycji wyróżniają się smukłymi proporcjami i ruchami wypełniającymi przestrzeń. Jeśli przypisania są prawidłowe, w scenach wieloosobowych i dekoracyjnym wypełnieniu powierzchni wykazał się niezwykłą jak na tamte czasy dynamiką grupową. W ten sposób jego twórczość stanowi pomost między sztuką klasyczną V wieku p.n.e. a hellenizmem.
Kultura minojska, kultura mykeńska
Sztuka kreteńska jest również nazywana sztuką minojską, nazwaną na cześć legendarnego króla Minosa.
Sztuka kreteńsko-minojska to sztuka Krety od około 2900 do 1600 r. p.n.e., sztuka mykeńska z Krety i kontynentu greckiego od około 1600 do 1100 r. p.n.e., kontynuowana na Krecie do 1200 r. p.n.e.
W grobach szybowych w Mykenach, które osiągnęły swój szczyt w XIV i XIII wieku p.n.e., niemiecki archeolog Heinrich Schliemann odkrył znaczące dowody tej kultury. Jednym z zachowanych zabytków jest Lwia Brama z XIII wieku p.n.e.
Wspaniale zdobione wazy to dzieła sztuki ceramicznej, które najlepiej przetrwały zawirowania tysiącleci. Słynna Wężowa Bogini (ok. 1500 r. p.n.e.) to fajansowa statuetka, która została odzyskana z ruin Świątyni Repozytorium w pałacu Knossos. Naczynia z brązu z tamtych czasów były używane głównie w gospodarstwie domowym. Sztylety, miecze i zbroje były również wykonane z brązu.
Biżuteria kreteńsko-mykeńskich kobiet była wykonana ze złota, kryształu górskiego, lapis lazuli, kości słoniowej, fajansu i szkła.
Kultura geometryczna
Jako kontynuacja sztuki późnych Myken, sztuka geometryczna rozwinęła się na kontynencie greckim pod koniec XI wieku p.n.e. Zastępując naturalistyczne formy kreto-mykeńskie, sztuka geometryczna wprowadziła matematycznie uporządkowany styl. Kolejną nowością było użycie linijki i kompasu. Biżuteria z tego okresu również opiera się na ścisłych zasadach geometrycznych.
Kultura archaiczna
Architektura świątynna w VIII i VII wieku p.n.e. znacznie się rozwinęła. Początkowo do budowy używano cegły mułowej i drewna, później formy zostały przeniesione do kamienia. W rzeźbie rozwinął się monumentalny styl. Używano materiałów takich jak marmur, brąz, glina i wapień. Naga postać młodego mężczyzny była używana do przedstawiania bogów, bohaterów i zwycięskich sportowców. Jednak bogowie lub inne postacie konsekracyjne były przedstawiane w ubraniach.
Oprócz rzeźb wolnostojących rozwinęła się sztuka reliefowa, która była preferowana do dekoracji świątyń.
Statuetki wykonane z gliny i brązu pojawiły się po raz pierwszy w VI wieku p.n.e., przedstawiając ludzi, zwierzęta i mistyczne istoty, wszystkie wysokiej jakości.
Kultura klasyczna (V i IV wiek p.n.e.)
Początek greckiej sztuki klasycznej zbiega się z czasami wielkiego męża stanu Peryklesa. Dzięki jego demokratycznej polityce Ateny stały się centrum życia kulturalnego i twórczości artystycznej w starożytnej Grecji.
Klasyczna architektura dopracowała kształty i proporcje do perfekcji. W tym czasie zbudowano Świątynię Zeusa w Olimpii, Partenon na Akropolu w Atenach i inne ważne budynki świątynne.
W rzeźbie rozpoczął się czas stylu Severe. Sztywne formy wcześniejszego okresu były przestarzałe, ludzkie ciało było badane anatomicznie. Do najważniejszych dzieł stylu Severe należą Charioteer of Delphi i Artemision Bronze, który został wyłowiony z morza przez rybaków.
Wysoki okres klasyczny przyniósł dalszy postęp. Rzeźbiarze tacy jak Myron, Phidias i Polykleitos stworzyli rzeźby, które mają wpływ na sztukę posągową do dnia dzisiejszego (np. „Discobolus”, „Athena-Marsyas Group” i „Riace Bronzes”, itp.)
W IV wieku dominowała romantyczna koncepcja. Praxiteles i Lysippos zdeterminowali ówczesną sztukę. Rzeźby takie jak „Hermes i niemowlę Dionizos”, „Nalewający Satyr”, a zwłaszcza „Afrodyta z Knidos” są wspaniałymi przykładami artystycznej koncepcji klasycznej Grecji.
Sztuka hellenistyczna
Wraz z podbojami Aleksandra Wielkiego sztuka grecka zdominowała basen Morza Śródziemnego i Orient. W architekturze świątynnej dominował styl joński i koryncki.
Okres rzeźby hellenistycznej został zapoczątkowany przez Lysipposa. Kompleksy świątynne, takie jak te w Pergamonie, były bogato zdobione posągami. Na początku II wieku p.n.e. powstało „Skrzydlate Zwycięstwo z Samotraki”, a pod koniec wieku „Wenus z Milo”. Okres rzeźby hellenistycznej osiągnął swój ostateczny szczyt wraz z „Grupą Laokoona”. Malarstwo tego czasu zostało określone przez Apellesa. Malarze hellenistyczni przedstawiali tematy takie jak wydarzenia historyczne, portrety i obrazy rodzajowe.
Proszek marmurowy jest związany polimerem. Sztuczny marmur charakteryzuje się delikatną białą powierzchnią, która wygląda bardzo podobnie do naturalnego marmuru.
Die originalgetreue Wiederholung eines Kunstwerkes in gleicher Größe und bestmöglicher Material- und Farbgleichheit.
Die Form wird in der Regel direkt vom Original abgenommen, so dass das Replikat auch die feinsten Einzelheiten wiedergibt. Nach der Herstellung des Replikates nach dem am besten geeigneten Verfahren wird die Oberfläche entsprechend dem Original poliert, patiniert, vergoldet oder bemalt.
Ein Replikat von ars mundi ist ein erkennbares Abbild des Originals.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.