2 maja 1898 roku założono "Berlińską Secesję" - wydarzenie, które miało na celu wniesienie powiewu świeżości na berlińską scenę artystyczną. 65 artystów dołączyło do tego stowarzyszenia, protestując przeciwko polityce artystycznej akademii sztuki i państwa. Krytykowali oni przede wszystkim decyzje jury na organizowanych wystawach i domagali się większego uczestnictwa oraz własnych sal wystawowych.
Członkowie Berlińskiej Secesji wywodzili się z różnych ruchów artystycznych, takich jak impresjonizm, symbolizm i secesja. Już w swoim przemówieniu otwierającym pierwszą wystawę w 1899 roku, ich prezydent Max Liebermann wskazał, że dzieło sztuki nie musi należeć do określonego stylu, aby mogło zostać pokazane. Dzieło sztuki powinno jedynie ucieleśniać "szczere uczucie". W szeregach Berlińskiej Secesji znalazło się wiele wybitnych nazwisk, w tym Max Beckmann, Ernst Barlach, Lovis Corinth i Ernst Ludwig Kirchner, a także - co było wówczas niezwykłe - kilka artystek, takich jak Käthe Kollwitz, Dora Hitz i Sabine Lepsius. Berlińska Secesja szybko przekształciła się w renomowaną platformę dla sztuki współczesnej z całej Europy. Jednak pod presją polityczną w erze narodowego socjalizmu została zmuszona do rozwiązania.
