Rzeźba "Umierający niewolnik" (1513), redukcja w sztucznym marmurze
Rzeźba "Umierający niewolnik" (1513), redukcja w sztucznym marmurze
Szybkie informacje
sztuczny marmur | redukcja | wysokość 110 cm | waga ok. 65 kg
Szczegółowy opis
Rzeźba "Umierający niewolnik" (1513), redukcja w sztucznym marmurze
Papież Juliusz II zlecił Michałowi Aniołowi stworzenie tej naturalnej wielkości figury i nie dał artyście żadnych ograniczeń. Michał Anioł stworzył symbol ziemskiej niewoli człowieka i wolności sztuki. Pomimo wielu ekspresyjnych gestów, postać nie może wyjść z bloku marmuru. Pozostaje niewolnikiem swojej egzystencji. Jednak wielkie bogactwo, z jakim Michał Anioł ukształtował każde włókno ciała i niemal zmysłowy ruch, przekazują inne przesłanie: nawet jeśli istota ludzka jest ograniczona, duch i sztuka są wolne! Obok "Dawida", to prawdopodobnie "Umierający niewolnik" ustanowił legendarną reputację Michała Anioła.
Oryginał: Musée du Louvre, Paryż, redukcja, odlew ze sztucznego marmuru. Wysokość 110 cm, waga ok. 65 kg.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
großartige Skulptur, wunderbar gearbeitet.
O Michelangelo Buonarroti
1475–1564
Michał Anioł przedstawił ból i rozpacz, ale także nadzieję w swojej prehistorii ludzkości: Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie. Kiedy w latach 1508–1512 tworzył te freski na sklepieniu, ten czołowy przedstawiciel renesansu szczytowego i pionier manieryzmu odgrywał już jako rzeźbiarz i malarz kluczową rolę w włoskim życiu artystycznym i intelektualnym.
Michelangelo Buonarroti urodził się w Caprese w Toskanii w 1475 roku. Sztuki malarskiej uczył się u Domenico Ghirlandaio, a rzeźbiarskiej prawdopodobnie u Bertoldo di Giovannis, przy czym duży wpływ wywarło na niego studiowanie dzieł starożytnych.
W latach 1496–1501 Michał Anioł pracował w Rzymie, gdzie między innymi stworzył rzeźbę „Pietà” dla Bazyliki św. Piotra. Do 1504 roku pracował we Florencji nad monumentalnym posągiem „Dawida”, który nadal wykazuje ścisły związek ze starożytnością. Kolejne rzeźby, charakteryzujące się intensywnymi momentami ruchu, stanowią przejście do manieryzmu.
W 1505 roku Michał Anioł otrzymał zlecenie na wykonanie grobowca papieża Juliusza II. Został on jednak ukończony w okrojonej formie dopiero po jego śmierci w 1513 roku, ponieważ uparty artysta nie mógł dojść do porozumienia z zleceniodawcą. Rzeźby „Związani niewolnicy” i „Mojżesz” powstały w 1516 roku. Miał pracować jako architekt dla rodu Medyceuszy, ale nie udało mu się zrealizować planowanej budowli i zamiast tego, począwszy od 1521 roku, wdrożył projekt, który opracował dla klatki schodowej Biblioteki Laurencjańskiej we Florencji.
Od 1534 roku Michał Anioł mieszkał na stałe w Rzymie.
Późną twórczość Michała Anioła charakteryzuje intensywne zainteresowanie tematami religijnymi, ale także projektami architektonicznymi, takimi jak nadzór nad budową Bazyliki św. Piotra czy Palazzo Farnese. Dzięki jego listom i sonetom możemy również odkryć Michała Anioła jako poetę, który zmarł w 1564 roku.
Proszek marmurowy jest związany polimerem. Sztuczny marmur charakteryzuje się delikatną białą powierzchnią, która wygląda bardzo podobnie do naturalnego marmuru.
(Odrodzenie). Termin używany do opisania sztuki od około 1350 roku do XVI wieku.
Począwszy od Florencji, pod koniec XIV wieku rozwinął się sposób myślenia, który z perspektywy czasu został sklasyfikowany jako odrodzenie klasycznych ideałów starożytnej Grecji i Rzymu. W XV i XVI wieku renesans rozprzestrzenił się najpierw we Włoszech, a następnie w całej Europie Zachodniej, wpływając na całą twórczość artystyczną. Genialni artyści, tacy jak Donatello, Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Rafael, Dürer, Holbein, Cranach i Fouquet stworzyli swoje nieśmiertelne dzieła, kierując się humanistycznymi założeniami i umieszczając człowieka w centrum całego myślenia.
W literaturze renesans osiągnął swój szczyt dzięki dramatycznym dziełom William Shakespeare.
Pod koniec XVI wieku renesans musiał ustąpić miejsca bogactwu baroku, zanim jego idee odrodziły się w klasycyzmie XVIII wieku.
Die originalgetreue Wiederholung eines Kunstwerkes in gleicher Größe und bestmöglicher Material- und Farbgleichheit.
Die Form wird in der Regel direkt vom Original abgenommen, so dass das Replikat auch die feinsten Einzelheiten wiedergibt. Nach der Herstellung des Replikates nach dem am besten geeigneten Verfahren wird die Oberfläche entsprechend dem Original poliert, patiniert, vergoldet oder bemalt.
Ein Replikat von ars mundi ist ein erkennbares Abbild des Originals.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.