Obraz "Arearea" (1892), oprawiony w ramę
Obraz "Arearea" (1892), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 499 kopii | numerowana | certyfikat | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | na blejtramie | oprawiony | rozmiar 69 x 73 cm (wys./szer.)
Wideo
Szczegółowy opis
Obraz "Arearea" (1892), oprawiony w ramę
Paul Gauguin (1848-1903) stworzył swoje najważniejsze dzieła na Tahiti, gdzie wyemigrował najpierw w 1891 roku, a następnie na stałe w 1895 roku. Jego życie tam uderzająco kontrastuje z motywami, które niestrudzenie rozwijał na Morzach Południowych. Było naznaczone biedą i chorobami, podczas gdy jego obrazy przedstawiają Tahiti jako egzotyczny świat z pozornie szczęśliwymi i nieświadomymi siebie ludźmi - odbicie utraconego raju.
Oryginał: Olej na płótnie, 1892, 75 x 94 cm, Musée d'Orsay, Paryż.
Reprodukcja, wydruk Fine Art Giclée na płótnie artysty, naciągnięty na blejtram. Limitowana edycja 499 numerowanych egzemplarzy z certyfikatem. Oprawiony w ramę z litego drewna. Rozmiar 71 x 89 cm (wys./szer.). ars mundi Exclusive Edition.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Wariant ramy: oprawione
O Paul Gauguin
1848–1903
Paul Gauguin był francuskim malarzem, rzeźbiarzem, ceramikiem i grafikiem. Wniósł zasadniczy wkład w sztukę XX wieku, rozwijając formę i kolor jako wartości ekspresyjne.
Dopiero w 1872 roku paryski makler giełdowy Paul Gauguin, który urodził się tutaj 7 czerwca 1848 roku, odkrył swoje zainteresowanie malarstwem dzięki przyjacielowi Claude’owi-Emile’owi Schuffeneckerowi. Gauguin zaczął kolekcjonować dzieła impresjonistów i studiował malarstwo w Académie Colarossi w Paryżu. Poznał impresjonistów Pissarro i Cézanne'a, pracował i wystawiał razem z nimi. W kolonii artystycznej w Pont-Aven poznał Bernarda, a w Paryżu – Degasa i braci van Gogh.
W 1890 roku Gauguin postanowił wyemigrować, sprzedał swoje obrazy i 1 kwietnia 1891 roku wyruszył w rejs na Tahiti. Jednak choroba i ubóstwo zmusiły go do powrotu do Paryża w 1893 roku.
W 1895 roku pożegnał się ze swoją pięciorgiem dzieci i duńską żoną, z którą ożenił się już w 1873 roku, i opuścił Paryż na zawsze. Kolejne osiem lat spędzonych na Południowym Pacyfiku ponownie naznaczone były chorobą i kłopotami finansowymi, które tak bardzo go przytłaczały, że pragnął powrócić do Paryża. Jednak jego mecenasi we Francji odradzali mu powrót, nie chcąc zburzyć mitu malarza z Południowego Pacyfiku.
Obrazy, które regularnie wysyłał do swojego marszanda Vollarda, ukazują egzotyczny świat obcej kultury oraz pozornie szczęśliwych, nieskrępowanych ludzi: rzekomo utracony raj. Jego późne dzieła, namalowane na Tahiti, są pełne intensywności barw, harmonii i piękna i nie zdradzają nic z bolesnych lat, jakie przeżył Gauguin aż do śmierci 8 maja 1903 roku w Atuona na wyspie Hiva-Oa, należącej do archipelagu Markizów, na wyspie Dominique.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Przedstawienie typowych scen z życia codziennego w malarstwie, z rozróżnieniem na gatunki wiejskie, mieszczańskie i dworskie.
Gatunek ten osiągnął swój szczyt i ogromną popularność w holenderskim malarstwie XVII wieku. W XVIII wieku, zwłaszcza we Francji, dominowało malarstwo dworskie i szarmanckie, podczas gdy w Niemczech rozwinął się bardziej mieszczański charakter.
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.