Obraz "Biały koń" (1898), oprawiony w ramę
Obraz "Biały koń" (1898), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
limitowany, 950 egzemplarzy | oryginalna replika Dietza | olej na płótnie | na blejtramie | oprawiony | rozmiar ok. 92,5 x 64,5 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Biały koń" (1898), oprawiony w ramę
Pewien aptekarz zlecił Gauguinowi namalowanie obrazu przedstawiającego białego konia. Kiedy skończył, aptekarz odrzucił go, mówiąc: "Chciałem obraz z białym koniem. Ten koń jest zielony". W historii sztuki tytuł obrazu nadal brzmi "Biały koń" (Le cheval blanc) i jest uważany za najbardziej dekoracyjny obraz Gauguina.
Oryginał: 1898, olej na płótnie, 140 x 91,5 cm, Musée d'Orsay, Paryż.
Oryginalna replika Dietza. Olej na płótnie w 104 kolorach. Limitowana edycja 950 egzemplarzy. Każda replika płótna jest naciągnięta na blejtram zgodnie z oryginałem, dzięki czemu można ponownie naciągnąć płótno w zależności od temperatury i wilgotności w pomieszczeniu. Oprawiony w srebrną ramę z prawdziwego drewna. Rozmiar wraz z ramą ok. 92,5 x 64,5 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Paul Gauguin
1848–1903
Paul Gauguin był francuskim malarzem, rzeźbiarzem, ceramikiem i grafikiem. Wniósł zasadniczy wkład w sztukę XX wieku, rozwijając formę i kolor jako wartości ekspresyjne.
Dopiero w 1872 roku paryski makler giełdowy Paul Gauguin, który urodził się tutaj 7 czerwca 1848 roku, odkrył swoje zainteresowanie malarstwem dzięki przyjacielowi Claude’owi-Emile’owi Schuffeneckerowi. Gauguin zaczął kolekcjonować dzieła impresjonistów i studiował malarstwo w Académie Colarossi w Paryżu. Poznał impresjonistów Pissarro i Cézanne'a, pracował i wystawiał razem z nimi. W kolonii artystycznej w Pont-Aven poznał Bernarda, a w Paryżu – Degasa i braci van Gogh.
W 1890 roku Gauguin postanowił wyemigrować, sprzedał swoje obrazy i 1 kwietnia 1891 roku wyruszył w rejs na Tahiti. Jednak choroba i ubóstwo zmusiły go do powrotu do Paryża w 1893 roku.
W 1895 roku pożegnał się ze swoją pięciorgiem dzieci i duńską żoną, z którą ożenił się już w 1873 roku, i opuścił Paryż na zawsze. Kolejne osiem lat spędzonych na Południowym Pacyfiku ponownie naznaczone były chorobą i kłopotami finansowymi, które tak bardzo go przytłaczały, że pragnął powrócić do Paryża. Jednak jego mecenasi we Francji odradzali mu powrót, nie chcąc zburzyć mitu malarza z Południowego Pacyfiku.
Obrazy, które regularnie wysyłał do swojego marszanda Vollarda, ukazują egzotyczny świat obcej kultury oraz pozornie szczęśliwych, nieskrępowanych ludzi: rzekomo utracony raj. Jego późne dzieła, namalowane na Tahiti, są pełne intensywności barw, harmonii i piękna i nie zdradzają nic z bolesnych lat, jakie przeżył Gauguin aż do śmierci 8 maja 1903 roku w Atuona na wyspie Hiva-Oa, należącej do archipelagu Markizów, na wyspie Dominique.
Rewolucyjny proces opracowany przez Günter Dietz do autentycznej reprodukcji obrazów, w którym nie są używane zwykłe farby drukarskie, ale te same oryginalne kolory użyte przez artystę. W zależności od techniki malarskiej artysty, może być wymagane do 140 (!) różnych warstw farby, aby uzyskać idealną replikę oryginału, która również namacalnie odtwarza "relief" i teksturę farby.
Przykładem jest „Para przy stole w ogrodzie” August Macke:
Co więcej, zawsze używany jest materiał oryginalnego nośnika, co oznacza, że reprodukcja jest wykonana na płótnie, papierze, drewnie, miedzi lub pergaminie.
Rezultatem jest doskonała, pozbawiona siatki reprodukcja, która bardzo przypomina oryginał pod względem ekspresji i efektu. Nawet specjaliści muzealni często nie są w stanie odróżnić oryginału od repliki. Dlatego należy dodać specjalną notę bezpieczeństwa, która jest widoczna tylko pod promieniami rentgenowskimi.
Nakład większości replik Dietz jest limitowany, zwykle do 950 egzemplarzy. Każda replika płótna jest naciągnięta na blejtram, podobnie jak oryginał, dzięki czemu można ją ponownie naciągnąć w przypadku wahań temperatury i wilgotności w pomieszczeniu. Wysokiej jakości rama z litego drewna dopełnia wygląd każdej repliki Dietz.
Liczne arcydzieła malarstwa Rembrandta, Caspara Davida Friedricha, Claude'a Moneta, Gustava Klimta i innych zostały odtworzone przez „Dietz Offizin”. Znani współcześni artyści, tacy jak Pablo Picasso, Salvador Dalí, Max Ernst, Friedensreich Hundertwasser, Joan Miró i Marc Chagall skorzystali z metody opracowanej przez Günter Dietz, aby uzyskać repliki swoich dzieł.
Komentarze prasowe:
"System Dietza zapewnia obrazy tak dobre jak oryginały. To, co elektronika osiągnęła wraz z wynalezieniem Hi-Fi i stereo do odtwarzania muzyki, ta technologia zrobiła teraz dla sztuk wizualnych." (Die Zeit, niemiecka gazeta)
"Teoretycznie nie ma różnicy między oryginałem a repliką Dietza. Powinno się je nazywać faksymilami, a nie reprodukcjami." (Newsweek, amerykański magazyn informacyjny)
"Dla drukarzy dzieł sztuki na całym świecie to, co Dietz osiągnął dzięki technice druku, pozostaje nieosiągalnym celem: idealna reprodukcja malowanych dzieł." (Der Spiegel, niemiecki magazyn informacyjny)
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.
Die originalgetreue Wiederholung eines Kunstwerkes in gleicher Größe und bestmöglicher Material- und Farbgleichheit.
Die Form wird in der Regel direkt vom Original abgenommen, so dass das Replikat auch die feinsten Einzelheiten wiedergibt. Nach der Herstellung des Replikates nach dem am besten geeigneten Verfahren wird die Oberfläche entsprechend dem Original poliert, patiniert, vergoldet oder bemalt.
Ein Replikat von ars mundi ist ein erkennbares Abbild des Originals.