Głowa efeba z Maratonu, brąz łączony
Głowa efeba z Maratonu, brąz łączony
Szybkie informacje
replika | brąz łączony z marmurem | wysokość całkowita 36 cm
Szczegółowy opis
Głowa efeba z Maratonu, brąz łączony
Wraz z triumwiratem Skopasa, Praksytelesa i Lysippa narodził się "piękny styl" greckiego okresu późnego klasycyzmu. Praksyteles unikał w swoich rzeźbach czegokolwiek heroicznego lub gigantycznego, nawet jego cnotliwie wyrzeźbieni bogowie pojawiają się w sympatycznej, ludzkiej formie. Jego słynne oryginały, takie jak "Afrodyta z Knidos", "Hermes z Olimpii", "Zabójca Jaszczurki" i "Nalewający Satyr", zostały bezpowrotnie utracone - ale rzymskie repliki wciąż o nich świadczą. Jednak wyjątkowe znalezisko wstrząsnęło światem sztuki: Greccy rybacy odzyskali młodzieńczy posąg o niezrównanej urodzie w pobliżu Maratonu, który można przypisać prawie bez wątpienia Praksytelesowi. To prawdopodobnie Hermes, który zachwyca potomnych i włącza nas w błogą ciszę swojej elizejskiej egzystencji.
Oryginał: Narodowe Muzeum Archeologiczne w Atenach. Praksyteles, Attyka, ok. 330 p.n.e.
Brąz łączony. Wysokość z marmurowym cokołem 36 cm.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Alles so wie beschrieben. Lieferung prompt, Verpackung 1A, ein Hingucker in der Wohnung!
sehr zufrieden. Danke
O Praxiteles
Praxiteles (ok. 395 r. p.n.e. – ok. 320 r. p.n.e.) był greckim rzeźbiarzem działającym w Atenach w IV wieku. Pliniusz chwalił go za kunszt rzeźbienia w marmurze. Znane są jednak również jego dzieła wykonane z brązu. W przeciwieństwie do dzisiejszego przekonania, że szlachetny efekt marmuru wynika wyłącznie z białego koloru kamienia, Praxiteles zlecał malowanie swoich rzeźb malarzowi Nikiasowi. Dzięki zapisom, w których opisano jego dzieła, znamy dziś ponad pięćdziesiąt jego prac. Rzeźby te zaginęłyby, gdyby Rzymianie nie wykonali ich replik.
Tematami rzeźb Praxitela byli bogowie Olimpu, których przedstawiał jako wiecznie młodych. Ponadto rzeźby portretowe i nagrobne świadczą o popularności tego attyckiego rzeźbiarza wśród jego współczesnych.
Jego najsłynniejszym posągiem i – według Pliniusza – najpiękniejszym „na całym świecie” jest „Afrodyta z Knidosu”. Zachowało się pięćdziesiąt wielkoformatowych rzymskich replik tej pięknej kobiety rozbierającej się przed kąpielą. Oprócz innych wizerunków Afrodyty Praxiteles stworzył również posągi Erosa, których nagość stała się przyczyną licznych skandalicznych anegdot. Jedną z jego najsłynniejszych rzeźb przedstawiających młodzieńca jest „Apollo Sauroktonos”, który zachował się w dwudziestu rzymskich replikach. Najudanejszą z nich można podziwiać w Luwrze w Paryżu oraz w Watykanie.
Rzeźbiarzowi zawsze udawało się nadać swoim posągom wdzięk dzięki pięknie wyprofilowanym konturom. Szczególnie w swoich wizerunkach bogów przywiązywał większą wagę do zróżnicowanego przedstawienia uczuć duszy niż do odtworzenia typowego dla tamtych czasów wzniosłego charakteru, nadając im w ten sposób ludzki wygląd.
Kultura minojska, kultura mykeńska
Sztuka kreteńska jest również nazywana sztuką minojską, nazwaną na cześć legendarnego króla Minosa.
Sztuka kreteńsko-minojska to sztuka Krety od około 2900 do 1600 r. p.n.e., sztuka mykeńska z Krety i kontynentu greckiego od około 1600 do 1100 r. p.n.e., kontynuowana na Krecie do 1200 r. p.n.e.
W grobach szybowych w Mykenach, które osiągnęły swój szczyt w XIV i XIII wieku p.n.e., niemiecki archeolog Heinrich Schliemann odkrył znaczące dowody tej kultury. Jednym z zachowanych zabytków jest Lwia Brama z XIII wieku p.n.e.
Wspaniale zdobione wazy to dzieła sztuki ceramicznej, które najlepiej przetrwały zawirowania tysiącleci. Słynna Wężowa Bogini (ok. 1500 r. p.n.e.) to fajansowa statuetka, która została odzyskana z ruin Świątyni Repozytorium w pałacu Knossos. Naczynia z brązu z tamtych czasów były używane głównie w gospodarstwie domowym. Sztylety, miecze i zbroje były również wykonane z brązu.
Biżuteria kreteńsko-mykeńskich kobiet była wykonana ze złota, kryształu górskiego, lapis lazuli, kości słoniowej, fajansu i szkła.
Kultura geometryczna
Jako kontynuacja sztuki późnych Myken, sztuka geometryczna rozwinęła się na kontynencie greckim pod koniec XI wieku p.n.e. Zastępując naturalistyczne formy kreto-mykeńskie, sztuka geometryczna wprowadziła matematycznie uporządkowany styl. Kolejną nowością było użycie linijki i kompasu. Biżuteria z tego okresu również opiera się na ścisłych zasadach geometrycznych.
Kultura archaiczna
Architektura świątynna w VIII i VII wieku p.n.e. znacznie się rozwinęła. Początkowo do budowy używano cegły mułowej i drewna, później formy zostały przeniesione do kamienia. W rzeźbie rozwinął się monumentalny styl. Używano materiałów takich jak marmur, brąz, glina i wapień. Naga postać młodego mężczyzny była używana do przedstawiania bogów, bohaterów i zwycięskich sportowców. Jednak bogowie lub inne postacie konsekracyjne były przedstawiane w ubraniach.
Oprócz rzeźb wolnostojących rozwinęła się sztuka reliefowa, która była preferowana do dekoracji świątyń.
Statuetki wykonane z gliny i brązu pojawiły się po raz pierwszy w VI wieku p.n.e., przedstawiając ludzi, zwierzęta i mistyczne istoty, wszystkie wysokiej jakości.
Kultura klasyczna (V i IV wiek p.n.e.)
Początek greckiej sztuki klasycznej zbiega się z czasami wielkiego męża stanu Peryklesa. Dzięki jego demokratycznej polityce Ateny stały się centrum życia kulturalnego i twórczości artystycznej w starożytnej Grecji.
Klasyczna architektura dopracowała kształty i proporcje do perfekcji. W tym czasie zbudowano Świątynię Zeusa w Olimpii, Partenon na Akropolu w Atenach i inne ważne budynki świątynne.
W rzeźbie rozpoczął się czas stylu Severe. Sztywne formy wcześniejszego okresu były przestarzałe, ludzkie ciało było badane anatomicznie. Do najważniejszych dzieł stylu Severe należą Charioteer of Delphi i Artemision Bronze, który został wyłowiony z morza przez rybaków.
Wysoki okres klasyczny przyniósł dalszy postęp. Rzeźbiarze tacy jak Myron, Phidias i Polykleitos stworzyli rzeźby, które mają wpływ na sztukę posągową do dnia dzisiejszego (np. „Discobolus”, „Athena-Marsyas Group” i „Riace Bronzes”, itp.)
W IV wieku dominowała romantyczna koncepcja. Praxiteles i Lysippos zdeterminowali ówczesną sztukę. Rzeźby takie jak „Hermes i niemowlę Dionizos”, „Nalewający Satyr”, a zwłaszcza „Afrodyta z Knidos” są wspaniałymi przykładami artystycznej koncepcji klasycznej Grecji.
Sztuka hellenistyczna
Wraz z podbojami Aleksandra Wielkiego sztuka grecka zdominowała basen Morza Śródziemnego i Orient. W architekturze świątynnej dominował styl joński i koryncki.
Okres rzeźby hellenistycznej został zapoczątkowany przez Lysipposa. Kompleksy świątynne, takie jak te w Pergamonie, były bogato zdobione posągami. Na początku II wieku p.n.e. powstało „Skrzydlate Zwycięstwo z Samotraki”, a pod koniec wieku „Wenus z Milo”. Okres rzeźby hellenistycznej osiągnął swój ostateczny szczyt wraz z „Grupą Laokoona”. Malarstwo tego czasu zostało określone przez Apellesa. Malarze hellenistyczni przedstawiali tematy takie jak wydarzenia historyczne, portrety i obrazy rodzajowe.
Proszek z brązu jest wiązany polimerami. Specjalne techniki polerowania i patynowania nadają powierzchni odlewu wygląd zbliżony do autentycznego brązu.
Die originalgetreue Wiederholung eines Kunstwerkes in gleicher Größe und bestmöglicher Material- und Farbgleichheit.
Die Form wird in der Regel direkt vom Original abgenommen, so dass das Replikat auch die feinsten Einzelheiten wiedergibt. Nach der Herstellung des Replikates nach dem am besten geeigneten Verfahren wird die Oberfläche entsprechend dem Original poliert, patiniert, vergoldet oder bemalt.
Ein Replikat von ars mundi ist ein erkennbares Abbild des Originals.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.