Naszyjnik „Kwitnąca migdałowca”
Naszyjnik „Kwitnąca migdałowca”
Szybkie informacje
mosiądz posrebrzany | długość 42–46 cm | zawieszka 4 x 3,5 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Naszyjnik „Kwitnąca migdałowca”
Ozdobna biżuteria inspirowana obrazem „Kwitnąca migdałowca” (1890) Vincenta van Gogha. Wykonana z mosiądzu posrebrzanego. Regulowana długość 42–46 cm, z zapięciem typu karabińczyk. Wymiary zawieszki: 4 x 3,5 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Vincent van Gogh
1853-1890 - prekursor ekspresjonizmu
"Ten człowiek albo oszaleje, albo pozostawi nas wszystkich daleko w tyle" - tak Camille Pissarro przepowiedział los Vincent van Gogh, urodzonego w 1853 roku jako syn pastora. I rzeczywiście, Holender stał się prekursorem modernizmu, który swoimi zakrzywionymi liniami i jasnymi kolorami zapoczątkował ekspresjonizm. Podczas gdy za życia van Gogh ledwo zarabiał na farby i płótna do swoich obrazów i był uzależniony od wsparcia swojego brata Theo, dziś jego dzieła osiągają regularnie dwucyfrowe kwoty milionów euro na spektakularnych aukcjach.
Van Gogh (1853-1890) pochodził z protestanckiej rodziny pastorów w Groot-Zundert w Brabancji. Pierwszy kontakt ze sztuką zawdzięczał wujowi, który był marszandem. Początkowo van Gogh pracował w oddziałach galerii Goupil & Cie w Hadze, Londynie i Paryżu, ale także jako nauczyciel prywatny w Anglii i kaznodzieja metodystów. Jako kaznodzieja w regionie górniczym Boringe po raz pierwszy zaczął rysować. Następnie przez kilka miesięcy uczęszczał do akademii w Brukseli, ale głównie kształcił się samodzielnie.
Jego pierwsze obrazy olejne przedstawiają biednych chłopów i robotników. Obrazy te są bardzo ciemne i namalowane prostymi, szerokimi liniami. Przez Antwerpię, gdzie pozostał przez trzy miesiące i poznał lekkość i elegancję japońskich drzeworytów, dotarł do Paryża. Tutaj odkrył słońce i jasne kolory. Studiował impresjonistów, pointylistów i wczesnych symbolistów i malował obrazy wielkomiejskie, pejzaże i portrety.
W poszukiwaniu więcej światła i wolności w 1888 roku wyjechał do Arles na południu Francji, gdzie podążył za nim jego przyjaciel Paul Gauguin. Van Gogh planował założyć tam komunę artystyczną i zaprosić wszystkich swoich przyjaciół malarzy, aby z nim mieszkali i pracowali, ale plan ten nie powiódł się. Po dramatycznej kłótni z Gauguin, podczas której van Gogh zranił się w ucho, musiał kilkakrotnie przebywać w szpitalu z powodu nadmiernego wyczerpania nerwowego. Kryzysy te nasiliły się później i doprowadziły do jego samobójstwa.
W okresie pobytu w Arles powstały najsłynniejsze obrazy van Gogh. Zawierają one całą jasność słońca; pola, drzewa i chmury w imponujący sposób mówią o sile natury. Dzisiejszym widzom trudno sobie wyobrazić, jaka siła była potrzebna, aby z osobistej psychicznej udręki wydobyć tak pełne radości życia arcydzieła. Pozostaje to tajemnicą van Gogh - i do dziś pozostaje tajemnicą jego późnej twórczości.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.