Miniaturowy porcelanowy obraz "Dziewczyna z perłowym kolczykiem" (1665), oprawiony w ramę
Miniaturowy porcelanowy obraz "Dziewczyna z perłowym kolczykiem" (1665), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
miniaturowy obraz na porcelanie | ręcznie wykonany | passe-partout | rama z litego drewna | rozmiar 9,7 x 10,8 cm
Szczegółowy opis
Miniaturowy porcelanowy obraz "Dziewczyna z perłowym kolczykiem" (1665), oprawiony w ramę
Przez stulecia miniaturowe obrazy wykonane ze szlachetnej porcelany były produkowane głównie dla arystokratycznych kolekcjonerów. Ten miniaturowy obraz jest muzealnym arcydziełem, które zostało ręcznie przeniesione na oryginalną porcelanę z Turyngii, dwukrotnie wypalone i zamontowane na pastelowym passe-partout. Następnie błyszcząca złota krawędź jest nakładana ręcznie za pomocą metalowych liści. Całość dopełnia rama z litego drewna, która została kilkakrotnie zagruntowana i przeszlifowana. Rozmiar 9,7 x 10,8 cm. Oryginał: Olej na płótnie, Mauritiushuis, Haga.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Ten obiekt jest częścią następujących zestawów
Opinie klientów
O Jan Vermeer van Delft
Jan Vermeer jest jednym z najważniejszych holenderskich malarzy epoki baroku. Został ochrzczony 31 października 1632 roku w Delft i tam też został pochowany 15 grudnia 1675 roku. Ponieważ w tym czasie w Delft nie było szkoły malarskiej, syn tkacza jedwabiu, handlarza dziełami sztuki i karczmarza został wyszkolony jako rzemieślnik. Jego przyjęcie do cechu św. Łukasza w Delft w 1650 roku świadczy o jego działalności jako mistrza malarstwa. Do dziś zachowało się tylko 37 jego obrazów. Jego głównym tematem była malarstwo rodzajowe, ponieważ w jego dorobku znajduje się tylko kilka portretów lub obrazów religijnych.
Wnętrza promieniują ciszą, bezpieczeństwem i wewnętrznym spokojem. Malarz z Delft osiągnął ten efekt dzięki subtelnej harmonii kolorów i wyrafinowanym cieniom. Był również mistrzem perspektywy fotograficznej. Obrazy rodzajowe przedstawiają niewiele scen figuratywnych, którym często przypisuje się symboliczne znaczenie.
Na szczególną uwagę zasługuje obraz Vermeera „Widok miasta Delft” z 1661 roku, którego naturalizm świadczy o wysokim poziomie mistrzostwa. Ponadto „Dziewczyna z perłą” stała się uosobieniem piękna i wdzięku. Dla malarza wyzwaniem było nawiązanie kontaktu między widzem a modelką. Kontakt wzrokowy młodej kobiety umiejętnie nawiązuje więź, ale jednocześnie ponownie tworzy dystans poprzez odwrócone ciało. Wiele pokoleń miłośników sztuki słusznie fascynowało się niezwykłą ekspresją tego obrazu.
Vermeer dążył do perfekcji w swojej twórczości, często malując zaledwie cztery obrazy rocznie. W rezultacie ojciec jedenastu dzieci borykał się z trudnościami finansowymi, które nasiliły się w ostatnich latach jego życia. Tuż po śmierci Jan Vermeer popadł w zapomnienie. Dopiero w połowie XIX wieku ludzie nauczyli się doceniać jakość jego obrazów.
Termin używany do opisania sztuki XVII wieku. Styl barokowy, który powstał w Rzymie około 1600 roku, szybko rozprzestrzenił się w sztukach wizualnych, literaturze i muzyce niemal w całej Europie, utrzymując się w sztukach wizualnych do 1770 roku. Ostatnią fazę tego stylu charakteryzuje rokoko.
Charakterystyczne cechy to: pulsujący ruch wszystkich form, zniesienie granic między architekturą, malarstwem i rzeźbą, co doprowadziło do powstania typowego „Gesamtkunstwerk” („dzieła sztuki totalnej”), a przede wszystkim celowe wykorzystanie światła, które stało się ważnym elementem artystycznym. Podporządkowanie poszczególnych części całości spowodowało powstanie jednolitej, ale dynamicznej przestrzeni, co w pełni wyraża się w wspaniałych budynkach tego okresu.
Sztuka barokowa, z jej zamiłowaniem do wielkości, przepychu i pędzącej obfitości, wyraźnie odzwierciedla pragnienie reprezentacji, które było przedmiotem zainteresowania świeckich i kościelnych, zwłaszcza katolickich mecenasów wzmocnionych przez kontrreformację. W malarstwie cechy charakterystyczne baroku przejawiają się w malarstwie ołtarzowym i sufitowym, scenach historycznych i portretach.
Typowymi przedstawicielami tego nurtu są tacy artyści, jak Anthony van Dyck, Peter Paul Rubens, a także Gian Lorenzo Bernini w dziedzinie rzeźby.
Produkt ceramiczny wykonany z kaolinu, kwarcu i skalenia.
Porcelana jest formowana przez toczenie lub prasowanie, a obiekty figuratywne są odlewane. Złożone obiekty muszą być odlewane w oddzielnych etapach i sekcjach, a następnie „montowane”. Po formowaniu elementy są suszone i poddawane wstępnemu wypalaniu w temperaturze około 900°C. Następnie nakładana jest glazura i wypalana w temperaturze od 1240°C do 1445°C. W renomowanych manufakturach porcelana jest malowana ręcznie, a każdy kolor jest wypalany indywidualnie w ściśle określonych tolerancjach temperaturowych.
Porcelana została wynaleziona w Chinach i rozpowszechniła się w Europie od XVI wieku. Pierwsza europejska fabryka porcelany została założona w Miśni w Niemczech w 1710 roku.
Inne znane europejskie fabryki porcelany to Fürstenberg, Höchst, Schwarzburger Werkstätten, Lladró, Nymphenburg, KPM, Augarten, Sèvres, Limoges, Royal Copenhagen, Worcester. Każda z fabryk oznacza swoje produkty osobistymi pieczęciami porcelanowymi, aby wskazać ich pochodzenie.