Szybkie informacje
miniaturowe obrazki na porcelanie | ręcznie wykonane | passe-partout | ramka z litego drewna | rozmiar 9,7 x 10,8 cm | zestaw 4 obrazków
Szczegółowy opis
Zestaw czterech miniaturowych porcelanowych obrazków "World Famous Masterpieces"
Twoja galeria obrazów w miniaturze ze światowej sławy dziełami starych mistrzów! Przez wieki miniaturowe obrazy wykonane ze szlachetnej porcelany były produkowane głównie dla arystokratycznych kolekcjonerów. Ten miniaturowy obraz przedstawia arcydzieło muzealne, które zostało ręcznie przeniesione na prawdziwą porcelanę z Turyngii, dwukrotnie wypalone i zamontowane na pastelowym passe-partout. Następnie błyszcząca złota krawędź jest nakładana ręcznie za pomocą metalowych liści. Całość dopełnia rama z litego drewna, która została kilkakrotnie zagruntowana i przeszlifowana. Rozmiar 9,7 x 10,8 cm każdy.
Jean-Étienne Liotard: "Dama nalewająca czekoladę" (ok. 1744): Oryginał: Olej na płótnie, British Museum, Londyn.
Leonardo da Vinci: "Dama z łasiczką", 1488-90: Oryginał: olej na orzechu włoskim, Muzeum Narodowe, Kraków.
Jan Vermeer van Delft: "Dziewczyna z perłowym kolczykiem", 1665: Oryginał: olej na płótnie, Mauritiushuis, Haga.
Jean-Étienne Liotard: "Dziewczyna z czekolady", 1743-45: Oryginał: olej na płótnie, Gemäldegalerie Alte Meister, Drezno Zestaw wszystkich czterech miniatur.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Zestaw zawiera następujące produkty
Opinie klientów
O Jan Vermeer van Delft
Jan Vermeer jest jednym z najważniejszych holenderskich malarzy epoki baroku. Został ochrzczony 31 października 1632 roku w Delft i tam też został pochowany 15 grudnia 1675 roku. Ponieważ w tym czasie w Delft nie było szkoły malarskiej, syn tkacza jedwabiu, handlarza dziełami sztuki i karczmarza został wyszkolony jako rzemieślnik. Jego przyjęcie do cechu św. Łukasza w Delft w 1650 roku świadczy o jego działalności jako mistrza malarstwa. Do dziś zachowało się tylko 37 jego obrazów. Jego głównym tematem była malarstwo rodzajowe, ponieważ w jego dorobku znajduje się tylko kilka portretów lub obrazów religijnych.
Wnętrza promieniują ciszą, bezpieczeństwem i wewnętrznym spokojem. Malarz z Delft osiągnął ten efekt dzięki subtelnej harmonii kolorów i wyrafinowanym cieniom. Był również mistrzem perspektywy fotograficznej. Obrazy rodzajowe przedstawiają niewiele scen figuratywnych, którym często przypisuje się symboliczne znaczenie.
Na szczególną uwagę zasługuje obraz Vermeera „Widok miasta Delft” z 1661 roku, którego naturalizm świadczy o wysokim poziomie mistrzostwa. Ponadto „Dziewczyna z perłą” stała się uosobieniem piękna i wdzięku. Dla malarza wyzwaniem było nawiązanie kontaktu między widzem a modelką. Kontakt wzrokowy młodej kobiety umiejętnie nawiązuje więź, ale jednocześnie ponownie tworzy dystans poprzez odwrócone ciało. Wiele pokoleń miłośników sztuki słusznie fascynowało się niezwykłą ekspresją tego obrazu.
Vermeer dążył do perfekcji w swojej twórczości, często malując zaledwie cztery obrazy rocznie. W rezultacie ojciec jedenastu dzieci borykał się z trudnościami finansowymi, które nasiliły się w ostatnich latach jego życia. Tuż po śmierci Jan Vermeer popadł w zapomnienie. Dopiero w połowie XIX wieku ludzie nauczyli się doceniać jakość jego obrazów.
Termin używany do opisania sztuki XVII wieku. Styl barokowy, który powstał w Rzymie około 1600 roku, szybko rozprzestrzenił się w sztukach wizualnych, literaturze i muzyce niemal w całej Europie, utrzymując się w sztukach wizualnych do 1770 roku. Ostatnią fazę tego stylu charakteryzuje rokoko.
Charakterystyczne cechy to: pulsujący ruch wszystkich form, zniesienie granic między architekturą, malarstwem i rzeźbą, co doprowadziło do powstania typowego „Gesamtkunstwerk” („dzieła sztuki totalnej”), a przede wszystkim celowe wykorzystanie światła, które stało się ważnym elementem artystycznym. Podporządkowanie poszczególnych części całości spowodowało powstanie jednolitej, ale dynamicznej przestrzeni, co w pełni wyraża się w wspaniałych budynkach tego okresu.
Sztuka barokowa, z jej zamiłowaniem do wielkości, przepychu i pędzącej obfitości, wyraźnie odzwierciedla pragnienie reprezentacji, które było przedmiotem zainteresowania świeckich i kościelnych, zwłaszcza katolickich mecenasów wzmocnionych przez kontrreformację. W malarstwie cechy charakterystyczne baroku przejawiają się w malarstwie ołtarzowym i sufitowym, scenach historycznych i portretach.
Typowymi przedstawicielami tego nurtu są tacy artyści, jak Anthony van Dyck, Peter Paul Rubens, a także Gian Lorenzo Bernini w dziedzinie rzeźby.
Produkt ceramiczny wykonany z kaolinu, kwarcu i skalenia.
Porcelana jest formowana przez toczenie lub prasowanie, a obiekty figuratywne są odlewane. Złożone obiekty muszą być odlewane w oddzielnych etapach i sekcjach, a następnie „montowane”. Po formowaniu elementy są suszone i poddawane wstępnemu wypalaniu w temperaturze około 900°C. Następnie nakładana jest glazura i wypalana w temperaturze od 1240°C do 1445°C. W renomowanych manufakturach porcelana jest malowana ręcznie, a każdy kolor jest wypalany indywidualnie w ściśle określonych tolerancjach temperaturowych.
Porcelana została wynaleziona w Chinach i rozpowszechniła się w Europie od XVI wieku. Pierwsza europejska fabryka porcelany została założona w Miśni w Niemczech w 1710 roku.
Inne znane europejskie fabryki porcelany to Fürstenberg, Höchst, Schwarzburger Werkstätten, Lladró, Nymphenburg, KPM, Augarten, Sèvres, Limoges, Royal Copenhagen, Worcester. Każda z fabryk oznacza swoje produkty osobistymi pieczęciami porcelanowymi, aby wskazać ich pochodzenie.
(Odrodzenie). Termin używany do opisania sztuki od około 1350 roku do XVI wieku.
Począwszy od Florencji, pod koniec XIV wieku rozwinął się sposób myślenia, który z perspektywy czasu został sklasyfikowany jako odrodzenie klasycznych ideałów starożytnej Grecji i Rzymu. W XV i XVI wieku renesans rozprzestrzenił się najpierw we Włoszech, a następnie w całej Europie Zachodniej, wpływając na całą twórczość artystyczną. Genialni artyści, tacy jak Donatello, Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Rafael, Dürer, Holbein, Cranach i Fouquet stworzyli swoje nieśmiertelne dzieła, kierując się humanistycznymi założeniami i umieszczając człowieka w centrum całego myślenia.
W literaturze renesans osiągnął swój szczyt dzięki dramatycznym dziełom William Shakespeare.
Pod koniec XVI wieku renesans musiał ustąpić miejsca bogactwu baroku, zanim jego idee odrodziły się w klasycyzmie XVIII wieku.