XX wiek
Rzeźby w XX wieku: Zmiany w trójwymiarowych dziełach sztuki
Przez cały XX wiek rzeźba kontynuowała trendy, które rozpoczęły się już w XIX wieku. Prawdopodobnie najbardziej znaczącą zmianą w sztukach wizualnych było odrzucenie realistycznej lub figuratywnej reprezentacji, która ostatecznie osiągnęła punkt kulminacyjny w abstrakcji. Pierwsze tendencje do tej zmiany były już widoczne na przełomie wieków - na przykład w impresjonizmie, a później w ekspresjonizmie. Wiele innych stylów, które do dziś wpływają na sztukę współczesną, powstało w XX wieku, takich jak sztuka kinetyczna czy sztuka przedmiotów znalezionych. Niektórzy znani XX-wieczni artyści zajmujący się rzeźbą to Alberto Giacometti, Henry Moore, Tony Cragg, Bruce Nauman, Richard Serra, Nikki de Saint Phalle, Georg Baselitz, Markus Lüpertz, Alfred Hrdlicka, Jeff Koons czy Damien Hirst.
Świt nowoczesnej rzeźby: Ekspresjonizm i kubizm
Aż do XIX wieku rzeźba zajmowała się wyłącznie konkretnymi przedmiotami i ludźmi i była zaangażowana w przedstawianie motywów tak realistycznie, jak to tylko możliwe. Najpóźniej wraz z ekspresjonizmem pod koniec XIX wieku rzeźbiarze uwolnili się od tej zasady projektowania, wyrażając swoje subiektywne poglądy i emocje w swoich pracach. W ten sposób realistyczne proporcje stopniowo ustępowały miejsca liniom kierowanym impulsami artystów. Artyści z Niemiec, tacy jak Wilhelm Lehmbruck, Ernst Barlach i Georg Kolbe, stworzyli na początku wieku dzieła, które stały się przełomowe dla nowoczesnej rzeźby. Kubizm miał również silny wpływ na sztukę XX wieku na przełomie wieków. Oprócz obrazów Pablo Picasso tworzył rzeźby, które, podobnie jak jego obrazy, opierały się na znormalizowanych formach. Podejście to miało znaczący wpływ na słynnych artystów XX wieku, takich jak Alberto Giacometti i Henry Moore.
Nowy początek w rzeźbie: Kinetyka, obiekt znaleziony, abstrakcja
Tendencja odchodzenia od replikacji natury jako celu rzeźby osiągnęła kulminację w abstrakcji. Konstruktywiści porzucili już formy reprezentacyjne i pracowali głównie z podstawowymi formami geometrycznymi. Na przykład holenderski ruch De Stijl i niemiecki Bauhaus opierały się na wyraźnych liniach i zredukowanych formach, choć nie porzuciły całkowicie figuracji. Reinterpretacja rzeźby była kontynuowana w pierwszej połowie XX wieku. Kamienie milowe sztuki XX wieku obejmują rzeźby kinetyczne artystów takich jak Alexander Calder czy później Jean Tinguely. Tworzyli oni przestrzennie rozległe ruchome obiekty wykonane z metalu lub napędzane silnikiem maszyny, które poruszały się bez rozpoznawalnej funkcji. Inną awangardową formą sztuki były "przedmioty znalezione". Ich pionier Marcel Duchamp wykorzystał przedmioty codziennego użytku, zmieniając ich przeznaczenie na sztukę, umieszczając je w nowych kontekstach lub minimalnie nimi manipulując.
Współczesne koncepcje rzeźby: Od pop-artu do mediów mieszanych
Rzeźba rozwijała się znacząco w drugiej połowie XX wieku. W latach 60. idee pop-artu znalazły zastosowanie w rzeźbie. Claes Oldenburg, na przykład, tworzył monstrualnie powiększone, stylizowane przedmioty codziennego użytku dla przestrzeni publicznych, a Robert Indiana stał się znany na całym świecie dzięki swoim rzeźbom "LOVE" wykonanym z dużych liter. Minimal Art, z jego wysoce zredukowanym idiomem stylistycznym, również wyłonił się z USA. Ponadto pojawiła się tendencja do łączenia rzeźb z innymi dyscyplinami i stylami, zacierając granice z innymi formami ekspresji, takimi jak instalacja, sztuka obiektu czy sztuka światła. Oprócz wspomnianych już stylów, w XX wieku rozwinęło się wiele innych form ekspresji, które również wywarły trwały wpływ na sztukę XX wieku, takich jak DaDa, surrealizm czy Nouveau Réalisme.